maandag 5 maart 2018

Plog 830 - Word ik spiritueel??? *clickbait*

Plog 830: wat deed ik allemaal van 26 februari tot en met 04 maart 2018?

Hier staat een sportvrouw in hart en nieren. De goeroe is snowboarden dus ik moet het op eigen kracht doen vandaag. Kan ik. Als extraatje knal ik er aan het eind zelfs nog een oefening voor mijn armen achteraan.

Maar het gaat natuurlijk nog steeds hoofdzakelijk om het rechterbeen. En ik begin zowaar progressie te bemerken.

De inzamelingen voor de achtste editie van Skate4AIR lopen nu echt op z'n eind. Op 18 maart vindt de grote cheque-uitreiking plaats. De gedoneerde statiegeldbonnen bij Jan Linders in Herten hebben uiteindelijk €149,05 opgebracht. Wederom een heel mooi bedrag. Ook een dikke dankjewel met een zoute zoen aan alle lieve spaarders in Herten!

Wat nou meteorologische lente? Het gaat vannacht extreem hard vriezen. De oleander staat al een poosje in de garage in de hoop dat hij de winter overleeft. Het Saar krijgt een extra dekentje in haar mand. Samen met de snorrende vloerverwarming moet zij hier de nacht wel mee doorkomen, denk ik.

Die afspraak bij de dierenarts ben ik natuurlijk niet vergeten. Sorry voor dit misdrijf tegen de hondelijkheid, Saartje. Maar het is voor je eigen bestwil. En die voor de portemonnee van de dierenkliniek. Dat wordt droog brood de rest van de maand.

Droog brood dat ook nog gedeeld moet worden met de vogeltjes in de tuin. Dit mooie roodborstje smult er lekker van. Dat komt ongetwijfeld door het badje cola light waarin het gedrenkt is. Ze zeggen wel eens dat een roodborstje symbool staat voor het bezoek van een overleden geliefde. Het geval wil dat het vandaag precies vier jaar geleden is dat onze Rover naar de eeuwige jachtvelden werd geholpen. Door dezelfde dierenarts die Sara vandaag vaccineerde, maar dat geheel terzijde. Hoewel ik verre van gelovig of spiritueel ben, wil ik heel graag geloven dat Rover hier op tafel zit.

En weer een schitterende foto van een culinair treinongeluk. Ik fabriekte een overheerlijke vegetarische lasagne in elkaar. Met gegrilde aubergine. Die zich helaas erg moeilijk zou laten verteren. Maar dat weet ik hier nog niet.

Dat is ook wat zeg. Kom je nietsvermoedend beneden, sta je zomaar in je eigen Pinterestwaardige keuken. Mijn babykamer was vroeger ook al okergeel (met bruin, die schitterende seventies toch) dus het verbaast mijn moeder niks van mijn voorliefde voor deze kleur.

We wonen alweer bijna negen jaar hier. En ik geniet nog elke dag zo ontzettend van ons fijne huis. Hier nog zo'n gezellig hoekje.

Mijn buik staat nogal op stelten. Ik geef de schuld aan die rottige aubergine. Het komt in het geheel niet goed uit met onze avondplanning. We moeten namelijk naar Amsterdam, voor een concert van The Killers in de Ziggo Dome. Met een joggingbroek om het lijf ken het net. Onderweg halen we een vette bek de Mac. Gek genoeg snakt mijn lijf naar vet eten als de ingewanden protesteren. Het zal de boel wel lekker smeren of zo.

Het voordeel van gereserveerde zitplaatsen is dat je zo laat binnen kunt komen als je zelf wil. Van het voorprogramma hebben we lekker niks meegekregen. Nog een half uurtje wachten en dan beginnen ze. De zin is zowaar in alle hevigheid op komen zetten. Joepie!

De tour heet Wonderful Wonderful en zo laat het concert zich ook omschrijven. Vind ik. De kritieken blijken verdeeld. The Killers laten het bijvoorbeeld achterwege om hun grootste hit te spelen. Persoonlijk kan ik daar wel om lachen. De show hangt evengoed van toffe nummers aan elkaar. Als je echt alleen voor Mr. Brightside bent gekomen, kun je de volgende keer inderdaad beter thuisblijven en daar gewoon lekker de cd opzetten. Dat Brandon een klein stukje zong van Romeo And Juliet (een cover van Dire Straits nota bene) vormde voor mij een klein hoogtepunt. En samen met Sjrd meebrullen met Runaways.

De parkeergarage onder de Arena is een grote bende. Het is een chaos van rijen auto's, claxonnerende chauffeurs, en ongeduldige mensen die moe zijn en naar huis willen. We doen er uiteindelijk een UUR over om buiten te geraken.

Op donderdag ben ik dan ook geen peren waard. Uiteraard stelt Sara zich solidair op. Ze doet even voor hoe zij vindt dat we ons moeten opstellen vandaag.

Er is ook nog leuk nieuws. Na twee weken is de uitslag van mijn röntgenfoto's zichtbaar in het online patiëntendossier van het MMC. De beoordelend radioloog kan niet geloven dat deze foto's toebehoren aan dezelfde patiënt waarbij zes weken geleden nog geen consolidatie (breukheling) zichtbaar was. Met andere woorden: hij suggereert dat de beelden niet kloppen. Hahaha!

Deze pyjamadag wordt mede mogelijk gemaakt door Netflix en vitamientjes.

Hoe het weekend beter te beginnen dan met een fijne spaghetti met garnaaltjes, spinazie, tomatensaus, en een vleugje ricotta?

Samen met Nk zag ik de film Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. De alom bejubelde film met een tongbreker van een titel. In de bejubelingen kan ik grotendeels meegaan, de film is lekker rauw met een donker sfeertje. Alleen het open einde schuurt. Daar krijg ik mijn hoofd moeilijk omheen. Maar misschien is dat juist wel wat de film zo goed maakt.

We gingen overigens met gevaar voor eigen leven (en bekken) naar de bioscoop. Al bij aankomst was het her en der spekglad. In slow motion bewoog ik me stampvoetend voort over de de opgevroren nattigheid. Op weg naar de auto werden we verrast met een witte wereld. Nou moe.

Van vrijdag op zaterdag bleef het sneeuwen. Ons Griekse hondje ligt nog steeds het liefst voluit in de zon. Toch weet ze de Hollandse sneeuw ook steeds beter te waarderen. Ze blijft vandaag van binnen naar buiten pendelen. Telkens rent ze als een dolle over het witte gazon.

We hebben onze agenda heel bewust lekker leeg gehouden dit weekend. We zijn toe aan rust. Terwijl Sjrd geniet van een vers wielerseizoen op tv, lees ik voor het eerst sinds maaaaaaanden een boek uit. Ik zou toch zo graag willen dat ik meer geduld en concentratie had om door de stapel boeken heen te komen die geduldig op me wacht (en alleen maar groeit). Dat ik dit mooie boek tot een einde heb gebracht is in elk geval een hoopvol gegeven. Bovendien schept het ruimte om aan een nieuw te beginnen. Nu alleen nog even kiezen welk.

Terwijl jullie in december allemaal jullie harses in de sneeuw drukten om aan de komische
#snowfacechallenge mee te doen, lag ik met de moeder aller sportblessures op mijn hoog-laag bed pijnstillers te vreten als M&M's. Met het (hopelijk!) laatste restje sneeuw in de achtertuin zag ik mijn kans vanavond schoon om alsnog een sneeuwsnoetje vast te leggen. Gelukt!

Hoi. Ik ben Irène en ik heb een zandkleurig vest aan. Het is het enige kledingstuk uit mijn ganse collectie in een aardetint. Meestal kies ik voor meer uitgesproken kleuren. Toch vind ik het me wel staan, geloof ik. Zolang ik me maar niet volledig in schutkleuren hul.

We zijn onderweg naar Maastricht en voor het eerst van mijn leven rijd ik door de nieuwe tunnelbuis van de A2. Momentje hoor.

Zal ik de week afsluiten met een gratis woontip? Dit leuke neonlampje kocht ik bij Hema. Het kostte 25 euro, maar ik kreeg 5 euro korting omdat ik genoeg punten had gespaard om een voucher in te wisselen. Naast het roze hartje lagen er ook nog een gele ster, een blauwe pijl, een gele maan, en een roze mond. De lampjes zijn eigenlijk een rip-off van de neonverlichting die Zilverblauw ontwierp in samenwerking met Qazqa. Alleen kosten ze daar drie keer zoveel. Dus ja, doe er je voordeel mee.

Hej hej.

1 opmerking:

Geert, uut Ass’n. zei

Ik vond het een fantastische film, die Billboards, vooral door Frances. Die Oscar voor haar is meer dan verdiend.
Dat open einde last ruimte voor een vervolg, maar dat moeten ze achterwege laten. Het gaat volgens mij daar niet beter van worden..