maandag 2 april 2018

Plog 834 - Een aaneenschakeling van hoogtepunten

Wat deed ik allemaal van 26 maart tot en met 01 april 2018?

Paasmaandag is pas over een week maar ik kijk er nu al zo ontzettend naar uit...! Vandaag toch maar weer trouw aan de bak. Die beenspieren groeien immers niet van ledigheid.

Ik weet niet of jij het al doorhad maar de schoenen van Dr. Martens zijn weer helemaal hip. Of wacht, "fashion" moet ik zeggen. Want als je "hip" zegt ben je natuurlijk het compleet tegenovergestelde. Ingewikkeld hoor. In elk geval kon ik de verleiding niet weerstaan. Lekker terug naar de nineties, de waterscouting, mijn eerste Pinkpopbeleving. Alleen nu met een glansje, want dat heeft mijn leven sindsdien ook meer. Glans. Nu alleen nog even inlopen...

Dat je auto tegenwoordig al zelf post krijgt.
NORMAAL.
DOEN.

Het is dinsdag en ik sta opgepoetst voor de spiegel. Met in de gauwigheid in elkaar geknutselde geheugenkaartjes in mijn hand. En mijn Skate4AIR-hoodie aan. Dat kan maar één ding betekenen: een presentatie. Yep! Op naar Vught.

Ik ben uitgenodigd om bij een club ondernemers uit de koel- en vriesbranche over CF te komen vertellen. En de mensen warm te maken (ha ha) een donatie aan Skate4AIR te doen. Spannend hoor!

Het is mijn eerste praatje zonder volledig uitgeschreven tekst in mijn hand. Die bijeenkomst met Gerben van laatst werpt zijn vruchten af. Het gaat lekker, ik ben tevreden. Er wordt 6.000 euro voor de Cystic gegeven. Netjes!

In plaats van te slinken, groeit onze voorraad paaschocola alleen maar aan. Hier valt niet tegenop te eten.

Hier kijk je in het licht radeloze gezicht van iemand die via de telefoon een bejaarde medemens door een online bestelling heen probeert te loodsen. "Nu heeft u uw wachtwoord nodig." "Oh ja, het wachtwoord. Waar lag dat ook alweer?" Na elf minuten lijkt het gelukt. Ik kan tevreden naar huis.

Ik heb hier maar één ding op te zeggen: STERF.

Niet alleen de lente hangt in de lucht, ook de progressie! Met twee benen duw ik alweer als vanouds 80 kilo weg. Met alleen rechts tik ik de 50 kilo aan. De goeroe is onder de indruk. Terecht. Ook alle andere apparaten gooi ik omhoog. Deze boost kon mijn motivatie wel gebruiken. Op naar meer!

Dit zijn onze paasboodschappen. Het belooft een dolle boel te worden.

Voor het eerst in maanden durf ik weer eens het gerecht te maken. Dat komt door de paprika die erin zit, gecombineerd met een kleine wijziging in mijn pillenbeleid. Sinds januari slik ik in plaats van Losec Esomeprazol. En daar vaart mijn maag behoorlijk wel bij. Ik kan heel af en toe weer op een rauwe wortel knagen zonder overspoeld te worden met maagzuur. Vanavond neem ik de proef op de som met kort verwarmde paprika. Vingers gekruist.

Dat onze tv-ontvanger op eigen houtje een update uitvoert precies op het moment dat ik me vol op The Passion wil storten, beschouw ik niet minder dan als een teken van boven. Dan maar via de laptop. Ik moet en zal weten hoe het dit jaar afloopt.
Sjrd is dus alweer weken aan het snotteren. Vandaag weet ik hem eindelijk te overtuigen om even bij de huisarts langs te gaan. Die constateert na uitgebreide auscultatie van het longveld een virale infectie. En daar is niks anders aan te doen dan uitzitten. Met eventueel het spoelen van de holtes. Weten we dat ook weer.

's Middags escaleert het volledig uit de klauwen. Vanwege een toevallige samenloop van omstandigheden bevind ik mij plotseling in de TK Maxx in Heerlen. Ik wist tot voor kort niet eens van het bestaan van deze winkel in ons land. Tijd voor een inhaalslag.

Na mijn winkelavontuur wandel ik wat door het centrum van Heerlen. En kom een collega tegen.

Voeger stond Heerlen vooral bekend om zijn junks. Maar nog veel vroegerder heette Heerlen Coriovallum en zwaaiden de Romeinen de scepter. Dat waren echter ook rare jongens, volgens de overlevering.

Met deze knapperd luid ik op gepaste wijze het lange Paas- slash feestweekend in.

Toen ik zag dat de theatervoorstelling van Paulien Cornelisse de titel "Om mij moverende redenen" draagt, was ik al verkocht. Gelukkig waren er nog kaartjes beschikbaar. Op het bovenste balkon weliswaar maar toch.

Op zaterdag bevinden wij ons in de enige Airbnb van Nederland die gevestigd is in een winkel. En die zit zomaar bij ons in de stad! Het leukste stel uit Leiden gaat er de nacht doorbrengen.

Je leert nog eens wat, als je als toerist door je eigen stad loopt. Zo blijken we bijvoorbeeld ook een heuse Walk of Fame te hebben. Dit hier zijn de handen van Koen en Kris Wauters.

Nu we toch volledig in de toeristenmodus zitten dan ook maar meteen met ons eigen kekke stadslogo op de foto.

Het leek ons een goed idee om het avondmaal ergens te nuttigen waar we lekker lang de tijd kunnen nemen. We hebben nogal wat bij te kletsen en alles. Zodoende is de keuze gevallen op tapas. Dat we midden in een enorm concept zijn beland, met allemaal regels en voorschriften, werkt behoorlijk op de lachspieren. Onze gastheer is namelijk een robot verkleed is als mens.

Zondag 1 april. Eerste Paasdag. Mijn tweede Orkambiverjaardag. Ik voel van alles - blijdschap, dankbaarheid - maar nog het meest een ongelooflijke jankbui die zich een weg naar boven aan het werken is. Het duurt dan ook niet lang voordat ik met gierende uithalen, schokkende schouders, en een hoop snot mijn emoties ventileer. Het lucht enorm op. En dan nu lunchen met een eitje.

Sara is in een creatieve bui. Die mand heeft ze zelf zo neergezet. Ik vind het knap. Maar dat ís ze natuurlijk ook.

Sjrd is kapot moe. Van het werk, van zijn verkoudheid, van alles. De komende twee dagen doen we dan ook helemaal N I K S. Niks wat moet.

Terwijl hij ontspant met kijken naar hoe anderen wielrennen, tik ik een blog over mijn tweede Orkambiverjaardag.

Hej hej.

Geen opmerkingen: