maandag 16 april 2018

Plog 836 - Ik ga nogal een uitdaging aan

Plog 836: wat deed ik allemaal van 09 april tot en met 15 april 2018?

Een maandag die gevuld is met huishoudelijke zaken, flink sporten, een overleg via Skype, én een filmpje opnemen maakt behoorlijk hongerig, kan ik je melden. De kop is er weer af, en hoe.

Het op te nemen filmpje moest niet alleen in het Engels maar duurde exact slechts 48 seconden. Mijn ijdele helft wilde daar per se volledig voor in de make-up. Snap ik wel. Maar nu haal ik ook snel deze kop eraf.

De enorme chocolade haas stond ons al een hele poos vrolijk toe te lachen, vanaf het dressoir, zo naast de televisie. "Vind je het goed als ik jouw haas aanbreek?" vroeg Sjrd met een blik in de ogen waarin ik iets smekends meende te herkennen. "Mi hasa es su hasa," antwoordde ik goelijk. En daar gingen zijn oren.

De wekker rinkelde al om half acht vanmorgen. Hoewel ik tegenwoordig een stuk vroeger wakker ben dan voorheen, is zo vroeg in de startblokken staan geen vanzelfsprekendheid voor mij. Toch veerde ik probleemloos overeind, danste onder de douche door, en zette me ijverig aan de rest van mijn ochtendriedel. Alles om de trein van 9 uur 32 op station Roermond te halen. Ondanks een gemiste afslag naar de eerste parkeerplaats (ik zat iets te fanatiek 'Zoutelande' mee te zingen achter het stuur) en meteen al een opstootje bij het instappen van het treinstel (stuur babyboomers op pad en er ontstaat geheid tumult) slaagde ik voor mijn missie. Met ook nog een overprijsde cappuccino binnen handbereik kon mijn reis beginnen. Op naar Amsterdam!

Om eindelijk weer eens een dag met deze meid op te trekken! Nnmr is een van mijn oudste vriendinnen. Met haar beleefde ik eenentwintig jaar geleden onze eerste vakantie zonder toeziend oog van ouders; in Amsterdam! We logeerden in een studentenkamer van een kennis van haar ouders, aten drie dagen achter elkaar van dezelfde macaroni, verplaatsten ons zwarter dan zwart per tram door de stad, en winkelden tot er geen rode rot cent meer uit onze portemonnees te schudden viel. Vandaag doen we het dunnetjes over. Alleen dan met een wat ruimer budget, een eerlijk treinkaartje, en gewoon de benenwagen.

Winkel in, winkel uit, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Onderweg even bijkomen met een ijsje op de vuist. Het eerste van het seizoen en het lekkerste van heel Mokum ook nog, naar het schijnt.

Wat een dag. Wat een heerlijke, sublieme dag!

Dit zijn vanzelfsprekend niet mijn voeten. Ik zou namelijk never nooit niet een dag met maar één sok aan door kunnen brengen. Laat staan daar meer dan tien kilometer mee rondlopen.

Oké. De lunges die de goeroe me maandag liet uitvoeren combineren niet helemaal lekker met de strooptocht door onze hoofdstad gisteren. Ik kom zo stijf als een plank mijn bed uit op woensdag. Misschien moet ik vandaag maar even een pas op de plaats maken.

Na de lunch ben ik wel weer zo'n beetje in model en zet ik me aan een monsterklus. Al heel lang wil ik al mijn kleding eens uitzoeken. Passen, nieuwe combinaties maken, selecteren en ook wegdoen. Ik ga voortvarend te werk. En kom tot het ontluisterende besef dat ik Echt Heel Veel Kleding heb. In sommige gevallen met de kaartjes er nog aan.

Ook nadat ik besloten heb om afstand te doen van deze stapels. Ik bulk nog steeds van de confectie. En daarom is het tijd voor een daad. Een Uitdaging. Tot mijn verjaardag - 22 juli - ga ik proberen geen kleding en/ of schoenen meer te kopen. Zeer vermoedelijk zal het me ook na 22 juli aan niets ontbreken. Maar om er nou meteen een jáár van te maken vind ik wat al te gortig. Met dit blog als stok achter de deur en mijn lezers als stille getuigen ga ik de uitdaging aan!

Van saneren krijg je reuze honger.

Gisteren voelde ik me inderdaad zoals de accu van mijn laptop. Vandaag hangt de vlag er gelukkig weer een stuk frivoler bij.

Die vreugde is echter van korte duur. Gisteren stuitte ik per toeval op een lekkage in onze keuken. Natte achterwanden, opbollende onderkanten. De klep van de vaatwasser beweegt al een tijd wat stroef op en neer en Sjrd moest laatst ook al wat scheef hangende kastdeurtjes bijstellen. Met de kennis van nu begrijpen we hoe dat allemaal komt. Een scheur in een koppelstuk blijkt de boosdoener. Er is waarschijnlijk al maanden druppelsgewijs water weggelekt.

De installateur vermoedde aanvankelijk een nog veel ernstigere diagnose - iets ónder de keuken - dus eigenlijk mogen we in onze handjes knijpen met dit euvel. Denk ik. Bovendien blijken we gewoon verzekerd voor dit soort ongein. Het levert weer extra gedoe op maar dat is dan maar zo. Uiteindelijk zijn er wel ergere dingen.

We schrijven week 20 na de onfortuinlijke val op het ijs. Het is dat anderen me herinneren aan mijn ooit gebroken heupkom. Anders zou ik het vergeten. Ik heb echt nergens last meer van. De spierkracht in mijn benen is weer bijna op hetzelfde niveau als toen ik nog een bescheiden schaatscarrière ambieerde. Ik squat weer met gemak met 18 kilo in mijn nek. Laat die zware schijven voor eraan maar komen!

Voor alles een eerste keer. Zo ook een heus acquisitiegesprek voor een nieuw schrijfklusje. Me inschrijven voor Skate4AIR was een van de beste beslissingen van mijn leven, zeg ik zonder spatje sarcasme. Het heeft me oprecht zoveel gebracht.

Vrijdagavond. Weekend. Goed nieuws. En nog precies één vrij tafeltje bij onze lievelings Italiaan. Salute!

Lunch with a view. Na de crosstrainer van jetje te hebben gegeven duikt Sjrd vol in de rozen. Dan zal ik hem zo maar eens gaan helpen. Er staat genoeg onkruid waarop ik me uit kan leven.

Krijg nou wat. Staat er ineens een hert in de tuin! Eindelijk zagen we kans ons aangekochte kunstwerk van een betere plek te voorzien dan 'in de weg in de garage'.

Altijd weer een momentje hoor, de eerste keer met het dak omlaag rijden. Daar krijg je een nogal blije bakkes van. En waaihaar.

Dacht ik nog dat ik dinsdag vroeg op moest... Op zondag zwalkte ik uit vrije wil om 6:00 uur naar de badkamer. Twee uur later zat ik in de auto op weg naar Boxtel. Aldaar carpoolde ik met Wtr naar Soest. We hadden wel zin in een dagje Nationaal Militair Museum. Niet om legerdingen te aanschouwen, wel om de handjes uit de mouwen te steken tijdens de eerste Obstacle Run4AIR kidsrun. Maar liefst 75 kinderen gingen aldaar de stormbaan bedwingen. Voor de NCFS. Vet cool.

Dat het weer een beetje achterbleef deed aan het succes van de dag niks af. Er was maar liefst €18.500,00 aan sponsorgeld door alle kinderen opgehaald. Kanjers!

Met een geleend jasje als extra laag was mijn buitenkant al wat meer bestand tegen de koude wind. Voor het opwarmen van de binnenkant waagde ik me voor het eerst in mijn leven aan een kommetje snert. Die was nog over van Skate4AIR. Wat het in feite maakt tot... AIRtensoep. Padoempatsss! (Ik kan nog veel verder associëren over de treffende gelijkenissen tussen het uiterlijk en de structuur van dit goedje en het sputum van mensen met CF maar laat ik dat vooral niet doen. Anders komen ze nooit meer van die soep af...)

Het wemelde in Soesterberg logischerwijs van de kinderen. Nu ik sinds een aantal jaar niet meer de enige CF'er in onze familie ben, liep er zowaar nog meer Molsenbloed rond over het terrein. En tot mijn verrassing was er zelfs een kleine tête-à-tête met een Cyster! Dit soort ontmoetingen, hoe kort en klein ook, zijn als balsem voor de ziel. Daar sjouw ik met liefde stad en land voor af.

De terugreis kostte me beduidend meer moeite dan het stuk in de ochtend. Maar ik heb het geflikt. Thuis zijn er Sjrd, Sara, een bord frietjes en een lekkere kroket.

Met mijn laatste krachten stort ik mijn vermoeide, onderkoelde lijf in een heet bad vol schuim. Week 15 van 2018 kan de boeken in als een goede week.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Mara zei

Dikke zoen van mij voor jou!

Vnn zei

Wauw, die kinderen zijn echt kanjers! Super!
En dat kleine bordje friet was toch niet je echte avondeten hoop ik? F eet zelfs meer hier...