vrijdag 20 juli 2018

Plog 839 - Meivakantie Frankrijk

Plog 839: wat deed ik allemaal van 05 tot en met 12 mei 2018? Het antwoord kan ik alvast verklappen: ik bivakkeerde in het zuiden van Frankrijk. Blik je mee terug?

Onze vakanties gaan al voor het zesde jaar op rij naar de plek waar we ook vandaag naar onderweg zijn. En zoals ieder jaar nemen we ons voor om dit keer écht voor negen uur in de auto te zitten. Het werd vertrouwd rond de klok van half tien. Zo doen wij dat nou eenmaal. Het is wel opmerkelijk drukker nu dan we gewend zijn van de zomervakanties. Dat is even schakelen, zelfs in onze automaat.

Deze meid is ook mee! Het wordt haar eerste buitenlandse trip met ons. Ze is van top tot teen gehuld in vaccinaties, draagt een tamelijk hinderlijke halsband die haar beschermt tegen teken, vlooien en wat al niet meer. En voor de heenreis hebben we haar lichtjes gedrogeerd met een half pilletje tegen reisziekte. Al na een half uur kickte het in en vooralsnog hebben we geen kind aan haar.

Veel later dan gehoopt maar we zijn er! De vrees dat onze lievelings Italiaan zelfs al de luiken had gesloten bleek ongegrond. Deux pizza's huit liggen du moment in Phil's oven. Wij blussen alvast af met een karafje vin rosé.

Voor het weer hadden we niet naar Frankrijk hoeven gaan. In Nederland is het zo mogelijk nog warmer dan hier, schijnt. Maar toch beleeft het anders hier.

Op zondag zijn er maar twee supermarkten in de buurt open en dan alleen in de ochtend. Laat maar zitten dus. Zoals het echte Hollanders betaamt hebben we de kofferbak volgestouwd met piepers en kapucijners. Tot morgen kunnen we in elk geval vooruit. En voor het avondprogramma gaan we wel naar Uzès. Want Uzès is altijd een goed idee.

De Vakantieman, volkomen in zijn element. Hartje.

Een avondwandeling door het oudste hertogdom van Frankrijk tot besluit. Maak mee, maak mee.

Stuur vooral geen hulp.

Dit is de pose van een man die doet alsof hij het ook enig vindt om door een grote Franse supermarkt te struinen. Maar ja, een hele week je poep inhouden is ook geen doen natuurlijk.

Dit is dan weer ronduit jammer. Om niet te zeggen verschrikkelijk, als nieuwbakken koffieleut. Maar hé, weet ik veel. Deze luxe poes is louter bekend met haar fancy bonenmachine. Dat wordt behelpen deze week, met nog maar één passend koffiecupje.

En dan regent het ineens ook nog. Dan maar aan de wijn. Er zit niks anders op.

Leuk boek wel! Over een hond met een eigen leven. Als je onze vorige hond Rover hebt gekend weet je dat dat wel aan mij besteed is.

Onze huidige Griekse viervoeter gedijt prima op Franse bodem.

Vakantiepasta met een salade. Ik haal bizar veel genoegen uit het bereiden van dit soort maaltjes.

Er lagen natuurlijk niet écht piepers en kapucijners in de kofferbak. Wel nam ik een bruin boord mee, twee pakken sojamelk en een zak havermout. Dat werkt voor mij en mijn lijf nou eenmaal het beste. Een hele week op stokbrood en croissants staat gelijk aan darmgedoe en stuiterende suikers.

Onze woensdag besteden we in Arlès. Het stadje waar Vincent van Gogh aan het eind van zijn leven nog een goed jaar gewoond heeft. Sara heeft van dit alles geen weet. Zij ligt rustig op het terras, een tamelijk voorbeeldige versie van haarzelf uit te hangen. Wat is er in die vrouw gevaren?! Dit doet ze thuis nooit.

Ook in Arlès tiert de oudheid welig. Onze voorliefde voor amfitheaters wordt hier weer lekker gevoed.

Stukje flaneren over de werkelijk schitterende boulevard langs de Rhône.

Gelukkig doet de binnenstad een stuk charmanter aan.

Na een middag flink meters maken kunnen we maar één conclusie trekken: ook Arlès is gekeurd en goed bevonden.

Het meenemen van onze harige vriendin zorgt niet alleen voor extra stofzuigbeurten tussendoor. Ook moet er al bijtijds met haar gelopen worden. Want voor het ochtendtoilet kunnen we haar niet, net als thuis, even het gras op sturen. Zodoende nemen we beurtelings de ochtendshift voor onze rekening. Ik doe dat gewoon in mijn pyjama en met ongesprayde longen. Alsof het niks is.

Dit is denk ik mijn lievelingsfoto van deze vakantie. La chat et le chien reposez.

Om niet geheel te verkommeren zijn we genoodzaakt mijn koffieshots buiten de deur te halen. Als je hier een cappuccino bestelt, krijg je koffie met slagroom. Een rondje Google leerde me dat ik het best een cafe au lait kan bestellen. Maar het blijft behelpen.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Hier zitten er echter een boel. Volgens mij gaat het wel goed komen.

Voor nu is het dat al.

Andermaal een avondwandeling over het park om deze heerlijke dag af te ronden. Kon het maar altijd zo zijn. Dit. Hier. Met mijn tribe. Volmaakt gelukkig.

Onze laatste dag bestaat zoals gewoonlijk uit inpakken, schoonmaken, de laatste boodschapjes doen, en een leessprintje trekken.

En eten bij l'Italiano natuurlijk! Het vooruitzicht dat we hier over zeven weken gewoon weer zitten maakt veel goed.

Vrouwtje toch. Wat heb jij ons verrast. Je blijkt een meer dan prima reisgenote. Een van jouw voorvaderen moet van Franse komaf zijn geweest, dat kan niet anders.

In de grotere Franse steden loop je het risico dat bepaalde mensen ongevraagd je voorruit voor je gaan staan poetsen, als je bij een tankstation stopt voor wat brandstof. Sjrd heeft het daar niet op. Liever doet hij dat zelf. Oké.

Onze laatste stop is in Luxemburg. Niet voor goedkopere benzine, noch voor een aantrekkelijk geprijsde slof sigaretten. We houden het bij een lekkere vette hap.

En een cappuccino ter waarde van een halve rib. Maar hé, dat leek me na al mijn beleefde koffieavonturen van de afgelopen week niet meer dan gerechtvaardigd.

A bientôt!

2 opmerkingen:

Sylvia zei

ZE IS ER WEER! JEEJ! :)

Anoniem zei

Fijn je weer te lezen.
Ik denk dat Sara zich zo goed gedraagt omdat ze gewoon altijd bij jullie wil zijn, en dus niet achtergelaten wil worden in Nederland.
groet
Roelien