woensdag 29 augustus 2018

Fitgirl zoekt uitdaging

Mijn briefwisseling met Arian is gestopt. Gelukkig vond ik in Bas een nieuwe penvriend! Bas heeft uiteraard ook CF en ontving dertien jaar geleden een set puike donorlongen. Mijn eerste column aan Bas verscheen in het CFcenTRaal van oktober 2017.

*****

Lieve Bas,

Wat ik altijd aan jou bewonderde, was jouw vermogen tot inspanning in tijden dat je lichaam het eigenlijk al niet meer toeliet. Volgens mij deed je het toen grotendeels op wilskracht, vaak tegen de klippen op. Sinds je longtransplantatie is er helemaal geen houden meer aan, gelukkig op een positieve manier. Op hoeveel gewonnen Transplant Games medailles staat de teller inmiddels?

De noodzaak tot bewegen was bij mij meestal ver te zoeken. Ik vond het niet leuk, het lukte maar matig, als het moest werd het nog stommer doordat ik me na afloop altijd ziek voelde. En voor je het weet zit je vast in een oneindige lus van totale lethargie. Tot Orkambi. De werkzame stofjes in de roze pillen dringen serieus door tot elke vezel in mijn tot voorkort bewegingsarme lijf. Tegenwoordig trilt en siddert het, er stroomt energie op plaatsen waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden. De gelijkenissen met het effect van een longtransplantatie blijven zich aan me opdringen. Het is werkelijk een wonder. Omdat ik toch ergens met al die nieuwe aangeboorde levenslust naartoe moet én om een voorbeeld te zijn voor hen die reikhalzend uitkijken naar een vergelijkbare metamorfose, besloot ik een daad te stellen: ik heb me ingeschreven voor Skate4AIR, editie 2018. Je leest het goed. Ik ben van plan om minimaal 50 kilometer te gaan schaatsen op de Weißensee in Oostenrijk!

Met dit ijskoude voornemen is de voorbereiding meteen een feit. Want er komt nogal wat kijken bij zo’n expeditie. Met het aanschaffen van een complete schaatsoutfit en het kweken van een deugdelijke topsporterconditie zijn we er nog niet. Ook op het gebied van voeding vliegen de goedbedoelde adviezen me om de oren. Net nu ik dacht ein-de-lijk eens klaar te zijn met het gedoe rondom eten – het litteken van mijn mic key button is net een beetje opgedroogd – word ik gedwongen wéér op een gekunstelde manier met voedsel om te gaan. Tot enkele weken geleden lukte het me aardig om met mijn ogen dicht tussen de #fitgirls en gezondheidsgoeroes op sociale media te laveren, maar sinds het wereldkundig worden van mijn schaatsnieuwtje loop ik zowaar het risico zelf zo’n eetgekkie te worden.

Het is nog niet zover dit ik me waag aan klei eten op nuchtere maag – ik bedoel, hoe verstopt wil je ráken?! – of anderszins megalomaan detoxen, maar het is slechts een dun lijntje tussen bewust met gezond eten omgaan en doorslaan in iemand met een killerbody en orthorexia. In samenspraak met de diëtiste houd ik daarom globaal mijn eiwitinname in de gaten, en ik weet heus wel dat voor duurtrainingen koolhydraten handig zijn. Maar daar wilde ik het ook wel bij laten. Aan mijn lijf geen polonaise van gojibessen, groene smoothies met chiazaad uit de slowjuicer, of quinoa met hummus tot je moet kotsen. Ook geen hongerdiëten met courgettespaghetti of konjac in plaats van pasta en anderszins koolhydraatvermijdend gedrag. En ik blijf gewoon suiker eten, net als producten waarin koemelk is verwerkt in plaats van die aanstellerige vervangers uit amandel, haver of soja. Als ik even een quote van de VVD mag lenen? “Normaal. Doen.”

Je ziet, het is zoeken naar een wankel evenwicht, zowel op de schaatsbaan alsook daarbuiten. En als ik het écht niet meer weet, prik ik met de punt van mijn schaats wel een nieuw gat in mijn buik en stap ik gewoon weer over op sondevoeding.

Grüß Gott,
Irène

Geen opmerkingen: