vrijdag 3 augustus 2018

Plog 840 - Zomervakantie Frankrijk week 1

Wat deed ik allemaal van 30 juni tot en met 06 juli 2018? Opnieuw keihard op vakantie gaan! Zonder de intentie er een plog over te maken. Vandaar de matige kwaliteit van de foto's. Het was dit of niks.

Óngerwaeg, zoals ze dat bij ons in de regio noemen. Het maagzuur van de tankstationkoffie opgelopen tijdens de meivakantie zit nog vers in mijn geheugen. Deze rit houd ik het bij water, cola light, en een verkoelend ijsje. Goede keuze!

De reis verloopt meer dan voorspoedig. Sjrd is naar eigen zeggen nog steeds zo fris als een hoentje. Nog maar 100 kilometer te gaan. Ik kan de lavendelvelden al ruiken!

Dit bedoel ik dus. Een snelle selfie voor het thuisfront om te laten weten dat we veilig zijn gearriveerd. Maar ach, dit platform is ook een soort van thuisfront. Ja toch, niet dan? Santé!

Het is pas écht vakantie als mijn medisch hoekje in concoursstaat verkeert. Een koffiemachine hoort tegenwoordig bij de standaarduitrusting. Goedemorgen!

Tegen de middag is alles en iedereen geïnstalleerd. Het gehaast voor de supermarkt slaan we ook dit keer wijselijk over. Het is niet voor niks vakantie. Desnoods eten we rupsen. Daar wemelt het hier nu namelijk van. Ze zitten en kruipen werkelijk overal. Zolang ze niet van het soort eikenprocessie zijn kan ik het wel handelen.

In mei zat er nog geen water in het zwembad. Nadat wij onze hielen lichtten schijnt het weken aan een stuk geregend te hebben alhier. Uiteindelijk is alles goed gekomen zoals je ziet.

Geen eerste zondag zonder bezoekje aan Uzès. Het is fijn om te zien dat de hertog ook thuis is.

Deze knapperd is alweer vijftien jaar mijn verkering. Afgelopen donderdag waren we niet in de gelegenheid het gepast te vieren. Vandaag wel. We kozen er een leuk restaurant voor uit.

In al die jaren dat ik hier kom, is dit bord me nog niet eerder opgevallen. Wat best jammer is. Anders had ik mos def mijn koets meegenomen!

Maandag marktdag! We lopen een rondje langs de kraampjes. Er ligt een levend geitje op een karretje. Ik hoop maar dat het ter illustratie van de kaas is die verkoper aan de man probeert te brengen. Bij een ander standje kopen we enkele flessen lokale wijn. Ik maak een obligate specerijenfoto.

In tegenstelling tot zijn pizza's, pasta's en salades, is de koffie bij Phil niet te hachelen. Wat een zeldzame bocht.

Onderweg naar de grote Carrefour in Uzès (nee ik heb geen aandelen Uzès, het is gewoon het grootste stadje in de buurt van ons vakantieverblijf) komen we altijd langs deze waanzinnige muurschildering. Vandaag besluiten we er eens te stoppen. En wat blijkt? Deze baas is onderdeel van een heuse kunstroute door Lussan.

We zien lang niet alles maar slaan de optie op voor als het een keer wat minder weer is of zo. Nog snel een poging tot een kleffe selfie en dan doorrr.

Strike a pose, supermarktlover!

Het zit zo. Het geleuter aan de rand van het gemeenschappelijke zwembad drijft ons bij tijd en wijle tot waanzin. Deze eerste week zitten er nog voornamelijk senioren op het park, en wij. Volgende week beginnen de schoolvakanties en keren de oudjes met gierende banden terug naar het noorden. Tot die tijd zingen wij het uit met ons eigen pierenbadje. Nood breekt wet.

Roseetje erbij, boek in de aanslag, niet meer dan het aanhoudend getjirp van krekels dat mijn gehoorgang streelt. Helemaal prima! Evenals het plaatsen van deze foto. Want best bloot en in meerdere opzichten kwetsbaar. Maar aangezien ik me helemaal kan vinden in de oprukkende body positive beweging is dit al een voorzichtige eerste stap.

Sjrd wil best af en toe een pasta met garnaaltjes eten zolang ze maar niet verdrinken in te natte tomatensaus. Jeugdtraumadingetje. Ter compensatie heb ik een halve knoflook in mootjes gehakt. Geen klachten over gehad.

Op woensdag is het tijd voor actie. De eerste boeken zijn inmiddels verslonden; onze hoofden zijn toe aan nieuwe prikkels. We hopen ze te vinden in Goudargues, ook wel het Venetië van Frankrijk genoemd. Persoonlijk vind ik die vergelijking nogal sterk aangezet. Er zijn inderdaad enkele kanaaltjes maar daar houden de gelijkenissen ook meteen op. Geeft veder niks, het is evengoed een charmant dorpje.

We struinen wat over de markt, ik duik voor de vorm een winkeltje in, en tref deze enge pop. En dan hebben we alles eigenlijk wel gezien en gedaan. Voor een lunch is het nog te vroeg. Wat nu te zingen?

Nog een Instagramfotoshootje dan maar. Sjrd zet zich er dapper aan en volgt mijn duidelijke instructies keurig op.

Omdat we nog niet terug naar ons huisje willen, zoeken we het vertier een dorp verderop. La Roque-sur-Cèze hebben we in 2013 bewust links laten liggen. Het schilderachtige dorpje ligt op een heuvel en is autovrij. Met mijn conditie van toen zijn we daar op voorhand al niet aan begonnen. Maar sinds Orkambi is alles anders. Deze klimgeit heeft wel zin in een flinke kuitenbijter. Hop de berg op!

Het is pikkend heet en we worden ingehaald door kwieke senioren op van die stevige bergstappers. Geeft niks. Ik Loop Hier. Met mijn mens. Tegen alle verwachtingen in. Hashtag dankbaar.

En dat leggen we vast met weer zo'n heerlijk bescheten foto van ons samen. Helaas was het onze enige kans; het lampje van de batterij in mijn camera knipperde al hevig toen ik hem aanzette. We zullen het met de testfoto moeten doen. Soit.

Och heden. In wat voor gezellig oord zijn we op donderdag dan toch weer beland?

Ah kijk. Dat verklaart. Honderdduizend mensen op een hoopje in een land met nog steeds de hoogst denkbare terrorismedreiging. Op hoop van zegen dan maar.

Kijk je uit vriend?

De auto parkeren was bepaald geen sinecure. Het wemelde in de stad van een keur aan uitgerukte dienders. Niettemin vielen we met onze neus in de boter. Want hoewel het festival officieel morgen pas begint, zijn er vandaag ook al overal artiesten in de weer. Sfeertje hoor! Heel misschien heb ik als aandenken wel zo'n aanplakposter in onze rugzak verstopt. Of twee.

"Aan zo'n cabrio heb je toch eigenlijk niks? Echt helemaal niet praktisch. En hoeveel dagen per jaar kun je nou met het dak open rijden?" Nou beste azijnzeiker: er gaat weinig boven dit kan ik je melden. In de vallende duisternis, met het dak open, de wind om je hoofd, en alles wat de natuur op dit uur te bieden heeft. Kom daar maar eens om, in je suffe sedan. Groetjes.

Na twee dagen de hort op schakelen we vandaag met liefde drie tandjes terug.

Hij is hier zelf vast niet van op de hoogte, maar Herman Koch is een vaste reisgenoot van ons. Dit jaar lees ik Odessa Star.  Ook de hoofdpersoon in dit boek is een getormenteerde ziel. Smullen.

Ach, nu ik het toch over smullen heb. Ik schud ze wel uit mijn denkbeeldige mouw hoor. En hiermee zit onze eerste week in Frankrijk er alweer op. Gelukkig blijven we nog even.

À bientôt!

2 opmerkingen:

schrijfselsvanmij zei

Afgelopen zondag fietsten we in het heuvelland, ergens tussen Gulpen en Slenaken en op weg naar Teuven. Mijn man fietst altijd gezellig voorop ... Toen ik eindelijk bij hem was zei ik: ik geloof dat ik net blogster Irène zag, en weet je wat ik nu erg vind? Dat ik niet gestopt ben om even hallo te zeggen.

Irène zei

Test