maandag 27 augustus 2018

Plog 842 - Vroegrijpe bejaarde pompt staal als een gek

Plog 842: wat deed ik allemaal van 20 augustus tot en met 26 augustus 2018?

Een verse maandag. Een voorbije zomervakantieperiode. Een opgeladen accu. De hoogste tijd voor een nieuwe weekplog! Hoewel ik gehoopt had vandaag rustig op te kunnen starten, met een beetje nasudderen in bed, heeft onze stofzuigrobot heel andere plannen. Hij is na zijn ijverige rondjes over de benedenverdieping verkeerd op zijn laadstation beland en maakt dat nogal dwingend kenbaar. "Laad Roomba op! Laad Roomba op! Laad Roomba op!" klinkt het onophoudelijk en dwars door alle muren en deuren heen. Klommel.

Mijn sportmojo is akelig aanwezig de laatste tijd. Het kost nauwelijks moeite om mezelf op te pakken en als ik eenmaal aan de gang ben weet ik amper van ophouden. Zelfs toen de goeroe op vakantie was heb ik samen met zijn waarneemster stug doorgetraind. In de blafhitte en alles.

Lekker gewerkt vriendin! Eet daar maar een goeie bak kwak op.

Op maandag ga ik altijd direct na het sporten naar de supermarkt. Terwijl ik mijn ding buitens huis doe, maakt de hulp onze woonst spic en span. Weet je hoe lekker het thuiskomt daarna?! En dan ook nog met zo'n niet te versmaden aanbieding in de boodschappentas. Het kan niet op.

Voor Maarten van der Weijden was de koek na 163 kilometer in 55 uur door Friesland zwemmen helaas wel op. Volgens mij ging alle aandacht nog het meeste uit naar zijn verschrompelde voeten. Ik doe graag nog een extra duit in het zakje. Maar niet zonder ook iets achter te hebben gelaten in de grote donatiezak. Want kanker moet natuurlijk gewoon de wereld uit.

Sprayen: alleen CF'ers snappen de ambivalentie waarmee deze hatelijke routine gepaard gaat. Het is even oerstom en irritant als lekker en opluchtend. De dag kan niet beginnen noch eindigen zonder.

De Edah is allang ter ziele, behalve in onze keukenla. Elke morgen geniet ik van een flinke snuf kaneel om mijn havermoutprut een zwengel te geven. Met gevaar voor eigen leven, gezien de uiterste houdbaarheidsdatum. Zeg eens eerlijk: welk allang niet meer eetbaar product is de dinosaurus van jouw voedselvoorraad?

Geen weekplog zonder spiegelselfie.
Outfit of the day:
- shirt Bien Blue (The Sting, huidige collectie)
- rokje Sutherland (The Sting, gescoord bij de kringloop)
- loafers Omoda (paar jaar oud)

Doordat ik een import Limburgse ben wil het nog wel eens voorkomen dat ik de taalkundige plank missla. Eenmaal op de kleuterschool sprak ik binnen een week vloeiend dialect, maar het blijft iets aangeleerds in plaats van aangeborens. Met mijn ouders praat ik dan ook Nederlands, maar met Sjrd kal ich plat. Misschien kan ik daarom beter zeggen dat ik vanmiddag 'oppe joets' ben dan dat ik 'vleuj oppe sjtert höb'. Wat ik maar zeggen wil: ik snakte naar een uitje en belandde zodoende in de kringloop. Waar ik een gevulde ton knikkers aantref die ik verdomme in groep zeven nodig had.

Maar goed. Rust nemen is iets wat me de laatste tijd moeilijk afgaat. Ik vind het lastig om al die innerlijk kolkende energie te doseren. Nog regelmatig word ik ingehaald door mijn eigen levenshaast. Vanmiddag lukt het me zowaar om een uurtje op mijn kont te blijven zitten, met behulp van wat onthaastend kleurwerk en de podcastserie Rauw van Ruud de Wild. Die laatste is sowieso een dikke aanrader!

Twee boterhammen met cottage cheese en kipfilet is wat ik tegenwoordig wegknabbel als lunch. Als je de medische associatie van de korrelige structuur van deze kaassoort eenmaal los kunt laten is het echt lekker spul.

Je weet dat het woensdag is als je het centenbakje van de orgelman ritmisch op de klanken van zijn muziekkar op en neer hoort schudden. Het spectrum van zijn aanbod varieert van de klassiekers uit The Sound of Music tot de grootste hits van de Vengaboys, en alles daartussenin. Het leidt hoe dan ook tot bloedende oren.

De oortjes van het Saar zou ik omschrijven als van fluweel. En gespitst. Het buitenleven vergt veel van haar oplettendheid. Regelmatig patrouilleren langs de haag en zo nodig ingrijpen met een vervaarlijk blafsaluut. Ben maar hond.

Weet je waar ik tegenwoordig serieus zenuwachtig van word? Als de koffiebonen op dreigen te raken. Een goede bevoorrading is dan ook noodzaak.

Zie je dat? Kijk maar eens goed... Inderdaad. Honderdtien (110!) kilo schoon aan de haak. Duw ik tegenwoordig probleemloos weg. Mijn zwaarste ooit. We zijn gepast trots, de goeroe en ik.

Hebben jullie de afgelopen maanden stiekem een vijver gegraven en vissen gekweekt Irène?? Neen. Dit zijn niet onze vissen. Ze zijn min of meer uitbesteed. Meestal voert iemand anders ze. Vandaag neem ik zelf ook even een kijkje. Ze doen het nog.

Hoewel het sporten bij de fysio bijzonder lekker gaat, ben ik deze week toch wat moe. Mijn stappenteller hangt een beetje voor Jan Doedel om mijn pols, ik kom bij lange na niet aan mijn meters. Dat is dan maar zo. Rust is minstens zo belangrijk. En die krachttraining vreet ook energie. Ik geef er gewoon aan toe.

Mijn schaduw in actie. Als ze wakker is heeft ze de neiging haar mand te slopen. Als ze slaapt droomt ze over een nieuwe.

Ik denk deze.

Vrijdag is letterlijk mijn vrije dag. Geen afspraken, nul verplichtingen. Deze dag leent zich bij uitstek voor rustig opstarten met wat vlogs kijken en mijn eigen plog opbouwen. Voor je het weet is het dan alweer lunchtijd. Vandaag neem ik een tosti kaas.

We kunnen het weekend weer in hoor. Enne, no spon. Was het maar zo'n feest. Want die aantekening hoor je tegenwoordig beslist bij te maken. Als jezelf serieus nemende blogger en//of vlogger...

Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog over de geïmproviseerde toestand het ons beider borden. De realiteit overtreft echter alles! De vegetarische biefstukc van Vivera smaakt hemels. Met de vleesvariant hoef je bij mij niet aan te komen, maar deze sappige creatie is de uitvinding van dit decennium. Gecombineerd met de twee soorten ovenfrietjes, het Franse blikje ratatouille en een frisse salade om het af te toppen, maakt dat ik zou kwispelen als ik een staartje had.

Toch zeker een week of acht sliepen we onder hooguit een leeg dekbedovertrek. Afgelopen nacht beleefden we allebei voor het eerst weer eens kou. Tijd voor een oplossing. Huup huup...

Behoudens het uitvoeren van wat huishoudelijke plichtplegingen doen we geen fluit vandaag. Tot ieders grote vreugde valt er altijd wel wat de wielrennen op tv. De komende drie weken zitten we weer geramd. Met zadelpijn op de zetel.

De lampen moeten eerder aan, we zitten weer meer binnen dan buiten 's avonds. Al dit gedoe activeert niet alleen mijn totale gebrek aan zin om nog maar een poot te verzetten na het eten. Ook de Netflixknop is weer om. Meteen in een serie duiken trekt me nog niet zo. Laten we rustig met een film beginnen. Hoewel deze oude mensen twee avonden nodig hadden om tot het einde te geraken, ben ik weer helemaal in touch met mijn inner young adult. Wat een verhaal joh.

The Instagram husband is bijna klaar voor zijn sunday long run. Alleen nog even een before selfie. De aanloop naar zijn volgende halve marathon (Eindhoven) wordt op alle fronten uiterst serieus benaderd.

Hoewel ik diep van binnen de hardloopkriebels ook voel wervelen, lukt het me nog niet om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Geeft niks, het komt wel. Of niet. Het laatste wat ik moet doen is mezelf druk op leggen. Vandaag laat ik het los. Liever benut ik het eerste deel van mijn zondag met het lezen van de krant. Waar het voor de verandering weer eens gaat over dure medicijnen. "Kostbare medicijnen" hoor ik mijn longarts zeggen. Die term dekt de lading inderdaad veel beter.

Tot Mtths grote spijt is Sara allerminst in een knuffelbui vandaag. Ook het spelen met het balletje wil niet echt van de grond komen. Dan maar buurmannenoverleg.

Deze vroegrijpe bejaarde krijgt tegenwoordig acuut jeuk bij de gedachte aan een dag op een festival rond te moeten hangen. De autoradio tik ik steeds vaker door naar Radio 4. Niet ter kalmering omdat ik mijn eigen rijgedrag te opgefokt vind. Gewoon omdat ik het mooie muziek vind. Toen ik vernam dat de Carmina Burana in een heuse Heerlense zandgroeve zou worden opgevoerd, wist ik dan ook meteen zeker dat ik daarbij wilde zijn! Sjrd en ik pasten allerminst in het profiel van de op alles voorbereide babyboomers waarmee we ons omringden zondagavond. Desalniettemin genoten we enorm van de spectaculaire show.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Sylvia zei

Ah! Een boterham candida :))))

Geert zei

❤️❤️👍👍