dinsdag 18 september 2018

Plog 845 - Nazomeren in de Franse zon

Plog 845: wat deed ik allemaal van 10 september tot en met 16 september 2018?

Goedemorgen! Alle nagels zijn weer on fleek. Jammer dat ik de komende uren gehandicapt blijf. En vooral hopen dat ik niet hoef te poepen...

Van de maandagmarkt in het dorp is buiten het hoogseizoen niet veel over. De enige gelijkenis is de bedroevende staat van alle uitgestalde groenten en fruit. Daar gaan we dus toch maar gewoon voor naar de supermarkt.

Ook lopen de Instagram husband en ik nog een rondje door het dorp.

Alwaar de herfst al best wel aan de deur rammelt. Maar voorlopig wint de zomerzon.

Er zit niks anders op dan ons te installeren bij het zwembad.

De dinsdagochtend verloopt in stilte hier. We zijn allebei verzonken in onze boeken. Het enige geluid komt uit Sjrds neus. De gevreesde voedselvergiftiging is uitgebleven. Wel is hij overvallen door de vakantieverkoudheid des doods. Gelukkig kunnen we altijd terugvallen op mijn medische tas met Mary Poppins-effect. Als het moet, tover ik er een complete operatiekamer uit. Vooralsnog volstaat een mix van paracetamol en neusspray.

Ik moet altijd minimaal een dagje 'in between books' houden. Als het ene uit is, kan ik niet meteen in een ander beginnen. Het ideale moment om eindelijk aan de podcast van Bob te beginnen. Via Twitter las ik al veel goede recensies en inderdaad. Wat is dit mooi. Ik zat vanmiddag regelmatig met een dikke laag kippenvel over mijn hele lijf aan de rand van het zwembad. Bij plus dertig graden. Echt, ga dit luisteren!

Elke avond maken we een wandeling. Soms zijn we te laat om de zon achter de Cevennen te zien zakken. Soms niet. Dit uitzicht...

Tot nu toe is het een echte luier- en leesvakantie. Maar op woensdag gaan we op pad. We hebben zin om de in juli ontdekte kunstroute door Lussan te gaan lopen. Sjrd neemt de leiding als navigator. Lijkt me niet onverstandig.

Voordat we aan de wandel gaan, leggen we eerst een goede bodem in de bistro van het pittoreske dorpje. De amuse is een soepje van ganzenlever. Dat zou ik uit mezelf nooit bestellen maar ja, het beest is nou toch al doodgevoerd en zijn lever gaar gekookt. Het blijkt ook nog hartstikke lekker. In gedachten brand ik een kaarsje voor het arme beest.

Als je me via Instagram volgt, heb je kunnen zien hoe ik live verslag deed van onze hike wandeling. De foto's zijn voor mijn plog. In feite spreken die ook boekdelen. Het is een prachtige route en we hebben een hoop lol.

Voorheen was ik de enige fotograaf van ons tweeën. Dat leidde nogal eens tot wat gezucht of ongeduld van mijn betere helft. Hoe fijn is het dan, dat hij nu ook de lol van het vastleggen ontdekt heeft?!

Dit is mijn lievelingsfoto van deze vakantie. Van dit jaar. Misschien wel aller tijden. Alles aan het plaatje klopt. De foto drukt precies uit hoe ik me voel. Blij, verlicht, gelukkig.

Ben jij zo iemand die de hele auto volstouwt met spullen van thuis? Zeker wel. Controle is alles. En omdat ik me de vorige keren stoorde aan het gebrek van een maatbeker in dit onderkomen, heb ik de uitzet van de verhuurders eigenhandig aangevuld met een exemplaar. Zo ben ik dan ook wel weer.

D'n deze was vanmorgen fit genoeg voor een pittig rondje kuitenbijters hobbelen in de brandende zon. Respect man!

Ons laatste thuisdiner alweer. Ik duvelde alle restjes groenten bij elkaar en zaagde het hard geworden stokbrood in stukken. Al met al een meer dan prima maaltje.

Nog maar een avondwandelingetje dan. En een klassieke zelfontspannersituatie. Walgelijk gelukkig zijn we.

Mijn vrijdagse koffie in de zon smaakt toch een beetje bitter. Onze laatste dag hier is alweer aangebroken. De week is werkelijk omgevlogen. Het besef dat we hier dit jaar maar liefst vier weken zijn geweest overvalt me. Vier weken! Vroeger moesten we het met pijn en moeite en vooral een hoop spanning van één weekje hebben. In God geloven we niet. Wel in Jeffrey Leiden, grappen we regelmatig. Dat hij als CEO van Vertex royaal beloond wordt om aan het roer te staan van het bedrijf dat mijn en ons leven drastisch veranderde, is een feit. Maar voor ons elke penny waard.

De wandeling van vandaag voert ons onder andere langs het vuilnisdepot. Want dat gaat ook gewoon maar door.

We hebben de taken eerlijk verdeeld. Sjrd is verantwoordelijk voor de zuig en de dweil, ik stort me op het inpakken van al onze spullen en poets alvast de keuken, plees, en wastafel. Hij doet morgenvroeg de douche en dan zijn we rond.

Tot onze grote vreugde blijkt pizzabakker Phil terug te zijn van vakantie! Nu kunnen we onze vakantie toch geheel in stijl afsluiten met een pizza huit voor Sjrd en een pizza végétarien pour moi. En een karafje rosé. Moet kunnen.

Gekkigheid dit! Nog niet eerder slaagden we erin daadwerkelijk voor negen uur in de auto te zitten. Hoewel het onze streeftijd is, leert de ervaring dat het steevast half tien wordt. Oefening baart dus echt wel kunst.

Helaas is het onderweg drukker dan we gewend zijn. Op verschillende plaatsen wordt (niet) aan de weg gewerkt. Er zijn best een aantal auto's op elkaar geknald. Het schiet allemaal voor geen meter op. Even na achten zitten we pas aan de Maccie in Maastricht. De vegetarische McChicken smaakt wel oké, maar op dit punt in mijn leven vind ik alles eigenlijk wel best. Dit soort voedsel is vullend. Punt. Voorlopig hoef ik het niet meer te eten.

Op zondag moeten we allemaal een beetje bijkomen. En klusjes doen. De was. De tuin. De boodschappen. Morgen begint het gewone leven weer. Ook voor jou Sara.

Alsof we nooit zijn weggeweest.

Hej hej.

Geen opmerkingen: