dinsdag 2 oktober 2018

Plog 847 - 36 Uur van huis met verhalen voor een week

Plog 847: wat deed ik allemaal van 24 september tot en 30 september 2018?

Voor iemand die gisteren ternauwernood een acute aanval van CF-gerelateerde buiktyfus overleefde, ging de sportsessie die ik zonet deed heel niet onaardig. Er ontsnapte zelfs geen enkel achtergebleven windje uit mijn gebolde bips tijdens het squatten.

Wat wordt het alweer vroeg donker hè? Ik vind het eigenlijk wel gezellig. Bijkomend voordeel is dat mijn Netflixorgaan ook weer aangesprongen is. Tijdens de zomerperiode taal ik er niet naar, maar nu de herfst zijn intrede heeft gedaan heb ik wel weer zin om een serie op te pakken. Het laatste seizoen van Dicte lijkt me een wel goeie. En verdomd zeg, het kon niet op een beter moment! In de linker bovenhoek van het scherm laat Netflix even handig weten dat de serie nog maar tot 30 september te zien is. We slaan acuut aan het rekenen. Er wacht ons een nogal drukke week maar met een beetje kunst- en vliegwerk moeten we het kunnen halen. En doorrr!

De pakketjesman stond aan de deur. Vol verwachting stak ik mijn armen alvast vooruit om de veelbelovende doos in ontvangst te nemen. "De overburen zijn er niet, mag ik deze doos bij u afgeven?" Ehr. Oké, is goed. Het liefdesleven van ons puberende overbuurmeisje floreert. Zoveel is duidelijk.

Mijn eigen leven is gelukkig ook alles behalve saai. Zo sta ik op het punt om mijn eerste zojuist aangeschafte OV-chipkaart op te laden.

Op woensdagavond sta ik alweer mijn koffer in te pakken. Dit keer ga ik mijn eentje op pad. De oplettende kijker heeft het Skate4AIR-vest natuurlijk allang gespot. Dat is dan ook meteen de reden van mijn trip. Morgen vindt de kick off van de negende editie plaats en daar ben ik voor uitgenodigd. Noem het dus gerust een werktrip. Of een zakenreis. Hahaha!

Bepakt en bezakt, overal aan gedacht. Op naar Amsterdam! Met de trein, net als vroeger. Alleen nu met een handige rolkoffer voor al mijn spullen. Was negentien jaar geleden wellicht praktischer geweest dan de loodzware weekendtas die ik destijds meezeulde.

Ik boekte een kamer in het Teleport Hotel. Het ligt vlakbij station Sloterdijk en op een steenworp afstand van de locatie waar ik vanavond moet zijn. Ook het concept spreekt me aan. Twee saaie, leegstaande kantoorpanden zijn omgetoverd tot hotel en broeinest voor creatievelingen. Dat zie je aan de kleurrijke inrichting en merk je aan de gemoedelijke sfeer van het personeel.

Nu ik toch in Amsterdam ben en mijn conditie het toelaat zijn de mogelijkheden plots eindeloos. WANT IK BEN IN MIJN EENTJE IN AMSTERDAM EN HEB EEN PAAR LEGE UREN TOT MIJN BESCHIKKING! Wat te doen?! In mijn Instastories vroeg ik mijn volgers mee te denken over suggesties. Veel mensen kwamen met musea op de proppen. Leuk, maar het weer is te lekker en de neuroot in mij is ook mee. En die houdt de klok angstvallig in de gaten. En mijn spullen. Dat is dan wel weer fijn. Het zal niemand verbazen dat ik uiteindelijk gewoon kies voor een stukje winkelbeleving. Bij de Hennes loop ik tegen een enig pakje aan. Echt iets voor de neuroot!

Red velvet cake. Dat kende ik dus alleen van de verhalen. Bij De Drie Graefjes schijnen ze de lekkerste te verkopen. Goed moment om dat eens te testen. Ik nestel me op het terras achter de Dam en val op deze unit aan. Om me heen gebeurt intussen van alles. Tegenover me zit een zwerver te slapen die door een motoragent gesommeerd wordt te vertrekken. Een serveerster komt met een kopje koffie aangesneld en acteert vrolijk dat meneer gewoon op zijn bestelling zat te wachten. Iedereen roezemoest dat die arme man daar toch niemand kwaad doet en ze hem lekker moeten laten zitten. Als ik opkijk vang ik de blik van de zwerver. Hij heeft lachende ogen en trekt zijn wenkbrauwen vragend op. Ik vind het ook prima. Links van me zijn twee hanige kerels komen zitten. Het zijn nogal types. Met dikke klokken om hun pols en praatjes over pandjes. Een van hen heeft een levensgrote tv bij zich, zonder doos, en die staat nu gezellig naast hem op de grond. Tuurlijk. Dat ding staat uit, zij staan nogal aan. Ze zoeken contact met alles met een hartslag, liefst een vrouwelijke. Ook ik ontkom niet aan commentaar op mijn stuk taart. En als ik een woordje leg op Wordfeud krijg ik bijval. Dat het spelletje nog steeds hip is hoor. En dat het zijn moeder zo lekker aan de gang houdt. De taart is op (en goedgekeurd), tijd om te vertrekken.

Gewinkeld, gegeten. Er bleef nog maar een ding over. Naar huis. Naar mijn oude buurtje, over de Kloveniersburgwal naar de Nieuwmarkt. Waar het veel meer leeft dan vroeger, maar café Stevens op de hoek nog steeds overeind staat. De Koningsstraat in, langs café Van Beeren. Om tot slot, aan de overkant van de Keizersbrug, naar links af te slaan. En dan ben ik er. Op de Oude Schans. Waar dit mijn uitzicht was als ik de deur uitstapte. Pas nu zie de schoonheid. Amsterdam in optima forma. Nee dat is niet waar. Ik zag het altijd wel, maar het voelen is iets anders. Het zal de leeftijd zijn. De afstand, zowel in jaren als in kilometers. Het was een mooie periode. Ik ben blij dat hij in mijn rugzak zit.

Wat ik vanavond ook nog in mijn rugzak stopte is een doodenge klimervaring. Met zo'n sportief clubje mensen als Skate4AIR kun je er donder op zeggen dat de start van het nieuwe seizoen niet ingeluid wordt met een gezapig avondje kienen. En dus gingen we klimmen. In tegenstelling tot bijna alles in mijn leven vond ik in dit geval de theorie makkelijker en leuker dan de praktijk. Het aantrekken van de klimgordel, het zekeren, met de karabijnhaken klommelen, de vloeiende serie handbewegingen van de remmer. Op het droge ging het allemaal prima. Tot ik een kerel van 83 kilo moest zekeren en zelf - een kleine dertig kilo lichter - de lucht invloog toen hij aan de afdaling begon. Daarna deed ik nog een moedige poging zelf omhoog te gaan, maar het zal niemand verrassen dat ook dat geen succes was. Dus bij deze bevallige actiefoto zal het blijven. Bridget Jones is er beroemd mee geworden.

Na een kort maar lekker nachtje gaat een goed hotelontbijtje er wel in. Het nadeel van alleen aan een tafeltje zitten, is dat niemand je spullen bewaakt als je tussentijds op pad gaat voor een glas water of een kop koffie. En zo kon het dus gebeuren dat de ijverige ontbijtjuffrouw mijn aantoonbaar niet afgeronde ontbijt alvast afserveerde. Inclusief mijn twee nog in te nemen Orkambi's. Jawel! De neuroot in mij is op alles voorbereid. Zo ook een noodvoorraad pillen. Niettemin ben ik als een briesend paard achter het zweterige vrouwmens aangerend, zo de hotelkeuken in. "Mevrouw! Ik was nog niet klaar! En je hebt mijn dure medicijnen weggegooid!" gnuifde ik. "Ja sorry, ik zag het te laat!" haastte ze zich in plat Amsterdams te zeggen. "Ik heb er nog één gered," hijgde ze terwijl ze me een roze pil teruggaf. "Ga die andere ook maar zoeken!" gebood ik haar. Op dit punt was het een erekwestie geworden. Van mij en iedereen die maandelijks zijn zorgverzekeringspremie van zijn bankrekening ziet verdampen. Zo kwam het dat ik eerst haar hand en daarna haar hele arm in een afvalemmer vol drabbige ontbijtresten zag verdwijnen. Koortsachtig roerde ze tussen de niet opgegeten gekookte eitjes, in koffie doordrenkte halve broodjes, en kleverige kuipjes jam. Niet veel later stak ze me de ontbrekende - en van allerlei ongespuis wemelende - tablet toe. Wat een kapitaalvernietiging.

Gelukkig ebt mijn boosheid snel weg. Eigenlijk is het nu alweer een goed verhaal. En daarbij is de dag die komen gaat veel te leuk. Om het nuttige met het aangename te verenigen heb ik vandaag namelijk mijn tweede provinciehoofdstedentourbezoek gepland. De bestemming van mijn volgende #40Trip is Haarlem. Daarover volgt uiteraard een aparte blogpost.

Ik heb het in elk geval ontzettend naar mijn zin, met mezelf. En mijn tassen.

Ook wil ik deze fancy wc van Café Martinus alvast weggeven. Hier zit je met recht op je gemak.

Hoewel ik al best een paar keer in Haarlem ben geweest, blijft de stad me verrassen. Haar schoonheid, haar veelomvattendheid. Heerlijk Haarlem. Ik kan niet anders zeggen.

Omdat de dag nog niet genoeg avonturen kende, krijg ik vlak voor vertrek naar het zuiden nog even een hartverzakking van het grootste soort. Vanmorgen borg ik mijn rolkoffer veilig op in een bagagekluis op het station, opdat ik het zware ding niet de ganse dag achter me aan hoefde trekken. Bang dat ik hem ergens zou vergeten. Voor de zekerheid trok ik een foto van het nummer van de kluis en zag daarop ook een rood vakje, ten teken dat de kluis dicht zat. De neuroot zorgde ervoor dat ik op gezette tijden prevelend door Haarlem dwaalde. "Straks niet vergeten je koffer uit de kluis te halen! Denk aan je koffer! Kluisje 02-07! NIET JE KOFFER VERGETEN!" Het zal een dwaas gezicht zijn geweest maar het werkte wel. Want ik wandelde eerst keurig naar de containers met kluizen alvorens een willekeurige trein naar Amsterdam Centraal te nemen. Tot mijn grote ontzetting echter bleek het deurtje van kluisje 02-07 op een kiertje te staan! En het luikje was ook groen. OH MIJN GOD! Met bonzend hart trok ik de deur verder open. Godzijdank lag mijn koffer ogenschijnlijk onaangeroerd op zijn plek. Nadere inspectie leerde dat aan het slot niet gemorreld was en qua gewicht voelde hij nog even zwaar als vanmorgen. Er was niks uit en zeer vermoedelijk ook niks ingestopt. Maar dan nog! Hoe heeft dit kunnen gebeuren?! Wat een ongelooflijke mazzel heb ik gehad! Nog meer uitroeptekens! Het is een wonder dat mijn zwabberbenen en ik niet in de trein naar Groningen zijn gestapt. Oh nee, daar heeft de neuroot natuurlijk voor gezorgd. Toch een fijne reisgezel.

Treinleven anno 2018. Van Netflix gedownloade afleveringen van Ditcte kijken. Chill. Ook vanwege de heersende vrieskou in de coupé.

Goeiemorgen. Eigen Bed Eerst. Ligt toch het aller beste. Ook al staat het niet in Amsterdam.

Zaterdagmiddag tuffen de mens en ik samen naar de randstad. Vertrouwd met de auto. Er zijn bubbels en straks gaat de haard aan. En we smeden alvast plannen voor oudjaar. Moet kunnen.

Heel waarschijnlijk lig je er de volgende keer een stuk minder relaxt bij Sara... Dan zal hier een dartele pup de dienst uitmaken. We kunnen niet wachten!

Met zijn kop vol snot en een raspend stemgeluid tikte de olijke hardloper toch maar mooi weer een geslaagde lange duurloop af. Die halve van Eindhoven nadert met rasse schreden.

Ik zwengel intussen wat jassen op marktplaats en in verkoophoeken op Facebook. Ook deze oranje van O'Neill, met pijn in het hart. Maar hij stamt nog uit het sondevoedingstijdperk. En hoewel de rits nog prima op en neer kan voelt het net wat te strak allemaal. Dus. Belangstelling? Check deze link voor de bewuste jas en klik hier om door mijn andere advertenties te grasduinen.

Hej hej.

Geen opmerkingen: