maandag 5 november 2018

Plog 852 - Al met al een hoop winterse bezigheden

Plog 852: wat deed ik allemaal van 20 oktober tot en met 04 november 2018?

Zo. Het leek me wel weer eens leuk om de nieuwe week vertrouwd te beginnen. Met een ontbijtsituatie zoals altijd. Ja, ik eet nog steeds havermout met sojamelk, wat fruit en een handje nootjes in de morgen. Een ontbijt voor kampioenen, als je het mij vraagt.

Duizend bommen en granaten... Wie heeft in vredesnaam de vrieskou aangezet?! Oh wacht, dit is natuurlijk de bedoeling, zo tegen eind oktober. Nou ja, capuchon op en stappen maar. Het zal mij benieuwen of het puntje van mijn neus nog warm gaat worden vandaag.

Dinsdag staat in het teken van regen. Op papier leek me dat eigenlijk helemaal geen slecht idee. Ik hoefde nergens naar toe en kon me in theorie verkneukelen op keutelen met kaarsjes en koppen koffie en soep. Helaas blijkt de praktijk wat weerbarstiger. Een aaneenschakeling van op zichzelf kleine tegenslagjes maakt dat alle levenslust geleidelijk uit me vloeit. Dat ik het voor het donker tot onder de douche gemaakt heb, is een wonder op zich.

De grootste irritatiefactor komt van Hello Fresh. Vorige week deed ik mijn eerste bestelling en ik zou zweren dat ik de levering van de blije eetdoos inplande voor vanavond. Tot mijn ontsteltenis mailt ene Maartje me echter dat de bezorger morgenavond laat pas komt. Wat zoveel betekent dat ik die hele maaltijddoos dan net zo goed in container kan flikkeren. Onze eetplanning voor de rest van de week is namelijk in beton gegoten. Maartje is zo flexibel als een loden deur en het enige wat ze me kan bieden is dat wij onze doos voor de helft van het geld schenken aan de voedselbank. Tot zover mijn ervaring met Hello Fresh. Eens maar nooit meer. En Maartje gun ik jeuk met te korte armen.

Je zult mij niet snel naar de fles zien grijpen maar vanavond zie ik geen enkele reden om het te laten.

Verrassend genoeg weet ik ondanks het gebrek aan verse ingrediënten voor een avondmaal toch nog deze voedzame pasta in elkaar te draaien.

Wat zo'n nachtje slaap al niet kan bewerkstelligen. Zowel buiten als in mijn hoofd is de zon weer gaan schijnen. Ik voel me fit genoeg voor een middag buitenspelen. Op naar de stad en mijn collega's!

Knappe hond! Een voetmassage is precies wat ik kan gebruiken na een lange middag op mijn hoeven staan.

Dit is mijn duit in het obligate Halloweenzakje. Wat ik voorstel? Iemand met een hydraterend sheet mask op haar gezicht. Het voelt angstaanjagend lekker moet ik zeggen.

Ik werd getipt over de huidige collectie skikleding bij het designermerk Lidl. Goed spul voor weinig ekkies. Niet dat ik ooit nog maar een been op een skilat zet hoor, geen zorgen wat dat betreft. Maar ik hoop in januari wel met Skate4AIR mee te gaan naar Oostenrijk. Een warme outfit is dan onontbeerlijk. Na een uitgebreide passessie tussen de diepvrieserwten en het sinterklaassnoep weet ik zowaar een hele garderobe samen te stellen. Vanaf dit punt is het een kwestie van op de been blijven.

's Avonds eten we gezellig bij mijn ouders. Daarna spoed ik me naar mijn koortje. Alwaar ik me voor het eerst inmeng tussen de sopranen, en meteen een stukje solo in mijn mik gesplitst krijg. Behoorlijk overweldigend allemaal.

Als afvallige katholiek is dat te zingen kerstrepertoire best wel een dingetje. Ik ben nooit verder gekomen dan klingelende kerstklokjes en herdertjes die bij nachte hun schaapjes hadden geteld. Onze dirigent echter pakt het groter aan. Ik hoorde gisteravond liederen die me volstrekt vreemd waren. Er zit dus maar één ding op vanaf nu: mijn oren marineren in zoetgevooisde teksten op fluwelen klanken en met de blik op oneindig oefenen. Falalalala lala la la. Ook voor de hond des huizes is dat even wennen.

De foto geeft het misschien al weg maar inderdaad, 's middags nestel ik me in de stoel van de kapper, voor wat saus over mijn haar. Voor de annalen: twee november des twintig achttien - nog steeds niet grijs.

Eén Lidl is geen Lidl. Dat is een spreekwoord. Zodoende schuimde ik na mijn bezoek aan de kapper stad en dorp af op zoek naar nog meer high end ski fashion. Na een uitgebreide doorpas thuis is dit de uiteindelijke combinatie geworden. Kom maar door met de volgende Russische beer. Ik kan hem hebben!

Ons weekend staat in het teken van Cystic Fibrosis. Zaterdagochtend koersen we naar Ermelo, voor de jaarlijkse CF-dag. Omdat we morgen alweer vroeg in Utrecht moeten zijn, hebben we een kamer gereserveerd in het hotel waar de CF-dag plaatsvindt. Superhandig. Tot we in Ermelo de auto uitladen en er een tas ontbreekt. De koeltas met de broodjes, én mijn gekoelde vernevelmedicijnen. Owkee. Vroeger, voor Orkambi, zou dit hebben geleid tot paniek en boosheid. Nu kijken we elkaar aan, Sjrd zucht een keer hard en ik barst in lachen uit. Het geeft maar aan hoe ultra relaxed we tegenwoordig door het leven stappen. Op en neer rijden om de tas alsnog in Ermelo te krijgen zou 3,5 uur van ons leven kosten en dat is veel te dol. Dan kunnen we beter vanavond naar huis rijden en morgen wat eerder ons nest uit voor een retourtje Utrecht. Opgelost.

Bovendien heeft Sjrd wel wat anders aan zijn hoofd. Hij moet het podium op!

De dag zit als altijd barstensvol informatie, hoopvolle berichtgeving, interessante workshops. En leuke ontmoetingen, met oude bekenden en nieuwe gezichten.

En warempel. Bij thuiskomst treffen we inderdaad deze rekel op de keukentafel aan.

Dat op de valreep slapen in het eigen bed was in retrospectief een zegen. De Ermelose krentenbollen en het smakelijke buffet hadden helaas een vernietigend effect op mijn gevoelige maag en buik. Met het inpakken van mijn koffer had ik daar al op geanticipeerd door twee spijkerbroeken mee te nemen. Een strakke en een lossere. De omvang van mijn buik vanmorgen schreeuwde echter om een joggingbroek. Laat ik daar net in grossieren!

De eerste clinic van Skate4AIR is aan! We zijn, net als vorig jaar, op de Vechtsebanen in Utrecht. Als bekend begeef ik me wijselijk naast het ijs in plaats van erop.

Dat laat ik liever aan mijn zoute BFF Mrc over. Bij haar is werkelijk elke klap raak. Jaloersmakend mooi en ogenschijnlijk eenvoudig hoe zij over het ijs zoeft. Ze erfde mijn schaatstenue dus op die manier glijd ik toch een beetje met haar mee.

Pangaar. Zo voel ik me zondagavond laat. Dit weekend had beslist een derde dag nodig. Maar ja. Morgen weer gewoon aan de arbeid.

Hej hej.

Geen opmerkingen: