maandag 12 november 2018

Plog 853 - Als een duvel uit een doosje

Plog 853: wat deed ik allemaal van 05 november tot en met 11 november 2018?

De hal is leeg en stil als ik maandagmorgen beneden kom. Oh ja. Het maedje logeert nog bij mijn ouders. Saai.

Gelukkig komen ze haar snel thuisbrengen. Alwaar ze meteen een soort van verongelijkt haar mand in de juiste positie frunnikt en zich er zuchtend in laat vallen. Is goed.

Wie heeft er überhaupt Hello Fresh nodig als de maaltijdboxen van Albert Heijn er zijn? Ik liet meteen de rest van de boodschappen aanrukken. Scheelt een hoop gedoe in deze toch wel drukke tijden. Mooi is dat. Vroeger moesten we bestellen omdat ik te gaar was, nu kunnen we het omdat ik druk ben met leven.

Op dinsdag wordt het voor de verandering nog maar een keer vijftig graden ofzo. Ik krijg het domweg niet aan mezelf verkocht om met dit weer Sara een wandeling te ontzeggen. Genieten!

En daarna schiet ik in de schrijfmodus. Eindelijk ga ik beginnen aan het leukste gedeelte van mijn werkzaamheden voor Skate4AIR. De interviews! Gisteravond sprak ik Wouter al, vanmiddag werk ik het verhaal uit. Lezen wie er in het pak zit? Dat kan hier!

Als ik 's avonds dan ook nog de risotto sta te bereiden zoals het hoort - namelijk lepel voor lepel bouillon toevoegen in plaats van de hele klats in een keer bij de rijst flikkeren - voel ik me echt wel blij met mezelf.

Van dit gevoel is woensdagochtend precies niks over. Ik word gammel wakker. Met iets van een vleugje keelpijn, van top tot teen kippenvel, en een verhoogde temp. Fraai.

In overleg met het ziekenhuis haal ik in deze staat nog maar geen griepprik. Die staat eigenlijk voor vandaag of morgen gepland. Wat mij betreft net een week te laat. Ook ben ik zekerheidshalve begonnen met een orale kuur Tavanic. En voor de rest hang en wurg ik me door de dag. Van paracetamol tot koortspiek en weer terug.

Het vernietigende effect van Tavanic op mijn nachtrust. Dat was ik dus vergeten. Maar het is erger dan ooit, lijkt het. Ik heb al twee nachten amper een oog dichtgedaan. Ondanks het uitspelen van het meditatiegedeelte op YouTube, en de hulp van het inslapertje Temazepam. Het helpt allemaal geen ruk. Ik ben aan het eind van mijn Latijn.

Dus ja. Dat ik zaterdagmiddag dan toch maar naar de SEH moet komen, op aandringen van mijn longarts, is even onafwendbaar als stom. Het blijkt geen overbodige luxe. Mijn longen zijn flink ontstoken. De ontstekingswaarde in mijn bloed (het CRP) is torenhoog (110, voor de kenners). De vraag waar dit nou zo ineens vandaan komt blijft overeind. Hoe dan?!

De longafdeling (B3 West) ligt nokkievol. Gelukkig is er wel plek op D4 Oost. En het is hier fantastisch. Want ze serveren er tosti's, ik heb uitzicht op de plek waar mijn minidarmpjes liggen opgeslagen, én er staat een looprek op mijn kamer! Ik lig namelijk (bijna) op de afdeling orthopedie. In al mijn brakke gaarheid kan ik daar de humor wel van inzien.

En dan nu aan het werk! Vechten.

Herfstige zondag op de Uithof. Na nog een dikke koortspiek gisteravond, nieuwe bloedkweken, gedoe met prikken, paracetamol, en liters nachtzweet ziet de dag er best mooi uit vandaag. Het is goed dat ik hier ben. Zoveel is duidelijk.

Voor een remanties diner bij personeelsrestaurant De Brink is het nog wat vroeg (het koortshoofd spreekt voor zich), maar samen eten op mijn kamer kan altijd. Als iemand even de strijkers langs wil sturen? Bedankt.

D'n deze hier had gehoopt op - en nood aan - een rustig weekend. Maar ja. Vorige week vertelde ik nog ten overstaan van een volle zaal schaatsers hoe CF je plotseling bij de ballen kan nemen. Dat ik meteen de daad bij het woord heb gevoegd was niet de bedoeling. En precies dát is CF. Daarom mag mijn allerliefste nu even mijn bed voor zichzelf.

Hej hej.

1 opmerking:

Geert zei

Bewonderenswaardig dat je ondanks deze dikke ellende toch weer een plog weet te fabriceren: van jouw eeuwig optimisme word ik altijd weer een beetje blijer...