maandag 19 november 2018

Plog 854 - Wordt november het nieuwe september?

Plog 854: wat deed ik allemaal van 12 november tot en met 18 november 2018?

De morgenstond heeft goud in de mond. En een piccline in de bovenarm. Ik mag al lekker vroeg naar mijn makkers van het VAS-team. Alwaar ze de protocollen weer een slag hebben opgekrikt. Van top tot teen word ik afgedekt met groene doeken. "We behandelen je hetzelfde als patiënten die een nieuwe heup krijgen." Je snapt, ik loop over van enthousiasme. De hele procedure duurt minder dan een half uur en verloopt uitermate gladjes. De prikker zelf is ook uiterst tevreden met het resultaat. Er hoeft zelfs geen drukverband om, zo weinig bloed is er gevloeid. "En normaal ben ik echt een enorme knoeier!" Lekker gewerkt pik.

Het voordeel van niet op de longafdeling liggen, is dat je een stuk makkelijker aan de wandel kunt. Ik strek veel vaker mijn benen, gewoon een rondje over de afdeling. Om het eten te laten zakken. Na de lunch en een rustje waag ik het zelfs op een loopje naar de winkel. Het nadeel van niet op de longafdeling liggen, is dat ik nu niet automatisch langs de tieten loop. Gelukkig is er dit hondje.

's Avonds is mijn hartje er. En gaan we heftig op date in het opgepimpte gedeelte van het personeelsrestaurant.

Aan je rust kom je niet echt toe in het ziekenhuis. Er is altijd wel een fanatieke nachtzuster die alvast de ochtendcontroles komt doen als het nog donker is. Of iemand van de prikdienst die bij nacht en ontij een dalspiegel wil tappen. Probeer daarna nog maar eens in slaap te komen. Duizend hartjes voor de avondzuster die dit pamflet op mijn deur heeft geplakt. Het zal mij benieuwen...

En of het geholpen heeft! Ik voel me als herboren. Kom maar door met een lekker ontbijtje en een zoveelste saaie adventskalender unboxing vlog.

De dame van de post bleek een grote verrassing voor me in petto te hebben. Maar goed dat ik mijn Happy Socks alvast had aangetrokken.

's Middags verbouwen mijn ouders en ik mijn ziekenhuiskamer tot gokhol. De kaarten komen op tafel. Het enige dat eraan ontbreekt zijn het bier en de bitterballen. Maar ik heb wel mooi twee schoppenvrouwen en die zijn 100 punten per stuk waard. Als je zit te duuzenden tenminste.

Kleine teruggooi naar vorig jaar. Ik weet oprecht niet wat ik zou kiezen als het moest. Het looprek of de infuuspaal.

We werkten met ons allen toe naar een ontslag op woensdag en dat is gelukt. Ik voel me nog verre van fit maar opknappen kan ook thuis.

Dus. Even wat administratie regelen. Ik eet vanavond thuis!

Alles is opgeruimd en ingepakt. Het is wachten op mijn goede, oude vadertje.

Zo. We zijn er weer. Volgens Sjrd was Sara behoorlijk van haar à propos door mijn plotselinge afwezigheid. Ze wijkt dan ook geen millimeter van mijn zijde, sinds ik de bank betrok.

Gut ja. Deze dingen. Mijn fancy infuustasjes. Daarvan was ik het bestaan ram vergeten. Gek hoe snel dat gaat. Toevallig dacht ik laatst nog aan de twee plastic dozen met infuusgerei in mijn medische kast op onze slaapkamer. Ik kon me werkelijk niet voorstellen die ooit nog nodig te hebben. Orkambi maakte dat ik me onoverwinnelijk voelde. Haast ongenaakbaar voor de woekerende effecten van CF. Maar een pneumonie zit blijkbaar in een klein hoekje. Het zet me weer even stevig met beide benen op de grond. En dat is ook goed.

Wat niet goed verloopt is het hele circus rondom de thuisbehandeling. De medicatie moet ineens uit de apotheek van het Radboud in Nijmegen komen en het lijkt wel alsof ze daar voor het eerst met dit bijltje hakken. Terwijl aldaar ook gewoon een CF-centrum zit. Maar goed, ik heb eindelijk mijn verlenglijntje gekregen. Dit betekent het verschil tussen wel elke dag de thuiszorg over de vloer of niet.

Het is behoorlijk zoeken naar mijn ritme. Ik ben nog geen peren waard en alles duurt een eeuwigheid. Zo deed ik ongeveer zes uur over het opvouwen van deze mand sokken en zo.

Maar! Ik kan 's avonds mee naar de supermarkt en dat is gewoon keihard een hoogtepunt.

Op zaterdag helpen Sinterklaas en zijn Pieten me door de ochtendspray heen.

Dingen die je vergeet als je al een poos verwend bent door het leven:
- dat douchen topsport is
- de geur van ceftazeik
- de schilferregen die van je piccline-arm afkomt

Maar goed. Dit woord leggen op de dag van de intocht maakt een hoop goed. Ik denk dat ik eens een duik in de snoepkast doe. Volgens mij ligt daar nog een zak taaipoppetjes op me te wachten.

Hoi. Dit is mijn kuuruniform. Ik heb nul inspiratie en levenslust om iets anders uit de kast te trekken. Het scheelt dat ik geen zweetbeer ben.

Terwijl Sjrd een lekker PR op de Zevenheuvelenloop neerzet, lukt het mij om orde in de chaos op zolder te scheppen. Bestaan daar ook medailles voor?

Hej hej.

Geen opmerkingen: