dinsdag 27 november 2018

Plog 855 - Voorzichtige progressie

Plog 855: wat deed ik allemaal van 19 november tot en met 25 november 2018?

Zo. We hebben het weer piekfijn voor elkaar, boodschappentechnisch. De vernieuwde maaltijdboxen van Appie bevallen ons erg goed. We eten heel afwisselend, het is meer dan genoeg, en van de kliekjes verzin ik de vijfde dag zelf iets nieuws. Ideaal. Toen ik vorige week plots in het ziekenhuis belandde en niet in staat was onze bestelling in ontvangst te nemen noch op te eten, voorzag ik een probleempje. Via Twitter zocht ik zondag contact met de klantenservice. En wat denk je? Mijn bestelling werd keurig geannuleerd. Ook de maaltijdboxen. Dat noem ik pas klantvriendelijk!

Het Saar hier heeft de laatste dagen weinig goesting in een avondrondje. Of het het weer is, of het eerste afgeknalde vuurwerk, of dat ze bang is dat ik niet meer op de bank zit als ze terugkomt? We weten het niet. Zodra Sjrd met het riempje aankomt, duwt ze haar warme lijfje nog dichter te me aan.

Feit is dat het voor haar niet per se hoeft. Van ons moet het wel.

Kijk aan! Op dinsdag is het me voor het eerst sinds tijden gelukt om iets anders aan te trekken dan een joggingbroek. Er kwam zelfs een beha aan te pas. Dat kan maar één ding betekenen.

Op sjouw! Mijn moeder heeft me eens lekker uitgelaten. Daar was ik ernstig aan toe. Het ziek zijn-chagrijn spoot zowat uit mijn oren. Maar mijn bleke harses en ik kochten een toffe trui met cheeta's en een kerstbal met een hondje en toen was alles weer goed.

Het kooksel op mijn bord komt behoorlijk overeen met hoe het er idealiter uitziet. En het smaakt ook nog lekker. Alleen jammer van de champignons. Mijn maag weigert de laatste tijd deze krengen te verteren. Met veel ruftende boeren tot gevolg.

Op woensdag is het tijd voor een Utrechts tussenstandje. Onder het longfunctieblazen heb ik me tijdens de opname al mooi uit kunnen kletsen. Mijn leven wordt er echt niet beter op door aan mijn huidige fysieke toestand een bepaald getal toe te kennen. De longarts trok bij deze mededeling aanvankelijk een verbaasde wenkbrauw op, maakte een grapje over mijn recalcitrante kant, en liet hem toen gaan. Inderdaad, pick your battles. De ontstekingswaarde in mijn bloed is in elk geval weer keurig 14. Het feit dat ik nog steeds als een dweil door het leven zwabber, maakt dat ik de drie weken kuren toch vol mag maken. We beschouwen dit uitstapje maar als een schoonheidsfoutje. Hierna ben ik klaar voor de winter.

Zover is het echter nog niet. Eerst doen mijn BFF en ik een dutje op de bank. Kapotmakerij hoor, deze toestanden.

Of het verstandig is om op donderdag zelf achter het stuur te kruipen valt te betwisten. Fijn is het in elk geval! Je zelfstandigheid verliezen vind ik een van de moeilijkste kanten aan dat hele chronisch ziek zijn.

Als een half weke drol doolde ik door Maasbracht. Ik maakte mijn vaste rondje langs Kruidvat, Hema, Lidl. Tamelijk doelloos allemaal. Dat niks me kon bekoren en de pinpas onaangeroerd in mijn tas bleef, zegt alles over het herstelproces. Wel snakte ik naar bloemetjes. Die gunde ik mezelf dan ook.

Groot verschil met alle kuren hiervoor is mijn kookzin en eetlust. Die zijn gelukkig gewoon intact.

Misschien kan ik een nieuwe rubriek in het leven roepen. "Hoe ligt Sara nu weer in haar mand?" Vandaag zo. Met de staart lekker luchtig buiten boord en de voorpootjes over het randje piepend.

De progressie is nog niet van mijn gezicht af te lezen maar blijkt wel uit mijn daden. In mijn eentje de weekendboodschappen geschaft. Hoppa.

Douze points voor deze zelfverzonnen lasagnette. Als voorspeld samengesteld met veelal overgebleven ingrediënten uit de maaltijdboxen.

De huidige ochtendroutine bestaat nog meer uit zustertje spelen dan normaal. Cefta afkoppelen, lijn spoelen, Tobra aankoppelen, lijn spoelen, Cefta aankoppelen. In het halve uur dat de Tobra inloopt zet ik me mooi aan mijn drie vernevelbeurten. Dat ritme ga ik wel missen als ik over een week uitgekuurd ben.

Om onze koorpot te spekken mogen we deze zaterdagochtend in samenwerking met de lokale bakker allerhande sinterklaaslekkers verkopen. Zelf een uurtje achter de kraam staan lijkt me nu niet verstandig, maar ik ga natuurlijk wel mijn bestelling ophalen.

's Avonds happen we buiten de deur. Bovendien waag ik me aan een wijntje. Gekkigheid!

Na twee weken kuren voel ik me eindelijk echt opknappen. Verder grossier ik inderdaad in truien in een bleek makende kleur roze. Soit.

Onze zondagmiddag brengen Sjrd en ik door in de nieuw geopende Decathlon hier in de stad. Zijn nieuwe mountainbikehobby vergt nog wat extra spullen. Ter compensatie stuif ik daarna door de Action. Sjrd doet intussen een dutje in de auto, hahahaha!

Ben ik eindelijk niet meer zo hondsmoe, zijn mijn huisgenoten het wel.

Hej hej.

Geen opmerkingen: