maandag 3 december 2018

Plog 856 - Solliciteren naar een voedselvergiftiging

Plog 856: wat deed ik allemaal van 26 november tot en met 02 december 2018?

Laat ik mijn nieuwe week eens in een ander ziekenhuis beginnen. Voor de broodnodige afwisseling. En een dalspiegel van mijn Tobra. Voordat ik permanent doof word. Ons streekziekenhuis kan het bloed wel tappen maar de meting zelf niet uitvoeren. Het universitair ziekenhuis in Maastricht kan dat wel. Scheelt toch weer een tijdrovende, energie slurpende rit naar Utrecht.

Bloed geprikt, huis gepoetst en ook nog een verse piccline pleisterzooi gekregen van thuiszorgelf Ngrd. Nu alleen de Appie nog en dan is de maandag weer om. Pfff.

Het enige bijkomende voordeel van een infuuskuur is natuurlijk het mogen uitzoeken van een kuurcadeautje! Dat deze kuur ook nog pal in de oer-Hollandse Blackfridaygekte valt is helemaal mooi meegenomen. Het is dit fragiele kettinkje geworden met eraan een hartje van goud. Om me eraan te helpen herinneren hoe broos alles is, ondanks de fantastische werking van Orkambi. Mijn gezondheid blijft kwetsbaar. Ik blijf kwetsbaar. Een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel. Door lief voor mezelf te blijven hoop ik invloed te hebben op de draagkracht van mijn ketting. Goed sporten, trouw mijn medicijnen gebruiken, en zeker ook op tijd rust nemen.

Lekker en gezond eten lukt sowieso wel.

Vandaag voel ik me fit en uitgerust genoeg voor een serieus uitje. Mam komt me zo ophalen en dan tuffen we naar Venlo. Lekker lunchen bij Luif en heel misschien nog een beetje winkelen. Wie zal het zeggen.

Haha. De enige reden om Venlo aan te doen is de Primark. De nood aan nieuw pyjama-materiaal is hoog. Zoiets komt ook ineens aan het licht als je in de ouderwetse amoebe-stand schiet. Ervan uitgaande dat alleen designer slaapgoed niet door kinderhandjes in elkaar gezet wordt, vind ik dat ik mijn nachtkleding dan best hier kan kopen.

Er was iets geks gebeurd. Mrl kreeg een brief van Dyslectische Piet. Hij had niet alleen een cadeautje voor haar in haar schoen gestopt, maar ook voor Sjrd en mij. Nou ja! Want wij zetten onze schoen niet. Klopt. Blijkbaar zijn we toch lief geweest dit jaar. Wat een bof. Ik heb meteen een brief terug geschreven. Om te bedanken en melden dat Mrl wat ons betreft goed verwend mag worden op pakjesavond.

Zie je mijn wijsvinger? Die wijst naar een regelrechte ramp. In al mijn ijver maakte ik gisteravond de koffiebaas schoon. En liet daarbij een essentieel rubbertje verdwijnen. Het rubbertje van de melkopschuimfunctie. Nou gebeurt me dat wel vaker maar nu is het onvindbaar. Ik kan wel janken! In blinde paniek zoek ik contact met de klantenservice van De'Longhi. Ene Thijs staat me uiterst vriendelijk en zeer behulpzaam te woord. "Wat is je adres dan stuur ik je meteen een paar nieuwe." Voor niks ook nog. En daarmee krijgt Thijs van De'Longhi van mij de Warme Douche!

Of ik zin had om met mijn ouders op zoek te gaan naar een nieuwe vloerkleed. Tuurlijk. Hoe het dan komt dat ik plots oog in oog sta met een Vlaamse reus (iPhone 7 for size!) die in een voerbak voor honden is gaan staan om brokken naar binnen te hengelen is mij ook een raadsel.

Op vrijdagochtend ben ik het zat. De zooi op kantoor vliegt me aan. Overal liggen paperassen en bonnetjes. Tijd om puin te ruimen!

De envelop die ik zonet uit de brievenbus viste overtreft alle liefdesbrieven die ik ooit ontving. Ehr, slecht voorbeeld want nauwelijks competitie. Whatever. Ik kon geen betere gezichtsuitdrukking verzinnen om mijn blijdschap te tonen dan deze. Wat wellicht meteen het gebrek aan liefdesbrieven verklaart. Boeien. Koffie met opgeschuimde melk!

Vandaag schrijven we 30 november. En we eten pannenkoeken. De oplettende kijker weet dat dat volgens de telling van Jan Jans en de Kinderen een dag te laat is. Want gisteren was het Sint Pannekoek. Maar toen had ik geen zin om ze te bakken. Dus ja. Beter laat dan nooit.

Dat geldt overigens ook voor de kant-en-klare mix die ik gebruikte. En de kaneel. Misschien had ik uit voorzorg een dot Norit aan het beslag moeten toevoegen?

Oh mensen! De dag van mijn allerlaatste antibioticumgift is aangebroken. Nog één bolletje Tobra en dan zit de kuur er op. De spiegel die ik maandag liet prikken bleek wat te hoog. Zodoende moest ik de bolletjes van woensdag en vrijdag overslaan. Prima.

Dit was 'em dan. Mijn negende piccline in zeven jaar tijd. Houdoe en bedankt.

En dan sluit ik me nu op in de badkamer. Voor groot onderhoud.

Ons logeerbed lag al maanden volgestouwd met kleren die weg kunnen, maar waar ik toch nog geen afstand van kon doen. Of zo. Tot vandaag. Na het geboekte opruimsuccesje op kantoor voel ik ineens de noodzaak om alles naar de kringloop te brengen. Nu nu nu. Weg ermee!

Een gele vlag van Skate4AIR naast het logo van de ultieme schaatstempel. Dat kan maar één ding betekenen. We zijn in Heerenveen voor de tweede clinic!

Het schaatsen laat ik uiteraard over aan de anderen. Maar aanmoedigen kan ik als de beste. Veilig op een stoel, achter glas.

Ook dit jaar interview ik weer deelnemers aan Skate4AIR voor de rubriek Wie zit er in het pak? Wie vandaag in het pak van Skaty is gekropen is de hamvraag.

Dit is mijn lievelingsfoto van de dag. En ja, ik sta op het punt om op de rug van die oranje zeehond te kruipen. Gevalletje acute ijsvrees. Dat belooft nog wat, straks in Oostenrijk...

Hej hej.

1 opmerking:

Geert zei

Hahaha, de vreugde over een paar rubbertjes 😂😂😂