maandag 17 december 2018

Plog 858 - Een warme deken

Plog 858: wat deed ik allemaal van 10 december tot en met 16 december 2018?

Volgens mij deed ik hem af in het ziekenhuis, omdat er een infuus geprikt moest worden. Daarna lag ik meer voor pampus dan me lief was. Niet de meest motiverende omstandigheden om je activiteiten te tracken. Na een tijdje kapte mijn Fitbit er zelf ook mee. Vorm de vorm laadde ik hem nog eens op maar dat was het dan. De animo om het stuk techniek weer om mijn pols te knopen ontbreekt. Ik vind het ronduit lekker niet te weten hoeveel stappen ik zet, uren ik slaap en calorieën ik verbrand. Ik leef gewoon. Wat een bevrijding!

Oké, leven is ook moe zijn na gedane arbeid. Bovendien staat mijn maag weer eens op zijn kop. Een met veel zoetigheid bestreden nachtelijke hypo is geen best begin van de week. Omdat mijn darmen in zo'n situatie ook meteen tekenen van verstopping vertonen heb ik mezelf aan mijn haren naar de fysio gesleept. Bewegen is essentieel om de boel aan de gang te houden. Net als een lading kakzakjes. Volgens mij kan ik nu met een gerust hart even onderuit op de bank. Met een dekentje en Netflix.

Onze collectie hysterische kerstballen is vandaag uitgebreid met een heuse glitterkroket. Mét mosterd en een vlaggetje. Kerstboomgoals!

Inderdaad. Dextro's op mijn nachtkastje. En een bloedsuikermeter met een prikpen die ik met geen mogelijkheid aan de praat krijg. Heel handig als je 's nachts andermaal je bed uit rammelt. Wat is dit dwaze voor trend?!

Zo tegen de middag heb ik mezelf weer volledig onder controle. Mijn hand is zelfs vast genoeg voor het betere lakwerk. Stukje voorbereiding voor morgen. Ook mijn hoofd is helemaal helder voor een telefonisch interview.

Ken je de serie Dogs op Netflix al? Een ware traktatie voor de gemiddelde hondenbezitter. Maar eigenlijk smelt iedereen met een kloppend hart in de borstkas weg bij deze docureeks. Het zijn maar zes afleveringen van een uur, die je los van elkaar kunt kijken. Het overkoepelend thema is inderdaad honden, maar eigenlijk gaan de verhalen gewoon over het leven.

En dan is het na weken van bankhangen in de zombiemodus eindelijk eindelijk eindelijk weer showtime! Mijn haar is nog wat onwillig maar ik blijk het make-uppen niet verleerd.

Je weet dat je louter vrouwelijke collega's hebt als er half afgeknabbelde lekkernijen door de kantine zwerven. Want die eeuwige lijn hè. Die zit iedereen maar genadeloos op de hielen. Ik permitteerde mezelf gewoon een heel kransje. Kan mij het rotten.

Sjrd was zo lief me vanmiddag te brengen en halen. Scheelde toch net dat extra beetje energie om wel nog te kunnen koken. Hoewel ik in al mijn vermoeidheid de tuinkers voor de hummus aanzag. Hoe dan?! Ach, het smaakt er niet minder om.

Zo dan. Tegen de tijd dat ik donderdag aan het begin van de middag naar de fysio vertrek is mijn voorruit nog steeds bevroren. Net winter op deze manier.

Het moet die extra broccoli zijn geweest, of de uitgestelde griepprik die ik liet zetten. Ik sportte niet alleen lekker met de goeroe, ook tikte ik binnen een half uur een column uit mijn vingers én werkte het interview van dinsdag grotendeels uit. On a roll!

De eindejaarsnostalgie heeft bezit van me genomen. Al rommelend tussen mijn sieraden stuitte ik op de vriendschapsringen die Sjrd en ik vijftien jaar geleden samen kochten. Destijds droeg ik de mijne om mijn linker ringvinger. De vingers zijn in al die jaren geslonken, de liefde is alleen maar gegroeid. Aahhh.

Dan volgt nu een dijk van een tip. Doe ermee wat je wil maar ik zou hem ter harte nemen. Bij Kruidvat verkopen ze momenteel prachtige, spotgoedkope, kristallen wijnglazen. Niet van die armetierige kroegglaasjes maar echte horecabellen. Groot en zwaar. En echt voor geen drol. Een doosje van twee glazen, rood of wit, kost €2,49. Ik sla meteen groot in. Niet omdat we van die ontzettende dinergevers zijn hoor. Wel vanwege mijn gestoorde motoriek.

Ja zeg, wat moet ik hier nou weer van denken? Ik gooi het vooralsnog op een stuiptrekking van de griepprik. Twee paracetamols erin, vroeg onder de wol en morgen gezond weer op.

Goedemorgen. De kóórts is in elk geval over. En ik voel me prima. Die thermometer gooi ik wel naast de Fitbit in de fruitschaal. Leven zonder cijfers maar gewoon lekker op gevoel.

De jaarlijks terugkerende mop die heet: "Ik ga echt geen kerstkaarten schrijven hoor." Maar mijn omaatje kan ik natuurlijk niet overslaan, en er lag nog zo'n lieve kaart in de bus, en ach als ik dan toch bezig ben.

Op zaterdagmiddag gebeurt dit. Volgens het alwetende medium Google heeft Sara het ronduit koud momenteel. Ze is van Grieksen bloede, er zit geen gram teveel vet aan haar, heur vacht is kort en groeit niet op haar buik. De tijd voor een hondenjas is aangebroken. Opdat ze 's avonds mee naar buiten kan voor haar avondrondje. En zeg zelf: die meid kan alles hebben!

Heeft ze van haar mensenmoeder. Weet je nog? Die vorig jaar gewonnen set thermokleding van Craft? Voor onder mijn schaatspak en alles. Nou, die lag als verwacht nog met de kaartjes eraan in de kast. Maar vandaag kan ik hem eindelijk aan, onder mijn ook nieuwe skibroek. En niet eens voor een stukje wintersportbeleving.

We gaan zingen. Met ons koor, in de stad. Vier uur aan een stuk. Dat is leuk, spannend, vermoeiend en vast ook koud. Gelukkig zijn de voorzorgsmaatregelen ernaar. Net na de middag sla ik in één teug een theeglas glühwein achterover. Even de keel smeren en de botten van binnenuit verwarmen. Falalalalalala.

Zie je die bolderkar? Daar zit voor een weeshuis aan fourage in. Koffie, thee, warme chocomelk, Jägermeister, limoncello, glühwein, rode wijn, cola zero, wafels, cake, koekjes, twixen, dropjes, chips, zoutjes, Japanse mix, blokjes worst en kaas. Ik hoop niet dat we pas naar huis mogen als alles op is. Dan hadden we beter ook veldbedden en slaapzakken mee kunnen nemen.

Kiek dan. Wie had dat gedacht? Ik en mijn hobbyvrienden. Toen ik me aansloot bij het koor had ik het plan om de CF thuis te laten. Het moest toch mogelijk zijn om twee uur per week zonder mijn zoute wederhelft een activiteit te ontplooien? Maar al snel kwamen de kuchjes, en de gezondheidswensen. Bovendien kende ik één van de lage alten van gezicht van bij de fysio. Een week of wat later ontkwam ik er niet aan om de dirigent te vertellen over mijn kwaal. En toen stond ik met mijn kop in de Volkskrant. Die foto werd gedeeld in de groepsapp van ons koor. De donderdag erop gaf ik al een kleine spreekbeurt in de pauze. De plotselinge ziekenhuisopname van november maakte de cirkel rond. What was I thinking? You always take the weather with you. Gelukkig voelt ook deze groep nieuwe mensen als een warme deken.

Hej hej.

1 opmerking:

Sylvia zei

(Gunnend) jaloers op de glitterkroket. Dat snap je.