zaterdag 4 mei 2019

Ode aan Lisa

Mijn column van september 2018 heb ik opgedragen aan onze gezamenlijke vriendin Lisa. Lisa had net als Bas en ik CF. Zij wachtte op een longtransplantatie. Tevergeefs. We missen haar allemaal nog steeds.

*****
Lieve Lisa,

Ik denk dat je de wereld had veroverd. Hij lag immers aan je voeten. Bij die ene dikke vakantie zou het echt niet zijn gebleven. Tijdens je eerste onvergetelijke trip had het reisvirus je te pakken gekregen. Een welkome gast in je lijf, na al die jaren van vechten tegen een keur aan ziekmakende bacteriën.

Je zou van west naar oost zijn gegaan, en daarna van noord naar zuid. Je paspoort had bol gestaan van de stempels. De bagagelabels aan je rugzak vertelden elk hun eigen verhaal. Net als de littekens op je torso. Ze getuigden van buikoperaties, maagsondes, en natuurlijk je felbegeerde longtransplantatiesnee. Ze hoorden net zoveel bij jou als je sprankelende ogen; je droeg ze allemaal met trots.

Op een zwoele avond in een tropisch oord zou je hem tegen zijn gekomen. Hij kwam naast je zitten, bij het grote vuur op het strand. De heldere hemel was bezaaid met sterren. Ergens klonk het gepingel van een hippie op een gitaar. Hij zou vragen naar je naam en waar je vandaan kwam. Dat was genoeg om als een blok voor je te vallen. Dat hij bovengemiddeld knap was staat buiten kijf.

Lieve Lisa. Deze zomer is het tien jaar geleden dat we afscheid van je namen. Je bent inderdaad op reis gegaan. Alleen niet op de manier die je voor ogen had. Het had zo anders moeten lopen allemaal. Maar de lengte van de wachtlijst heeft je opgebroken. De nieuwe long kwam niet op tijd. Eén dag na je twintigste verjaardag stopte jouw leven. Het voelt nog maar zo kort geleden. Ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik zie je voor me, hoor je lieve stem: “Halloooh, met Lisaaah!”

De wereld is intussen keihard doorgegaan met draaien. Er is zelfs een televisieprogramma naar vernoemd. Hyves bestaat niet meer; daar hebben we tegenwoordig Facebook en Instagram voor. Je hebt er een zwik neefjes en nichtjes bij. Je sterke moeder heeft een tattoo; dat had je vast cool gevonden. Tv-kijken doen we eigenlijk nog maar amper. Alles staat nu op YouTube, dvd’s zijn vervangen door Netflix. Je destijds watervlugge sms-vingers hadden wel raad geweten met WhatsApp. De genezing van CF is nog nooit zo dichtbij geweest. En het achterhaalde donorsysteem wordt met ingang van 2020 eindelijk gewijzigd.

Wat evenmin gestopt is, is het missen van jou. Van dat prachtige koppie: van binnen misschien nog wel mooier dan van buiten. Er wordt nog vaak aan je gedacht en over je gesproken. Dat is fijn maar ook bitterzoet, want het enige dat nog rest. Nooit meer komen er nieuwe herinneringen met jou erbij.

Lieve Bas, ik hoop dat je me vergeeft dat ik deze column aan Lisa heb opgedragen. Eigenlijk weet ik wel zeker dat je het snapt. We stonden immers samen snikkend in haar kamertje, naar haar te kijken. Hoe ze daar lag. Zo stil. Zo koud. Zo dood. Onze vriendin.

Liefs,
Irène

Geen opmerkingen: