zaterdag 30 november 2019

Plog 871 - Op zoek naar de speldjes in de hooiberg

Plog 871: Hoe het tij tegen alle verwachtingen in keerde en ik wanhopig op zoek ging naar de speldjes in die ellendige hooiberg.

Tis dan wel geen Frankrijk en tis dan wel geen blote benenweer maar tis even goed hartstikke lekker om hier te wandelen.

Die blije toep op links is Fiep. Die dominante tante op rechts heeft inmiddels in alle manden en op ieder kleedje van Fiep gelegen. Het principe 'spelen' is Sara nog wat vreemd. Maar in de loop van de middag stuiven de meisjes vrolijk achter elkaar aan het huis door.

Grote Sjrd was jarig en wilde voor zijn vijftiende verjaardag met ons uiteten bij de Griek. Voorafgaand aan het olympisch vlees stouwen ging hij met Enorme Sjrd een rondje mountainbiken. Met de honger zat het dus wel snor. Zijn gedachtegang "Ik doe mijn trainingsbroek aan die in de was moet!" konden we na afloop volledig volgen. Die jongen heeft ze beslist op een rijtje.

Ik weet niet wie deze Ikeahond in elkaar heeft gezet maar ergens in het proces is iets mis gegaan.

Hoe lang is het wel niet geleden dat ik eens een middag in mijn eentje de stad in ben geweest, zonder specifiek doel? Zo lang dat ik het me niet meer kan herinneren. Veel te lang! Ik kan het maar beter op gepaste wijze vieren.

Zondag 13 oktober. De dag waarop ik met twee vingers in de neus tien kilometer op mijn stappenteller aantik. Sjrd loopt de halve marathon in Eindhoven en ik ga gezellig mee. Ik geniet met een ijsje van het zonnige herfstweer. Op de terugweg in de auto begin ik droog te kriebelhoesten. Geen goede voorbode.

D'n deze liep een schitterend nieuw PR, ook met twee vingers in de neus. Hij was zo snel binnen dat ik zijn aankomst miste. Stom.

Toegegeven. De meeste aankopen bij Action zijn per definitie overbodig. Of betreurenswaardig van kwaliteit. In het slechtste geval allebei. Maar dit vogelvoedingsstation is een schot in de roos. Ik vind die houten vogelhuisjes te lelijk om aan te zien en van oneindig gaten boren in muren om huisjes op te kunnen hangen wordt ook niemand blij. Daarom is deze ijzeren constructie zo fijn. Je steekt hem in het gazon en klaar is Kees. Hier gaan we een hoop lol van beleven, wat ik je brom.

Ik ben inmiddels zo schor als een kraai en hoest zoals alleen CF'ers dat kunnen. Het pillenkuurtje Ciproxin is ingezet maar ik merk er nog niet veel van. Toch durf ik het weekend wel in te gaan zonder met Utrecht te schakelen. Bellen is namelijk komen en daar kan ik nog niet aan toegeven. Mijn moeder is zo lief om even voor me langs Kruidvat te gaan. De Andrélon is in de aanbieding en hé, we moeten wel op de kleintjes blijven letten natuurlijk. Al bellend zoeken we samen uit welke shampoos en conditioners ze voor me meeneemt. Het aanbod in verzorgingslijnen is immens. Pas bij thuiskomst lees ik waar ik mijn hoofdbeharing de komende tijd mee ga verzorgen. Oil and Curl, speciaal ontwikkeld voor krullend (kroes)haar. Toppie!

In een poging om maar niet toe te hoeven geven aan mijn gaarheid houd ik mezelf aan de gang in de keuken. Een pan pompoensoep. Een ketel tomatensoep. Een chocoladecake. Ik maak het allemaal. En voel me dan een hele pief. Keeping up appearances.

Maar na de zoveelste duizelingwekkende hoestbui komt zuster Sara steevast even checken hoe het gaat. Kwalitatief uitermate teleurstellend.

Een week na de start van mijn pillenkuur zit er niks anders op dan te bellen met het hoofdkwartier. Mijn longarts begrijpt dat ik het niet op kan brengen om nu naar de SEH te komen en plant me morgen in voor een extra consult bij hem. Voor de zekerheid moet ik een koffertje meenemen want het ziet er toch wel naar uit dat ik een infuuskuur nodig heb. Op dinsdag 22 oktober rijden mijn ouders me naar Utrecht. Longfunctie blazen, longfoto maken, bloedprikken, sputum als erwtensoep op kweek gezet. De uitslag is duidelijk. Een lage luchtweginfectie die schreeuwt om iv-behandeling. Mijn broek zakt af. Het goede nieuws is dat ik meteen terecht kan voor een piccline en een audiogram in verband met de Tobra waarmee ik ga starten. Van dat spul kun je doof worden. Het slechte nieuws is dat er in dat hele ziekenhuis nergens een bed beschikbaar is. Ik ondervind aan den lijve het structurele probleem in de zorg. Met de belofte dat er morgen om 14:00 uur op de longafdeling een bed vrij is keren we huiswaarts. Maar niet voordat we in het 'chique restaurant' nog iets hebben gegeten en gedronken. Het is al kut genoeg allemaal.

Wat wel fijn is aan deze toestand is dat ik nu mijn koffer wat beter kan inpakken. Als je zeker weet dat je moet blijven kun je ook gerichter uitkiezen wat je om je heen wil hebben in het kuuroord. Het Saradekentje mag niet ontbreken.

Geïnstalleerd op B3 west. In een tweepersoonskamer met uitzicht, aan de goede kant van de wifi en helemaal voor mezelf alleen vanwege de voorgeschreven contactisolatie. Met een gekregen cappuccino van de communicatiedame van het ziekenhuis! Zij vernam op Twitter van de perikelen rondom de beddenproblematiek en beloofde me langs te komen met een koffie naar wens om het leed een klein beetje te verzachten. Ontzettend aardig, en lekker!

In tegenstelling tot juni hang ik het nieuws van deze terugslag wel aan de grote klok. In juni ontzegde ik mezelf datgene wat een opname meer draaglijk maakt. Namelijk post. Je kunt je niet voorstellen hoe fijn het is te merken dat mensen aan je denken, meeleven en de moeite nemen dat in een kaartje te verwoorden. Dat ik na slechts één nachtje logeren al verblijd word met deze stapel is een enorme verrassing.

Het is niet alleen voor mij rot om zo ver van huis opgenomen te zijn. Ook de thuisblijvers worden gedwongen in het (mijn) ziekenhuisritme mee te bewegen. Het is ronduit luxe en lief dat Sjrd en mijn ouders er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ik geen dag om bezoek verlegen zit. Voor hen is het stik vermoeiend om iedere keer naar Utrecht te tuffen. Vaak lukt het om de dagen af te wisselen. Vanmiddag zijn mijn ouders weer aan de beurt. Dat betekent een stevig potje kaarten.

Hoewel het me best wat energie kost vind ik het veel leuker om 's avond met de miens beneden in het personeelsrestaurant te eten. Kwestie van de maaltijd op de kamer afbestellen en aan de voedingsassistente een restaurantpas vragen. In theorie heb ik de rest van de middag tijd om me op te tutten voor onze date. Jammer dat ik daar geen enkele fut voor heb. Zelfs Netflix kijken lukt niet.

Nu ik eenmaal weet waar je in dit kuuroord een niet al te dure cappuccino met sojamelk kunt kopen ben ik een vaste klant van snelbuffet De Pitstop. Ik heb inmiddels zelfs een stempelkaart! Bij tien stempels krijg je de elfde beker gratis. Nu hoor ik echt bij het personeel. Desondanks hoop ik toch er erg lang over te doen voordat hij vol is.

De vorige twee opnames lag ik uitbesteed op andere afdelingen omdat de longafdeling toen vol lag. Het legendarische kunstwerk van de tieten had ik daarom al heel lang niet meer gezien. Liggen op de longafdeling heeft zoveel voordelen.

Nog meer geweldige post! Jullie zijn zo lief. Ik word er helemaal verlegen van.

Duo Moe en Gaar. We maken er maar het beste van. Dat dat niet vanzelf gaat mag je best weten. Het is ronduit zwaar.

Of ik zin had in een bakje fruitsalade bij de lunch, vroeg de voedingsassistente. Meine Liebe wat lekker! Deze vrouw verdient een lintje. Ik krijg meteen een flashback naar afdeling Eskimo in het oude WKZ. Daar at ik dit ook elke dag, vermalen met een Liga. Zo'n baby fruithapje.

Je weet dat het tijd is om naar huis te gaan als je prikbord vol is! Gelukkig wijzen de medische parameters dit ook uit. De ontstekingswaarde in mijn bloed laat een daling zien, mijn temperatuur is onder controle. De kuur lijkt aan de slaan. De rest kan thuis.

Na een week in Utrecht te hebben gebivakkeerd komt Sjrd me op dinsdag 29 oktober ophalen. Hij is er naar verwachting rond half twee. Ik zou de klok wel vooruit kunnen kijken maar het lukt me niet.

Voor het lieve personeel op de afdeling bestelde ik een kersenvlaai als bedankje. Zelf doen we ons tegoed aan zwarte pruimenvlaai. Met een cappu uit mijn eigen De'Longhi.

Ook thuis blijven de verrassingen mijn brievenbus vinden. Zo ontvang ik bijvoorbeeld dit enige boeketje droogbloemen van Bloomon.

Geen kuur zonder kuurcadeau. Omdat ik mijn ziekenhuistruien meer dan zat ben besloot ik voor een praktisch cadeau te kiezen. Twee nieuwe sweaters, allebei van Espit. Met het oude logo. Super!

Hej hej.

Geen opmerkingen: