maandag 30 december 2019

Plog 876 - Klaar met het jaar

Plog 876: de laatste week van het jaar was gevuld met weemoed, nostalgie, nogal wat geplengde tranen. Heel Mellon Collie and the Infinite Sadness allemaal.

Een opperbest begin van de laatste week van het jaar kan ik wel stellen! Voor het eerst in mijn lange Candy Crush carrière win ik met een digitale draai aan het prijzenrad de jackpot. Ik zeg niet dat dit alle shit van het hele jaar goedmaakt maar het is toch iets.

Op dinsdag tuffen we naar Maastricht voor een ellenlange dwaling door het Limburgse filiaal van Loods 5. We zijn allebei verre van in de stemming om tig bezoeken aan meubelwinkels af te leggen dus we hopen hier van ganser harte te vinden waar we naar op zoek zijn. Voordeel is alvast dat er overeenstemming in smaak en wensen is. Dat de donkerblauwe driezitter snel tot ons mag komen.

Voor iemand met een mankementje aan het evenwichtsorgaan is deze spiegelsituatie nogal heftig. Toch geeft hij mooi weer hoe uit balans en gespleten ik me deze dagen voel.

Nu we niet in Frankrijk zitten kan onze traditionele viering van de anti-kerstavond met Nk gewoon doorgaan. Elk nadeel heb ze voordeel.

We staan er maar knap op met ons vieren.

Eerste kerstdag. Bij mijn ouders op de bank. Hoe zeer ik me elk jaar ook voorneem het niet te laten gebeuren overkomt het me gewoon toch weer. Kerst en ik gaan niet samen. Deze dagen stemmen me droevig. Het gemis van wat er niet is drukt zwaar op mijn schouders. Met kerst is het er nog harder allemaal niet. Niemand gelooft nog in het hele heilige verhaal maar we doen ons dit allemaal nog steeds aan. Waarom toch?

Gelukkig is er wel een gevulde kalkoen. Mijn vader heeft weer goed zijn best gedaan, met zijn kookwekker in de aanslag om op tijd te zijn met opgieten en afdekken.

Als ik na een wc-bezoek op de badkamer mijn handen was moet ik onwillekeurig glimlachen. Deze ontzettende beker doet al sinds 1996 dienst als verzamelplek voor tandenborstels. De mijne staat er al sinds 1999 niet meer in. De badkamer is ergens deze eeuw verbouwd dus er was alle kans om het onooglijke ding samen met het puin het raam uit te kieperen. Toch mocht Taz blijven. Hij heeft de tand des tijds doorstaan. Klootzak.

Ik zou voor het toetje zorgen. Helemaal geïnfluenceerd door een vlogster (Boncolor, om precies te zijn) kocht ik bij de Lidl een af andere magische ijstaart. De verwarmde chocola had de gouden bovenlaag moeten doen smelten zodat het zou mengen met het ijs eronder. Alleen bleek de gouden kap gebroken toen we de taart uit de doos takelden en was van het hele verrassingseffect precies niks meer over. Als je dol bent op symboliek is dit er weer een voor in de boekjes.

Kerstdag twee. Het merkwaardige stalletje in het dorp staat er weer beeldig bij. We dronken koffie en een wijntje bij mijn schoonouders.

Weer thuis kleed ik me om. Beha uit, cynische trui aan. We hebben het weer gehad.

Qua eten doen we het simpeler dan simpel. Wraps met tonijn uit blik en een zak voorgesneden roerbakgroenten uit de oven. Op zijn minst smaakvol gepresenteerd. Boeien.

Sjrd heeft zich achter zijn PlayStation verschanst. Sara en ik wentelen ons in een ultra zielige hondenfilm. A Dog's Purpose, waarin één hondenziel (met een stem!) op miraculeuze wijze een aantal keren reïncarneert en op zoek gaat naar het hogere doel van zijn bestaan op aarde. Wat zoveel inhoudt dat er niet één hond sterft, wat al afschuwelijk is!, maar een veelvoud daarvan!!! De sluizen gaan wel zo ontzettend open dat mijn wangen er na afloop schraal van zijn. Wel lekker. Dit had het verbitterde hartje even nodig.

En op derde kerstdag trek ik er zalig in mijn eentje op uit. Beetje langs wat winkels schuimen, normaalheid opsnuiven. Vooral geen fijnefeestdagengeleuter. Een snelle stop bij de Decathlon levert Sjrd een fietsbril met transparante glazen op. Maar dat zag je waarschijnlijk zelf al.

Kerst eruit, tulpen erin! In een nieuwe vaas ook nog. Ik ging echt helemaal los vanmiddag.

Terwijl Cn en Sjrd zich in de bioscoop vermaakten met het zoveelste onbegrijpelijke avontuur uit de stal van Star Wars kletsten Frdrk en ik de avond vol. Goede verdeling. De boom mag trouwens nog even blijven staan. Tot mijn eigen verbazing haal ik daar nog erg veel vreugde uit deze dagen. De lichtjes, de kleuren. Het compenseert mijn zwarte aura.

Op zaterdag gaat de familie aan de wandel. We kiezen eens voor de Meinweg. Sjrd weet daar inmiddels erg goed de weg aangezien hij er graag komt om te mountainbiken. De uitgestippelde route is qua afstand misschien wat aan de ambitieuze kant. We zullen zien.

Er is veel wild in de Meinweg. Niet alleen uit hout gesneden. Ik krijg meteen de heerlijke Frankrijkkriebels bij de aanblik van dit zwijntje. Had ik maar een tijdmachine, dan bliepte ik ons regelrecht april in.

Jut en Jul. Zestien en een half jaar verkerings vandaag.

Na vijf kilometer is mijn pijp als verwacht leeg. De meegenomen Dextro's ten spijt. Ik ben op. We strijken neer in het café van de manege waar ik als kind ook nog eens wat rond heb gehobbeld op een makke knol. Na de vlaai loopt Sjrd het laatste stuk - toch nog een ruime twee kilometer - in zijn eentje naar de auto. Sara en ik wachten intussen geduldig tot we worden opgehaald. Ik probeer niet te teleurgesteld te zijn over het verloop van de fijne wandeling. Vijf weken geleden lag ik nog als een vod op de bank, na vier weken infuus. Dat ik dit nu kan is geweldig! Daar zou mijn focus op moeten liggen. Hoewel ik mezelf voorgenomen had niet aan voornemens te doen kan ik onder deze niet uit. Minder hard zijn voor mezelf. En met een mildere blik mijn lijf en prestaties beoordelen. Ik ben het waard. Ik mag er zijn. Ik ben goed zoals ik ben.

Deze kaarsen stellen me voor een raadsel. Ze komen uit dezelfde winkel en collectie, ze zijn precies even lang en op het zelfde moment ontstoken. Toch is de gele korter dan de rode. Hoe. Kan. Dat?

Al sinds september knalt het hier met enige regelmaat. De laatste weken neemt de frequentie toe, evenals het geluid. Voor Sara is het verschrikkelijk. Angstig en bibberend zoekt ze mijn nabijheid. Kutvuurwerk.

Dus zo hutteren we de avonden door. Van mandje naar kleed naar schootje. Waar het dan ook maar fijn voelt, tot de volgende knal.

Zolang ik maar in de buurt ben. Haar kalmerend aai en zeg dat ze niet bang hoeft te zijn. Opdat ze dat hopelijk voelt. Met de Top2000 op de achtergrond.

En hiermee sluit ik de laatste plog van 2019 af. Het jaar was roerig. Ik zal blij zijn als het voorbij is.
Hej hej.

1 opmerking:

Rosan zei

Inner nerd speaking:
Misschien, de gele kaarsenhouder is hoger, dus die heeft naast de rode kaarsenhouder meer zuurstofbereik. Dus, vlamt hoger, sneller, whatever dan de rode. Want de gele slurpt t voor de rode ietsje harder weg.
Forget 2019. Op naar de volgende
:)