maandag 6 januari 2020

Plog 877 - De totaal uit de hand gelopen sanseveriasituatie

Plog 877: De eerste week van het nieuwe jaar. Wat zeg ik? Nieuw decennium! Al ben ik met dat laatste niet zo bezig als de rest van de wereld, merk ik. Wat mij betreft was het geen droomstart. Kijk je mee?

De kerstvakantie continues. De PlayStation draait overuren. Het geknal buiten is nu echt volop aan de gang. Sara vindt het tien keer niks. Tijdens mijn rondje boodschappen schoof Sjrd haar mand behaaglijk dicht bij hem in de buurt. Toen was het goed.

Wat ook onophoudelijk aanstaat is de Top2000. Overdag de radio en 's avonds laat de tv. Misschien kunnen ze nu de stekker uit Astro TV wordt getrokken de deuren van het Top2000 Café alle dagen van het jaar openhouden en live uitzenden?

De allerlaatste dag van het jaar is aangebroken. Wij brengen hem door in Posterholt. Ik heb zelfs mijn speciale feestsokken aangetrokken.

Voordat het vuurwerkspektakel losbarst doen Grote Sjrd en Enorme Sjrd eerst nog een rondje op de mountainbike. Is goed voor ze, even wat energie wegtrappen.

Sara heeft intussen het kauwbot van collega Fiep gepikt en knaagt alsof haar leven ervan afhangt. Wat in feite ook zo is. Want het leidt lekker af van de angst voor het geknal. De grap is dat ze thuis niet omkijkt naar dergelijk hondenlekkers.

Waar de jeugd zich druk maakt over de hoeveelheid vuurwerk ("Krijgen we alles wel op?") zijn de meisjes vast begonnen aan de voorraad champagne. Als ongetrainde drinkers moeten we nog goed ons best doen om drie flessen bubbels soldaat te maken. Kwestie van op tijd beginnen.

De tijd van het onvolprezen Skylanders Kwartet hebben we godzijdank achter ons gelaten. In plaats daarvan spelen we dit jaar een potje Exploding Kittens. Wat echt super hip schijnt te zijn onder bepaalde lieden van het interwebs. Maar in feite is ook dit kaartspel een stevig opgepoetste afgeleide van het aloude Pesten.

De Game Squad in actie. De foto laat onvermeld dat er nogal wat lawaai uit dit viertal komt.

Uiteraard stiften we ook dit jaar een wensballon met vurige verlangens vol. Hoewel mijn rijtje hoop voor 2020 uit het diepst van mijn hart komt ben ik blij dat de ballon het niet tot in de lucht maakt. Gelukkig(er) worden, zijn en blijven hangt niet af van wat letters op rijstpapier die de lucht ingaan en voor ongerief elders zorgen. Ik zal het zelf moeten doen.

Voor het zevende jaar op rij! Oliebollen, nonnevotten, champagne, lachen, schreeuwen, spelletjes, hondjes, eten van de blauwe schalen, vriendschap. Mooi.

Bisous van mij voor jou. Dat al je wensen en dromen uit mogen komen. En als het dit jaar niet meteen of helemaal lukt dan zeker later.

Persoonlijk vind ik 1 januari echt een heel slechte dag om een nieuw jaar, dat bol staat van de verwachtingen, mee te beginnen. Het is wel zo'n loze dag die werkelijk van niks aan elkaar hangt. Net als de rest van de wijk maken we een verkwikkende wandeling. We lopen haast in colonne over de dijk. Een tamelijk debiel gezicht. Mijn lijf vond het een goed idee om het jaar te beginnen met snot. Ik probeer daar niet al te teleurgesteld en ongerust over te zijn. Mildheid zal me redden.

Op donderdag tuig ik de boom af. De klus is in een uur geklaard. Hopelijk heb ik met de lampjes en de ballen ook het verkoudheidsvirus in een doos gestopt. In de garage ermee en pas in december weer eruit.

Hoe lekker leeg en licht je huis dan weer aandoet zonder kerstfrutsels hè? Ik ben zelfs nog een stap verder gegaan en heb ook de twee grote zwarte plantenbakken met de uit de kluiten gewassen sanseveria's voor het raam weggehaald. Wat een totaal uit hand gelopen situatie was dat zeg. En wat een verschil!

Ik loop nogal achter met de kranten. De actualiteitswaarde mag dan wat achterhaald zijn; de columns, verdiepingsstukken en persoonlijke interviews blijven altijd het bewaren en lezen waard. De pen van Tommy Wieringa is jaloersmakend scherp. Ik ben dol op zijn columns. Door zijn roman Joe Speedboot kwam ik jaren geleden gek genoeg maar niet heen. Misschien kan ik het dit jaar toch nog eens opnieuw proberen.

Posterholt is onlosmakelijk verbonden met Thorn. En dus schuiven we gezevenen aan bij de pannenkoekenbakker in het witte stadje. Waar ik als altijd een salade bestel die ik niet op krijg en het toetje deel met Mr. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.

Op zaterdag komt Mr nog even in haar eentje koffie drinken en rustig kletsen. Plots stoot een van haar telefoons een merkwaardig geluid uit. "Oeh een oproep!" kraait ze opgetogen. Maar voordat ze hem kan beantwoorden is ze al te laat. Het blijkt om de app Be My Eyes te gaan. Een praktisch hulpmiddel voor blinde mensen die wereldwijd raad kunnen vragen aan mensen die wel kunnen zien. Uiteraard installeer ik de app ook meteen op mijn iPhone. De verhouding blinden versus vrijwilligers is echter nog niet helemaal in balans.

Nu we de oudejaarsconferences bij hebben gekeken kunnen we samen aan een nieuwe serie beginnen. Daar hebben we wel zin in. Het wordt Weissensee en hij gaat gelukkig niet over schaatsen.

Meug. Zo voelde ik me geregeld ja. Maar vandaag ben ik uitgerust en toe aan een uitje stad. Om de vakantie af te sluiten.

We proosten op dezelfde manier als waarop we de vakantie begonnen. Het waren twee roerige weken. De eerste verkoudheid van het jaar lijkt zonder al te veel kleerscheuren beslecht. We zien 2020 met vertrouwen tegemoet. Santé!

Hej hej.

Geen opmerkingen: