maandag 3 februari 2020

Plog 878 - Januari 2020

De wekelijkse plogzin was ver te zoeken in januari. Ik vind het een eindeloos durende zeikmaand van helemaal niks. Waarin de dagen zich welhaast aaneen regen van reikhalzend uitkijken. Naar van alles en niks tegelijk. In feite was het een prima maand waar best het een en ander over te vertellen valt. Daarom in deze plog een overzichtelijke opsomming van de hoogtepunten.

We schrijven maandag 6 januari en ik bevind me in onze dorpsapotheek. 't Is de hoogste tijd om mijn eigen risico eens lekker af te tikken. We kunnen het maar gehad hebben.

De aankoop van ons Franse onderkomen vertoont akelig veel gelijkenissen met de ervaringen van onfortuinlijke gelukszoekers die ons worden voorgeschoteld in Ik Vertrek. Bijna anderhalf jaar na het uitbrengen van ons eerste bod zitten we dan eindelijk bij elkaar om de officiële stukken van talloze parafen en handtekeningen te voorzien. De hemel zij geprezen dat we niet ook nog met bouwvergunningen en septische tanks van doen hebben. Dan had het helemaal een soap geworden.

Mijn nieuwe goeroe sprak al eerder met verontrustend veel enthousiasme over een nieuw trainingsgevaarte in de fysiokelder. Voor de vorm knikte en lachte ik van "nou nou" en "leuk" maar wist de onheilspellende reis naar de catacomben van het voormalige gemeentehuis vooralsnog met succes op afstand te houden. De aanwezigheid van een kudde testosteronzweet uitstotende pubers in het kleine krachthonk liet me vandaag echter geen keus dan gedwee de trappen af te dalen en me over te leveren aan dit 'ding'. Ontwikkeld door de NASA om ook in de ruimte, waar de regels van de zwaartekracht niet gelden, toch met weerstand te kunnen trainen. De stap naar een carrière als astronaut was nog nooit zo dichtbij.

Sara is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Op haar steevast omgekeerde mand. Hier ligt ze nogal trots tussen al haar entertainment. Waar ze nooit naar omkijkt. Goed moment om alle aangevreten en leeg geplukte pluchen dieren eens vakkundig weg te mikken.

Over hoogtepunten gesproken. Sokken met hotdogs erop aan en gaan met die btw Q4 2019!

De professioneel aangebrachte gel nagellak met mooiblijfgarantie van twee weken wil op mijn bolle vingers met hoog zoutgehalte maar niet hechten. Als dat de reden is. Al na een week laat de boel moedeloos los en ontstaat deze merkwaardige 'nail art'. Beetje jammer.

Traditiegetrouw doen we altijd bubbels met Rn en Kt maar na de bak hectiek en ellende waarmee we met ons allen in 2019 om de oren zijn geslagen is het vandaag helemaal een goed moment om te proosten op betere tijden.

In september nam ik onder andere drie potten van deze overheerlijke vijgenjam mee uit Frankrijk. Helaas is de bodem van de laatste pot nu bereikt. Er zit niks anders op dan binnenkort even op en neer te rijden naar de compacte Utile in ons kneuterige vakantiedorp.

De winter viel dit jaar op 20 januari. Bij het uitademen stootte ik wolkjes condens uit. Mijn oren deden zeer van de kou. Slechts één vraag spookte door mijn hoofd: HOE HAD HET ME OOIT EEN GOED IDEE GELEKEN OM NAAR EEN LAND AF TE REIZEN WAAR HET SERIEUS WINTERT EN DAAR RONDJES TE GAAN SCHAATSEN?

Een dag later mocht ik me weer eens melden op het hoofdkwartier in Utrecht. De dag begon met een uitgebreid evenwichtsonderzoek, om die malle dolheid in kaart te brengen. De stoel waarin ik plaats moest nemen stond in een donkere kamer. Er werd gegoocheld met groene stipjes op een groot scherm voor me die ik met mijn ogen moest volgen, daarna begon de stoel zachtjes te schommelen en werd me gevraagd vanaf honderd terug te tellen in stappen van zeven. Dat lukt me ondersteboven bij daglicht nog niet! Tot slot moest ik erbij gaan liggen en werden mijn gehoorgangen beurtelings besproeid met warm en koud water. Dat was al gek op zich maar wat het nog onbegrijpelijker maakte was de opdracht onderwijl meisjes- en jongensnamen op te sommen, te beginnen bij A en zo verder. Verheugd kan ik melden dat Komijnekaas inmiddels officieel een jongensnaam is. Over de resultaten van de onderzoeken is nog niks bekend.

Het rendez-vous op de longpoli was tegen alle verwachtingen in nogal teleurstellend. In de auto sprak ik zelfs nog uit dat ik er het volste vertrouwen in had dat mijn longfunctie weer helemaal hersteld was van de infectie van oktober/november. Ik voel me weer helemaal fit, ervaar geen beperkingen in traplopen, wandelen en zware dingen sjouwen. Dat de geblazen cijfers dan iets heel anders vertellen is ronduit onthutsend. Ik ben maar liefst 8 hele procentpunten kwijt sinds de start van mijn laatste iv-kuur. HOE DAN? Ter controle is er nog een longfoto gemaakt maar die oogde niet anders dan de laatste. Omdat er vooralsnog geen reden is tot klinisch handelen én panikeren kijken we het even aan. Het kan goed zijn dat de indrukwekkende maar merkwaardige, al dan niet voormalige, levensvormen die ik af en toe ophoest kleine stukjes luchtwegen blokkeren en hopelijk tijdelijk zorgen voor wat lagere cijfers. "Restjes infectie", aldus mijn longarts. Oké. Als hij het zegt.

Tot ons beider blijdschap bevinden we ons tegenwoordig met zeer grote regelmaat in een horeca-etablissement naar keuze. Want waarom ook niet? Het plaats delict in kwestie is Maastricht, waar we de inwendige mens versterken na een verkwikkende wandeling door de binnenstad. Er is zelfs een stopcontact binnen handbereik dat ik kan gebruiken om mijn benodigde vernevelbeurten af te handelen. De Cystic gaat altijd door.

Lezen: ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ik vind het heerlijk om te doen en kan echt genieten van een goed boek. Maar helaas ontbreekt het me vaak aan de benodigde concentratie en lukt het me niet om echt lekker in het verhaal te komen. De radio moet ook steevast uit anders is het helemaal hopeloos. Dat ik nu in twee boeken tegelijk bezig ben was een ronduit domme zet. Daarnaast vergt dit boek ook nog het nodige van de lezer; het is niet zomaar een flutromannetje of hapsnap literaire thriller van Hollandse bodem. 'Weg van liefde' is een psychologische bespiegeling met filosofische duiding over datgene waar we allemaal zo ontzettend druk mee zijn: de liefde. Interessante kost.

Hypermobiel wil ik mezelf niet noemen maar ik ben gezegend met een aardig lenig gestel. Na het voorval op de schaats en de vermorzelde heupkomsituatie merkte ik echter wel dat de rekbaarheid op rechts wat uit de pas liep in vergelijking met links. Maar tot mijn grote vreugde lukt het me twee jaar na dato weer heel aardig om als een tevreden Boeddha op de bank te zitten.

Gut ja, het gevreesde coronavirus. Nu dit weer. Hoewel ik elke vorm van religie heb afgezworen komen de tien plagen uit de bijbel toch wel dichtbij nu. Droogte, bosbranden, sprinkhanen, virussen. En het gebrek aan eindigheid van Soldaat van Oranje de musical. Hoe dan ook: regelmatig handen wassen, handdoeken op tijd vervangen en in godsnaam in de plooi van je elleboog hoesten en niezen! Ik blijf het toch zeggen.

Maar goed. Het grootste hoogtepunt is toch wel de switch die ik heb gemaakt. Ik ben overgestapt op cola light van een B-merk. Bij mijn ouders dronk ik al wat blikjes van het goedkopere First Choice en tot mijn verrassing proefde ik amper verschil met 'the real thing'. Online prijsonderzoek wees uit dat een fles Coca Cola light het dubbele kost van een fles First Choice. Een kleine rekensom later wist ik dat het me zo'n 10.000 euro had gescheeld als ik hier 25 jaar geleden rekening mee had gehouden. Het zal wel bij de leeftijd horen. Evenals het plots met smaak eten van spruiten en volgens de recente oogmeting voorzichtig flirten met een leesbril.

Dit.

Nou, hartelijk Brexit allemaal en tot in februari. Ik beloof niks over wanneer en hoe vaak. Je merkt het wel.
Hej hej!

Geen opmerkingen: