maandag 9 maart 2020

Plog 880 - Bonjour de France!

Plog 880: Waar het begin van de meteorologische lente beter te verpozen dan in ons geliefde Franse stulpje?

Zoals je weet ben ik van nature iemand die niks aan het toeval overlaat waar het mijn gezondheid aangaat. Noem het overgeorganiseerd, noem me een control freak. Maar in gekke virale tijden als deze komt het best van pas. Ik ben op alles voorbereid, en meer. Mocht het nodig zijn kunnen we langer blijven.

On y va! Zonnebrilletje op, zonnebrilletje af. In de Ardennen ligt zelfs nog wat sneeuw. Hoe zuidelijker we geraken hoe warmer het wordt. En hoe langer het duurt voordat de zon ondergaat. Er is weinig verkeer onderweg, we wisselen onze lievelingsalbums af met podcasts. De stops beperken we tot een minimum. Tanken en plassen, van top tot teen gedrenkt in alcohol. Heel goed te doen allemaal.

Rond de klok van negen zitten we aan ons keukentafeltje, achter de dampende pannen en met een geopend flesje rood op kamertemperatuur. De eerste mufheid en kou zijn al uit de bungalow getrokken. Santé op de blije eikels!

Hoewel we in een dun bevolkt gebied zijn willen we zo weinig mogelijk contact met andere mensen. We komen hier voor onze rust ja! En voor een virusvrije omgeving. We beginnen de dag dan ook met een uitje naar de Lidl in Saint Ambroix. Sjoerd is de kapitein van de winkelkar en navigeert mij via een veilige route door de supermarkt. "Irène even opletten, een vrouw op rechts!" "Irène even wachten het is nu te druk bij de kaasjes!" Met een tot de rand gevulde kar vol eten en drinken en een hypo mijnerzijds verlaten we het pand. Onderweg naar huis maken we een stopje om van het uitzicht te genieten. We maken er maar meteen een soort picknick van. Enig.

De vijf zit in de klok. Tijd voor de dingen die er echt toe doen.

Goedemorgen. Wakker worden met een ochtendzon, fluitende vogels en iets te sterke koffie. Geeft niks.

Terwijl Sjrd zich met zijn mountainbike vermaakt ga ik te voet op verkenning. Mijn benen (en longen) moeten weer even wennen aan de pittige klimmetjes hier in de regio. Maar het kan met-zonder-jas dus in feite heb ik niks te klagen.

We lummelen wat. We lezen wat. We tukken wat. Het is een lamme middag. En nog even zoeken naar de juiste afstelling van de elektrische kacheltjes voor een optimaal klimaat.

Op woensdag snakken we allebei toch wel naar wat meer actie. We willen al zolang we hier komen (sinds 2013) eens naar zee rijden. Vandaag gaat het er dan eindelijk van komen. Op naar de Camargue en de Middellandse Zee.

Onze eerste stop is in Le Grau-du-Roi. Waar we precies net te laat zijn om nog ergens fatsoenlijk te kunnen lunchen. Terwijl ik me zo had verheugd op vers gevangen vis... We vinden uiteindelijk een Artisan Boulanger waar de eigenaresse de verkeerde tosti voor mij te kort onder de grill legt maar allez. Het motortje moet branden.

Onderweg naar La Grande-Motte worden we verrast door talloze roze flamingo's aan weerskanten van de weg. De Camargue is het enige gebied in Europa waar deze vogels in het wild leven. Ik had er vurig op gehoopt maar ook rekening mee gehouden ze niet te zien. Dus dit is magnifiek!

Maar verder is het ook hier Corona wat de klok slaat. Dit biljet hangt op een van de vele openbare toiletten die het havenstadje rijk is. Alsof ik daar nu op ga. Ik doe het nog liever in mijn broek.

Voor donderdag heeft het weer niet veel goeds in petto. Zeikregen van de morgen tot de avond. Een perfecte dag voor een fijn weerzien met ons lieve stadje Uzès. Waar we naar het schijnt een kijkje kunnen nemen in het gemeentelijk museum. Maar dat blijkt, ondanks de veelbelovende aankondiging van de openingstijden online én op het hoopvolle briefje bij de de deur op de begane grond, toch dicht. Zo ontdekken we na twee helse middeleeuwse trappen te hebben beklommen. Wel de workout van de dag gehad.

Dan maar lekker luxe uit lunchen. We geven sowieso geen grijpstuiver uit hier dus we mogen onszelf best iets gunnen. We zetelen bij Ten, waar we als altijd smullen tot de laatste korrel rijst.

Na Sjrds dagelijkse sportmoment in de late ochtend (meestal fietsen, soms hardlopen) trekken we er 's middags samen op uit. Deze vrijdag kiezen we voor Goudargues; volgens de locals het Venetië van de Gard. Alleen dan zonder de megalomane cruiseschepen. Persoonlijk vind ik die vergelijking nogal overtrokken. Maar goed, dan noemen we onze wandeling rondom en door het dorp ook gewoon een hike. Die we besluiten met een picknick met chips en cola op een bankje aan het dorpsplein. Waar het schooltje op het punt staat uit te gaan. Heel even voel ik me onderdeel van het gewone Franse leven.

Ken je dat? Dat op vakantie alle kostjes lekkerder smaken? Het lukt me hier ook beter om los te komen van mijn vaststaande gerechten. Hier mik ik meer bij elkaar wat er nog is en wat op moet. Maar hier is ook Emmental. Ik gok dat dat het antwoord is op alles.

Welterusten Blind Paard. Wat ben je toch fijn.

Enerzijds is de week omgevlogen, anderzijds kroop hij kalmpjes voorbij. Onthaast voel ik me zeker. Ik heb serieus met de gedachte gespeeld om alleen hier achter te blijven, voor nog een weekje of wat. Maar daar is het me toch te stil voor. Bovendien heb ik geen vervoer, behalve een te grote gele fiets. Als er iets is kan ik niks, met mijn steenkolen Frans ook nog eens een keer. Maar met stip op één staat dat ik veel liever met Sjrd in Nederland schuil dan in mijn eentje in Frankrijk. Dus nog een laatste rondje over het Place aux Herbes, waar geen levende ziel te bekennen is.

En nog wat voorraadjes verrukkelijke vijgenjam inslaan bij de Utile voor mee naar Nederland!

Het plan was om te gaan jeu-de-boulen, ik bedoel petanque spelen. Maar we hebben slechts drie ijzeren ballen en het kleine balletje is verschwunden dus dat schiet niet op. Gelukkig kunnen we putten uit een ruime selectie tennisrackets, badmintonsets, houten kleppertjes en pingpongbatjes. Voor tennissen is het te koud, voor badmintonnen waait het te hard, de kleppertjes associeer ik met strand dus blijft een potje tafeltennis in het jeugdhonk over. Het is dat ik geen pen bij me heb, anders had ik onze namen ook nog vereeuwigd op een van de ondergekalkte muren.

D'n deze hier blijkt dol op picknicken. Te pas en te onpas steekt hij een fles drinken en een zoute dan wel zoete versnapering in de rugzak en ploft her en der neer voor een snackmoment. Hij blijft me verrassen, ook na bekant zeventien jaar verkering.

Terug op het chateau doen we van Wijnen Wijnen Wijnen. En maken we een aanvang met het opbreken en inpakken. Omdat de was nu niet zo snel droogt besluiten we het bed niet te verschonen. Dat komt in april wel weer.

Ik foerageer de terugtocht, Sjrd haalt de stofzuiger door het poppenhuis. Het feit dat we onze harige vriendin bij mijn ouders hebben ondergebracht is even ongezellig als praktisch. Scheelt toch een pens werk.

Dag mooie Gard, met je eindeloze velden vol wijnranken. Tot over een aantal weken. Hoop ik.

De terugreis verloopt gelukkig weer gladjes. Met mijn latex handschoentjes is geen wc me te gek.

Thuis. Met alles en iedereen veilig in de buurt. Bij het Saar kon er een klein hoog blafje van blijdschap af maar de rest van de avond heeft ze ons zwaar beledigd volkomen liggen negeren. Schatje.

A bientôt!

Geen opmerkingen: