maandag 16 maart 2020

Plog 881 - Irène gaat in quarantaine

Plog 881: Op de troepen vooruit. Wij gaan nu echt volledig in vrijwillige Corona quarantaine.

Het aantal Coronabesmettingen in ons land loopt gestaag op. Ik had me voorgenomen het dagelijkse leven na onze goed geplande onderduikvakantie zoveel mogelijk op te pakken. De realiteit is echter een stuk weerbarstiger. Het valt me zwaar. Ja, ik ging naar de fysio. Waar gelukkig maar twee andere sportgenoten waren die zich ook nog eens keurig aan de duidelijk gecommuniceerde regels hielden. Ja, ik ging samen met mam naar de supermarkt. Waar zij de kar bestuurde, ik zelf mijn klantenkaart mocht scannen en uiteraard contactloos betaalde. Ja, ik ging zelfs nog een via Marktplaats gekochte stoel ophalen. Maar ik deed het allemaal met een knoop in mijn maag. Maandagavond moet ik huilen. De angst grijpt me naar de keel. Ik wil op slot. Samen. Sjrd begrijpt me. Hij zat ook met een slecht gevoel op zijn werk, gehuld in een nevel van medische alcohol iedereen paniekerig bij zich vandaan te wapperen. Morgenvroeg moet hij voor een afspraak naar gemeente G. en woensdagavond nog een keer voor het voorzitten van een bijeenkomst. Daarna halen we de brug op en is het Schluß.

Net een week vakantie gehad maar nu alweer kapot moe van de spanning. We voelen het allebei. Gelukkig werken alle opdrachtgevers en collega's mee om Sjrd te faciliteren vanuit huis te werken. Er is veel begrip en bezorgdheid om onze situatie. Dat is ontzettend fijn.

De NCFS organiseert een websessie via Facebook die gegeven wordt door mijn longarts. Hij praat ons bij over de impact van het Coronavirus op mensen met CF. Ontzettend goed en fijn dat dit geregeld wordt. Er is veel behoefte aan informatie. We behoren immers tot de kwetsbare groep. Helaas is er nog erg weinig bekend over de exacte impact en wat we al dan niet kunnen verwachten. We snakken naar zekerheden en die kan net niemand ons geven. Om het hoofd leeg te maken is een wandeling in de zon met die kleine viervoeter zalig. Dit zullen voortaan mijn uitjes zijn. Hoewel ik volgens de Adviesraad Zorg van onze patiëntenvereniging nog steeds niet in eenzame afzondering hoef te leven voelt het voor mij en Sjrd veel veiliger om onze eigen, striktere koers te varen.

Het waterpeil van de Maas is nog steeds hoog. De Oolderplas zoekt ruimte op de oevers. Die is er nog genoeg. Limburg heeft voor hetere vuren gestaan.

Lunchwandelen met man en hond. Op een doordeweekse donderdag. In het zonnetje en met de tussenjas aan. Heel goed te doen. "Sla je dan ook wat ambtelijke praat tegen me uit?" vroeg mijn collega voor vertrek. "If you want me to talk dirty to you I will!"

Hier doet Sara een goede imitatie van een vosje. Wij kijken intussen de gemiste afleveringen van Hollands Hoop terug. En we zoeken alvast naar een nieuwe serie op Netflix. Want het zou zomaar kunnen dat we die dienst uit gaan spelen de komen tijd.

Mijn ouders gaan iedere vrijdag naar de Lidl. Vanaf vandaag winkelen ze met twee karretjes. Niet om te hamsteren, wel om voor ons inkopen te doen. Dat is ontzettend lief! Ze willen het zelf niet horen maar ze behoren met hun bijna 67 lentes ook tot de kwetsbare groep. Natuurlijk baart me dat zorgen. Als hun nu iets overkomt kan ik niet voor mijn ouders zorgen. We zitten inmiddels in de levensfase waarin de rolverdeling van zorglasten omgekeerd zou moeten zijn.

Het net rond Nederland lijkt zich steeds meer te sluiten. Toch zijn er nog steeds mensen die het allemaal niet zo nauw nemen met de aangekondigde voorzorgsmaatregelen van het kabinet. Of die zelfs nog durven spreken van "overdreven gedoe" en "het is maar een griepje". Daarom een dringende oproep aan alle millennials met hardnekkige evenementengeilheid. Stay the fuck home. 75 Jaar na onze zwaar bevochten bevrijding is het Coronavirus onze oorlog, wat ik je brom.

Het is lente, ik voel het aan mijn instrumenten! Op zaterdag melden de hulptroepen zich al vroeg voor een stevig potje tuinrausen. De rolverdeling is als vanouds. Mijn vader het gazon, mijn moeder de pluk, Sjrd de snoei. En ik de catering.

Saar ziet erop toe dat de hygiënemaatregelen nauwgezet worden nageleefd.

De horeca is op slot, morgen blijven de scholen dicht. Een groot gedeelte van Nederland ligt stil. Maar het hart van ons land klopt moedig en onverdroten door. Het zullen zware weken worden. Maar wellicht is er ook ruimte voor reflectie. Op welke voet gaan we verder als deze ellende achter de rug is? Wat blijft er over, waar kunnen we zonder? Wat kan beter, wat moet anders? De resetknop is ingedrukt, zoveel is duidelijk. Voor mezelf hoop ik dat ik nog een poos onderdeel mag blijven zijn van het leven na Corona.

Terug van onze dagelijkse wandeling treffen we de boodschappen bij de voordeur die buuv Frdrk voor ons gedaan heeft bij de grootgrutter in het dorp. We boffen met ons netwerk. Het is niet groot maar wel heel solide.

Hej hej!

Geen opmerkingen: