maandag 23 maart 2020

Plog 882 - De perfecte autist

Plog 882: Misschien maak ik weinig vrienden met deze weekplog. Maar dat is dan jammer.

Ik ben opgestaan met een onrustig gevoel in mijn lijf. De angst over het naderende onheil vliegt me van tijd tot tijd aan. Wat dan ook niet helpt is alle nieuwsapps elke vijf minuten verversen en lezen over de ronduit dramatische toestanden in Italië. En de alarmerende waarschuwingen dat zulke taferelen ook ons staan te wachten als er nu niet drastisch wordt ingegrepen. Waarbij het hijgerige liveblog van het AD de kroon spant. Sjrd neemt per direct mijn telefoon in beslag, bouwt een aangenaam nestje op de tuinbank en stuurt me naar buiten. Ontspannen. Nu.

Een dag zonder nieuws heeft mijn geestestoestand goed gedaan. Toch wil ik de toespraak van onze premier graag zien. En waar ik vreesde voor een volgende golf paniek lukt het hem gek genoeg me wat gerust te stellen. Na DWDD zwengelen we Netflix aan en beginnen aan Bodyguard. Fijne serie. Met PS David slash Dave, een stuk van een hoofdrolspeler. Met ook nog zo'n zalige Britse tongval.

Nou Saar, geniet er nog maar even van want dit is de allerlaatste keer dat je hier in de ochtendzon kunt liggen nagaren van de nacht. Het was nog even spannend of het door kon gaan gezien alle tumult, maar onze in december bestelde bank wordt vandaag bezorgd! En daar mag Sara dus niet op. Nooit. Nimmer.

Helaas is mijn collega vandaag te druk voor de lunchwandeling. Dan maar in mijn eentje een rondje met het hondje. Meteen een stuk saaier. We lopen langs de brievenbus voor een postale mentale steun aan een Cyster die man en kat achter zich heeft moeten laten om zichzelf te beschermen tegen virale ongein.

Tadaa! Het is allemaal nog mooier dan ik het in mijn hoofd bij elkaar had verzonnen, vind ik. Onze woonkamer oogt veel groter en nog gezelliger. En de bank zit heerlijk. Ook niet onbelangrijk. Maar dat wist ik natuurlijk al.

De timing had niet beter kunnen zijn, met maanden van eenzame opsluiting in het vooruitzicht. Ja je leest het goed. Maanden. Want denk je echt dat alles vanaf de vooralsnog beloofde zesde april plots weer normaal en veilig is? Voor mij niet in elk geval. En dan kan ik er maar beter comfortabel, knus en kleurrijk bijzitten, nietwaar?

Continuïteit in mijn trainingen bij de fysio is erg belangrijk. Nu ik de deur alleen nog uitga voor mijn dagelijkse wandeling is dat een regelrechte bedreiging voor mijn met veel pijn en moeite bij elkaar gebikkelde spiermassa. En wat te denken van de fysiopraktijk waar ik al sinds mijn dertiende kom? Daar ligt ook alles nogal op zijn gat. Maar gelukkig is daar de PhysiApp. Waarmee de goeroe me gewoon op afstand kan begeleiden. Er is beeld en geluid én de behandeling telt mee voor de declaratie bij de verzekering. Iedereen geholpen.

Tussen alle - al dan niet kloppende - verontrustende nieuwsberichten op het interwebs door stikt het gelukkig ook van de memes. De een nog hilarischer dan de ander. Deze heb ik eruit gepikt omdat hij me een handvat geeft om het eens te hebben over hoe de rest van de natie nu te kampen heeft met een leefwijze die voor mensen met CF dagelijkse kost is. Hygiëne. Handen wassen. Tissues en papieren doekjes. In je elleboog hoesten en niezen. Geen handen geven. Handalcohol. Afstand houden. Mondkapjes. Handschoenen. Schorten. Isolatie. Onzekerheid. Angst. Wij kennen het klappen van de zweep. Als wij opgenomen worden in het ziekenhuis liggen we altijd op een eenpersoonskamer met een sluis ervoor. En al naar gelang de samenstelling van je innerlijke beestenboel hult iedere zorgverlener die je kamertje betreedt zich telkens opnieuw in een gele schort met paarse handschoenen aan en een mondkapje voor. Als je mazzel hebt kun je na een dag of vijf weer met gierende banden op huis aan. Als je pech hebt lig je weken, soms wel maanden moederziel alleen in de duiventil die je wereld is geworden. Dus kom mij godverdomme niet aan met gepiep over verplicht een poosje binnen zitten, in je eigen comfortabele huis, met je eigen zalige bed en al je spullen binnen handbereik. Met stronteigenwijs tegen de adviezen in toch even eruit voor een nutteloos bezoekje aan de Action. Met geklaag over schrale handen van "het nu wel heel vaak moeten wassen". Met gejammer dat je nu ineens wel erg veel tijd met je eigen kinderen die je zo graag wilde door moet brengen, iets moet leren, opvoeden. Je weet niet waar je het over hebt. Je realiseert je niet wat voor een ontzettend luxe paard je bent.
En dan nog een laatste dwingend advies... BLIJF THUIS! Als je het al niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kwetsbare opa, oma, vader, moeder, broer, zus, vriend, vriendin, neef, nicht, buurvrouw, sportmaatje, collega en alle zorgverleners die zich nu uit de naad staan te werken. Jij kunt dan zogenaamd zelf wel nooit ziek worden of iets oppikken (wat ik echt heel fijn voor je vind!), je kunt wel altijd iemand anders besmetten. Zonder dat je het weet. En dat is ronduit asociaal.

Merk je dat ik boos ben? Geloof me, het is heel simpel. Je hebt een keuze: je kunt de oplossing worden door de regels na te leven óf de oorzaak blijven van het verder verspreiden. En in dat laatste geval duurt het allemaal Nog Veel Langer voordat je weer naar de Action kunt.

Goed. De hoogste tijd voor een kalmerend blokje om. Waarbij deze sukkel pootjes baadde in een iets diepere poel dan ze inschatte.

Hoewel hij regelmatig bezorgd over het kalende plekje op zijn achterhoofd wrijft, groeit het gros van Sjrds haar gewoon stug door. Een bezoek aan de kapper zit er nu natuurlijk niet in. De enige mogelijkheid, op niks doen en het welig door laten tieren na, is zelf de tondeuse ter hand te nemen. Met mijn Barbies van weleer is dat niet per se goed afgelopen. Ach, en als je dan toch op Bol zit te klikken kan het zijn dat er nog het een en ander in het winkelmandje belandt. Noem het de Corona-essentials van deze week.

"Kom je de dag een beetje door?" wordt me de laatste week veelvuldig gevraagd. Het zegt denk ik meer over de huidige beleving van het leven van de vraagstellers zelf. Want echt, voor mij is er in wezen niet veel veranderd. Mijn dagindeling is nog precies hetzelfde als een maand geleden.
Opstaan - poepen - vaatwasser uitruimen - ontbijten - vlogs en andere online pulp kijken - na de tweede kop koffie weer poepen - handen en spraycupjes afwassen - sprayen - douchen - aankleden - boven opruimen en eventueel een was aanzetten - lunchen - wandelen - vrije tijd - rond half zes weer sprayen - koken - avondeten - keuken opruimen en spraycupjes afwassen - tv kijken - sprayen - naar bed met een fluisterfilmpje. Ik zou een perfecte autist zijn.
Maar goed. Iedereen en zijn moeder bakt deze dagen, zie ik op mijn Instafeed. Dat werkt aanstekelijk. In het tijdsblok 'vrije tijd' knutselde ik aldus mijn eigen verzonnen bananenbrood weer eens in elkaar. Goed gelukt!

Ergens achter in een kast verstopt vond ik nog gewichtjes, Sjrd trok zijn trainingsmatje onder het stof vandaan en goeroe Mkl gaf eerder deze week twee elastieken af om te kunnen gebruiken tijdens de thuistrainingssessies. Net echt zeg. Ik heb er spierpijn van.

Elke dag bewegen, veel fruit eten, voorzichtigheid betrachten en zoveel mogelijk de kalmte bewaren. We doen wat we kunnen. Vooralsnog gedijen we bijzonder goed in onze cocon en met het ritme dat we hebben gevonden. Maar ook voor Sjrd geldt dat hij al veel vaker met dit bijltje heeft gehakt. In de afgelopen jaren waren er regelmatig periodes waarin we amper de deur uitkwamen en ons leven zich beperkte tot de bank. Dat we nu elke dag samen buiten kunnen bewegen en heel veel lol met elkaar hebben weegt prima op tegen de gemiste horecamomenten en uitjes naar overal en nergens. We genieten van wat er allemaal wel nog kan. En dat is echt een hele hoop. Mensen met CF en hun dierbaren staan mentaal met 100-0 voor tijdens het uitzingen van de ophokplicht.

Ook onze koning spreekt op vrijdagavond het volk bemoedigend toe. Goed gedaan Wimlex. En dan gaan we daarna lekker verder met onze nieuwe serie. Het is The IT Crowd geworden. Ik had wel zin in iets om te lachen. Nou, dat zit met deze Britse sitcom over klunzige computernerds in een smerige kelder van een onbeduidend kantoor wel snor.

Goed. Het moment is daar. Tegelijk met de aanvang van de lente opent Coiffure Irène haar deuren. De kapster van dienst bekeek eens wat filmpjes op YouTube en denkt dat het wel moet lukken. Het lijdend voorwerp is zijn mat inmiddels zo kotsbeu dat hij er alle vertrouwen in heeft dat het wel goedkomt. "En anders gewoon standje gemillimeterd!"

Nou... Voor een amateur ben ik best tevreden over mijn vuurdoop met de tondeuse. Voor de volgende keer verdiep ik me in de overloop naar het langere gedeelte bovenop. Daar zit nog wel ruimte voor verbetering. Op de ene plek wat meer dan op de andere. "Dat is dan een tientje contant in het handje alstublieft."

Niettemin erg blij met de marathonzit in de kappersstoel die ik zes weken geleden volbracht. Met mijn vijftig tinten bruin. Daar kan ik als het goed is nog een hele poos op teren. Desnoods met wat grijze accenten.

Ouderwetse schrijfkramp in mijn linkerhand maar een fijne stapel oppeppers ligt klaar om verstuurd te worden. Laat die brievenbussen klepperen!

Nk deed maandag al onze boodschappen en nu staat ze weer in de tuin met een tas vol lekkers. "Ja want ik kook altijd hoeveelheden voor een gaarkeuken!" In ruil voor cannelloni en appeltaart geef ik haar een halfvolle doos latex handschoenen. Opdat ze beter beschermd door de supermarkt kan struinen. Blij dat ik op deze manier ook iets terug kan doen.

Er is een rust over dit huishouden neergedaald, daar word je bang van. Het is één groot mindful onthaastparadijs. 

Terwijl de een zit te kleuren, heeft de ander de platencollectie er weer eens bij gepakt. Madonna, Whitney Houston, Wham. U vraagt, hij draait. Het woord 'sabbatical' zou wat ongepast zijn, gezien de staat van de wereld om ons heen. Maar feit is wel dat we vooralsnog behoorlijk gebaat zijn bij minder prikkels van buitenaf. Bovendien wordt er door de week hard gewerkt. Dat gaat gelukkig gewoon goed door. En het gebeurt een stuk efficiënter bovendien. Zeker als je gemiddeld twaalf uur per week aan tijd wint door niet in de auto te hoeven zitten. Dat is anderhalve werkdag. Ik ken mensen die daar een zeker virus voor zouden bedanken maar zo'n imbeciel ben ik niet.

Hou afstand als je naar buiten moet, hou je goed.
Hej hej!

Geen opmerkingen: