maandag 4 mei 2020

Plog 888 - Met mijn digitale kleedje op het gazon

Plog 888: Genoeg tompouces, een natte hond, en wat er overblijft als alle bullshit wegvalt.

53 Hoeraatjes voor onze Wim-Lex! In plaats van Koningsdag vieren we dit door Covid19 hysterische jaar Woningsdag. Mij maakt het allemaal geen biet uit. De oranje tompouces zijn in huis, in tijden van schaarste extra feestelijk. En schaars, zo zal blijken tijdens het journaal van acht uur vanavond.

Bij onze dagelijkse ronde door de wijk werd ik overvallen door een gevoel van nostalgie. Aan veel gevels wapperde de driekleur met wimpel, in heel wat voortuinen waren zitjes met koek en zopie uitgestald. Kinderen reden rondjes op hun versierde fietsen en vermaakten zich op eigen terrein met spelletjes als koekhappen en spijkerpoepen. Zo moet het er vroeger ook zo'n beetje aan toe zijn gegaan. Mooi toch? En als kers op de taart een bij de moeder melk slurpend lam.

Bij gebrek aan vrijmarkten sla ik mijn digitale kleedje uit op ons eigen gazon. Met de Vinted app op mijn telefoon probeer ik alsnog van wat spullen af te komen. Vooralsnog loopt de verkoop gesmeerd. Het fijne aan Vinted is de betrouwbaarheid. Koper en verkoper zijn beschermd, de kans op oplichting is nihil. Bovendien zijn de mensen waarmee ik contact hebt tot nu toe allemaal beleefd. Een verademing na alle idioten die Marktplaats inmiddels bevuilen.

We beginnen de dinsdag met een ochtendoverleg bij de koffieautomaat. Mijn collega heeft goed geslapen. Hij vertelt me dat hij gewoon heeft doorgewerkt gisteren. Belastingzaken regelen, facturen maken. Allemaal zonder getoeter aan zijn kop. Hij is helemaal klaar voor de komende werkweek. Ik duik na de koffie en sprays mijn oefenmatje op.

Na weken van zon en droogte valt er eindelijk weer eens wat neerslag. Dat is niet alleen een verademing voor de natuur, ook de drukte op straat vaart er wel bij. Alleen de fanatieke wandelaars en fietsers hebben nu nog zin in een verfrissend ommetje. En dat zijn er niet veel.

De buienradar heeft ons lichtelijk bedrogen. Net over de helft van onze ronde komt de regen plots met bakken uit de lucht. We schuilen onder het afdakje van de appelboer. Dat zal hij niet erg vinden.

Iemand vroeg me of ik nou nog bloemen had gekregen ter gelegenheid van Secretaressedag. Het antwoord is nee. Ik bestel elke week tulpen van de Lidl dus er staat altijd wel een bosje fleurigs in huis. Bovendien kreeg ik vanmiddag een veel beter cadeautje van de baas. 

Iedereen en z'n moeder bestelt deze dagen regelmatig eten bij een noodlijdende horecaondernemer. Op sociale media word je doodgegooid met foto's van gerechten met de charitatieve hashtag #supportyourlocal. Wij aten vooralsnog één keer uit in de tuin van mijn ouders. Dat was leuk en lekker maar toch niet hetzelfde als tijdens het oude normaal. De prikkel om het snel nog eens over te doen ontbreekt hier in huis volkomen. Bovendien haal ik gek genoeg veel vreugde uit elke dag zelf onze kostjes koken en elke week iets bakken. Als al het overbodige wegvalt en alleen de essentie overblijft ga je dat wat er nog wel is veel meer waarderen.

Die vlieger gaat ook op voor wandelen. Ik verheug me elke middag ontzettend op mijn loopje met Sara. Ook geniet ik veel meer van de omgeving. Elke dag valt mijn oog wel op iets nieuws tijdens de bekende route. Ik ben nog maar één stap verwijderd van zo'n schutkleurige broek met van die zakken aan de zijkant.

Gisteren toverde ik zes welriekende kwarkmuffins met appel en banaan uit mijn oven. En ik bestelde grappige gelegenheidsarmbandjes bij Marlijn.

Voor alles een eerste keer. Zo ook de online verjaardagsborrel. Onze lieve Mr blaast 45 kaarsjes uit vandaag. In navolging van onze majesteit krijgt ook zij een Nationale Toost. Niettemin kan ik niet wachten haar binnen afzienbare tijd weer aan de boezem te drukken. Onze verder weg wonende vrienden, waar je niet zomaar even langs kunt voor een tuinbakkie, die mis ik echt.

Medicijnschaarste. Ook dat is corona. Al jaren slik ik dagelijks het onderhoudsantibioticum Azitromycine. Het functioneert als stoorzender tussen mijn hardnekkige leger pseudomonasbacteriën. Vorige week kregen we een dringende oproep vanuit het ziekenhuis om de dosering zo'n beetje te halveren. Daarmee is de werking nog steeds gegarandeerd en blijft de beperkte voorraad zolang mogelijk beschikbaar voor iedereen die het nodig heeft. Het plan is om vanaf nu elke maandag, woensdag, vrijdag en zondag een pil in te nemen. Maar dat vergt wat training voor mijn medicijn geconditioneerde brein.

Zo'n zeven weken geleden stond deze boom bij de surfclub nog met zijn voetjes in het water en was er van gebladerte nog geen sprake. En moet je hem nou eens zien!

Het kan zijn dat we de poets vandaag met Franse slag deden. De boog kan niet altijd gespannen staan. En nu we de douche allebei consequent droogmaken na gebruik valt het met de kalkaanslag ook goed mee. Dus het kon wel een weekje lijden, vonden we.

Er lag weer een lief kaartje in de bus van Nglq. Om het antwoord op deze vraag hoef ik niet lang na te denken. De overstap van Orkambi naar Symkevi. Na vijf weken kunnen we gerust stellen dat het spul me geen windeieren legt.

Dat je er na veertig jaar pas achterkomt met hoeveel prachtige natuur je eigenlijk omringd bent. Vandaag doen we het Munnichsbos aan. Binnen tien minuten autorijden van ons huis lopen we door het groen. Volgens mij ben ik hier nog nooit geweest. Louter het gefluit, gekwetter en getjilp van vogels vult de lucht met geluid. Ik herken zelfs het geroffel van een specht. We komen een enkeling tegen. Blijkbaar ben ik niet de enige voor wie deze plek een verborgen schat is.

Dat was het weer rakkers. We zijn de curve goed aan het flattenen met ons allen. Maar we zijn er nog niet. Dus blijf je zoveel mogelijk aan de regels houden. Ook al duurt het nu al zo lang en slaan de verveling en irritatie geregeld toe. Hoe braver we nu zijn, hoe eerder we straks weer meer mogen.
Hej hej!

Geen opmerkingen: