maandag 11 mei 2020

Plog 889 - Gelukkig geen gek clowntje

Plog 889: Na negen weken vloog de intelligente opsluiting me plots naar de keel. Maar de rest van de week was gevuld met louter jolijt en gezelligheid.

Een hartelijk maandagmorgen vanaf mijn matje. Het belooft een week vol spierpijn te worden. Nu al.

Ik ben diep onder de indruk van de dodenherdenking dit jaar. Eerst die lezing van Arnon Grunberg in de Nieuwe Kerk. Alle lege stoelen, rij aan rij, strak in het gelid, versterkte zijn boodschap. Alsof de doden er hadden plaatsgenomen en Arnon sprak uit hun naam. En daarna de Koning, op de verlaten Dam. Niet eerder hoorde ik hem zo trefzeker het volk toespreken.

Al elf jaar woon en wandel ik in ons dorp aan de Maas. Pas vandaag valt mijn oog op deze sticker. Is het werkelijk? Staat ons huis pal aan een van de Pelgrimswegen naar Santiago? Of is dit het werk van een wildplakkende lolbroek? Drie internetclicks later weet ik dat het wel degelijk waar is. Geinig.

Het mag dan een vrije dag zijn, deze bevrijde dinsdag, Sjrd gebruikt hem graag om nog wat werkslagen te maken. Maar gelukkig is er in de middag toch nog tijd voor een wandeling. Mijn tweede van de dag zowaar. Het moet niet gekker worden. We zien wederom geen mens in Mofert.

Het Saar is wel in voor een kunstje. Kleine acrobaat.

Op woensdagmiddag wandel ik voor een tuinkletsje naar Nk. Het voordeel van deze coronatijd is dat we elkaar ineens een stuk vaker zien en spreken. Sara laat ik thuis. Dat is beter voor haar eigen gemoedsrust en die van konijn Simon. En de kudde schapen die ook nog gezellig pal achter Nks tuin huist. Het is een geblaat en gemekker van jewelste. Ik zou hier de hele dag kunnen blijven staan en lachen.

Deze week zitten we aan de Netflixbuis gekluisterd voor de Vlaamse serie De Twaalf. Deze dramaserie gaat over een volksjury in een assisenproces. De leden van de jury moeten bepalen of Frie Palmers schuldig is aan de moord op haar beste vriendin achttien jaar geleden en de moord op haar eigen dochtertje twee jaar geleden. De serie won in 2019 de prijs voor beste scenario op het festival in Cannes. Aanrader hoor!

Doe jij dat ook? Jezelf vergelijken met leeftijdsgenoten op basis van hun uiterlijk? Sommigen ogen veel ouder dan hun leeftijd terwijl anderen nog iets heel jeugdigs met zich meedragen. Of ik mezelf eruit vind zien als iemand van veertig? Ik weet het niet. Volgens mij heb ik in elk geen heel oude kop. Maar mijn ID heb ik sinds de invoerplicht nog nooit hoeven tonen bij de aanschaf van een fles wijn.

Hoewel ik geen deel meer uitmaak van het koor waarin ik zong bestelde ik er natuurlijk wel wat planten om de kas te spekken. En dan ga ik nu deze prachtige Sundavilles bezorgen bij onze liefste hulptroepen. Een uitje met de auto, buiten de dorpsgrenzen. Wat een cadeau!

Mijn ouders hadden potgrond nodig. In plaats van het drukke tuincentrum - inclusief verkeersregelaars in oranje hesjes en een aanpalende wei vol vervoersmiddelen - deden ze de om de hoek gelegen oude Boerenbond aan. Daar was geen kip. Bovendien verkochten ze aldaar ook wat bloeiers voor in de tuin. Zodoende zit ik nu lekker met mijn gehandschoende vingers in de aarde.

De coronacake van de week: chocolade-kersencake. Wederom naar recept van Laura's Bakery. Alleen dan met naar beneden gezakte en niet ontpitte kersen, wegens het weglaten van de truc met de bloem. Evengoed lekker luchtig en gewoon een beetje oppassen met kauwen. Deze knaap is voor Sjrd. En dat is dan nog een bescheiden portie.

Volgens mij is het weekend. Hoewel die voetjes in de hangmat zondag nog een paar uurtjes voor de boeg hebben. Tis druk. En dat is een luxe.

Na twee succesvolle sessies met de tondeuse mijnerzijds - de pispot komt weer in de mode, let op mijn woorden! - is het vandaag de beurt aan Sjrd. Nog bezweet van het hardlopen trekt hij de latex handschoentjes aan om thuiskapper te spelen. Mijn uitgroei kent inmiddels een tijdspad van drie maanden. Dus op zich mag het wel.

Alle goede bedoelingen van de kapster die mijn bestelling meegaf aan Vn die hem ophaalde en hier afgaf, én het vakkundig sauzen van Sjrd ten spijt. De verf heeft niet gepakt. En dat is mijn eigen schuld. Ik had dat ogenschijnlijk onbeduidende flesje 'olie' nog door het goedje in het mayonaisebakje moeten mengen. Gewoon niet goed gekeken en gelezen. Ik kan wel janken. En dat doe ik ook. Niet om mijn haar, ik zie er gelukkig niet uit als een gek clowntje met oranje piekhaar. Het is meer de onmacht van de situatie die plots over me heen spoelt. Het duurt voor mij verdomme nog een eeuwigheid voordat ik weer kan doen waar ik zin in heb. Gaan en staan waar en wanneer ik wil.

Als er geen corona was geweest en de wereld niet angstvallig op slot gehouden werd, hadden we nu in Frankrijk gezeten. De hele week al. Traditiegetrouw waren we dan gaan eten bij Phil en had Sjrd een pizza huit besteld. Gelukkig smaakt de zelfgemaakte pizza uit onze Hollandse oven ook lekker. Santé et bon appetit mon amour. Hij en ik maken er altijd wat van. Waar we ook zijn.

Boslucht en een vogelconcert. Dat moet een zondag zijn. Ook vandaag heeft mijn gids weer een prachtige wandeling voor ons uitgestippeld. We schravelen over talloze uitstekende boomwortels langs de Vlootbeek af. Aan de andere kant van de beek grazen koeien in een groene wei. Plots steekt er een luid gekwaak op. In het midden van de wei blijkt een grote poel te liggen. Opnieuw kan ik wel janken. Vandaag van geluk. Een uur en negen minuten zijn we onderweg. Een nieuw record.

"You've got mail!" appte Nk. En ik mijn mailbox maar verversen. Je zou toch denken dat je vandaag de dag meteen naar de voordeur sprint in plaats van reikhalzend uit te kijken naar iets digitaals. Ronduit boffen dat dit geen plaatje is maar iets ongelooflijk lekkers om in je mond te steken.

Morgen gaat het slot een klein beetje van de deur. Succes op school, bij de kapper, de schoonheidsspecialiste, de bieb. Geniet je ook een klein beetje voor mij? Uiteraard op afstand. Maar dat ben je inmiddels gewend.

Hej hej!

Geen opmerkingen: