maandag 18 mei 2020

Plog 890 - Moed verzamelen voor langer moeten

Plog 890: Week 20 bracht winderige taferelen, schrijf ontwijkende gedragingen, uiteten in een pop-up restaurant en net niet verliezen.

WAT EEN WIND! Ik waaide vanmorgen zowat uit bed. Het is een mirakel dat mijn vader zijn fiets overeind heeft kunnen houden onderweg naar ons huis. Hij heeft zelfs zijn pet nog op. En hij blijkt ook nog nieuw leven in de lamme schakelaar in de garage te kunnen blazen. Is er iets dat deze man niet kan?!

Het begint hier in het dorp steeds meer Californië te worden. Op dagen als deze wandel ik door mijn eigen O'neill agenda uit havo 2. Het zal mij benieuwen of we straks ook Galloway runderen - die hier normaliter de begrazing regelen - op surfplanken voorbij zien glijden. En ja, ik heb mijn dikste winterjas aan. Ik vind het stervenskoud.

Is het Batman of staat Covid me nou gewoon in hoogst eigen persoon op kantoor op te wachten?

Een dag later staat er gelukkig minder wind en meteen is er geen surfer meer te zien. Wel spot ik mijn favoriete zwanenkoppel dat dankbaar gebruik maakt van de rust op het surfstrand.

Ik dook in de wondere wereld van de energieboeren en regelde een nieuw contract. Ik wandelde met Saar. En daarna zou ik beslist mijn column gaan schrijven. Daarom sta ik nu met een overrijpe banaan tegen mijn hoofd aan schrijf ontwijkend gedrag te vertonen. De richting van het verhaal is duidelijk maar het begin wil maar niet op gang komen. Bakken ter afleiding dan maar.

En jawel. Een uur later trek ik een chocolade bananenbrood uit de oven en staat mijn taaie schrijfsel in de grondverf. Lekker!

Vergeet goudstaven. Bakpoeder en aanverwante zaken, daar had je in moeten investeren. Al sinds het begin van de intelligente insluiting toont de mens zich op zijn snuggerst. Pleepapier en meel, dat komt het eerste in de panikerende boodschapper op om groot in te slaan in pandemische tijden. Maar vandaag is het mijn moeder gelukt hoor. De voorraden bij de Lidl zijn weer op orde.

Over die berenjacht horen we niks meer hè? De meeste pluchen beesten zijn weer uit de vensterbanken verdwenen. Teruggekeerd naar een roemloos en stoffig bestaan op zolder. Maar is dit dan de opvolger? Of ben ik pal in een speurtocht beland? Spannend.

Mijn moeder buigt zich over het onkruid in de perken. Ik ben druk met het verpotten en stekken van de groenboel binnen.

Op donderdag is het feest. Sjrd en ik zijn vandaag 10 jaar getrouwd. Een tinnen huwelijk. Op de schaal van diamant stelt het nog niet veel voor maar we zijn in elk geval goed onderweg. Heel even overwoog ik mijn trouwjurk nog eens aan te trekken. Maar dit zit uiteindelijk veel lekkerder. En nou de hele dag tien jaar getrouwd zitten zijn. Jottem.

Uiteten is er nu helaas niet bij. Om de dag toch een feestelijk tintje te geven hebben we een driegangendiner besteld bij Bubbles & Bites. Ik moet zelf nog een beetje aan de slag opdat alles behoorlijk op de borden verschijnt maar dan is het in elk geval allemaal warm. Goede recensies voor dit pop-up restaurant. Vlotte bediening ook.

Op vrijdag heb ik stevig de pee in. Het eten van gister was vetter dan we gewend zijn. Dat betaalt zich wederom uit in maagzuur, lucht en pijn in mijn buik. Daarnaast word ik ook niet vrolijk van de geruchten dat het nog wel eens een poos kan duren voordat we weer naar Frankrijk mogen. Zes pakjes tomatensaus, één pot vijgenjam en een magneetje van de lokale Italiaan. Dat zal het voorlopig zijn. Ik gooi er twee jankpotjes tegenaan.

's Avonds installeer ik me aan de keukentafel met Skype op de laptop en WhatsApp op mijn telefoon. Mijn neef organiseert voor de tweede keer een online pubquiz. Ik bak er niet veel van maar het competitieveld bestaat uit louter geroutineerde opponenten die ook nog eens in teamverband spelen. De enige hulplijn hier in huis zit met de koptelefoon op zijn hoofd te verdwalen op YouTube. Hij houdt niet van spelletjes. Dus al met al klaag ik niet met de een-na-laatste plaats.

Ik. Snak. Naar. Een. Uitje. Weg uit de knellende kooi. De hort op. Een andere omgeving en prikkels. Tijdens zijn rondje hardlopen verzon Sjrd een leuke autotocht, inclusief picknick. Ik was nog nooit zo snel gedoucht en in de kleren. Met de kap open en de wind in de haren meanderen we gelukzalig door de bedding van de Maas en het Julianakanaal richting het zuiden.

Op het eindpunt van de route wippen we even aan bij Sjrds zus en haar gezin. Alwaar de tuinhaard rookt en de gelegenheidsdrank tevoorschijn is gehaald. Wij nippen van onze zelf meegebrachte cola. Prima te doen zo. Ik durf zelfs een plasje te plegen met de deur open. Zolang ik niks anders aanraak dan mezelf loopt niemand gevaar. De naef speelt intussen onverstoorbaar door.

Feel Glamorous. Dat zingt de douchezeep me elke morgen zoetjes toe. Hoe ver kan een fles schoonmaakmiddel ernaast zitten?! Pas vandaag voel ik me iets in de buurt komen van minder afgestompt. Voordat ik weer op het glamoureuze niveau ben aanbeland moet er nog heel wat water door het putje spoelen.

Heb jij ook het idee dat je elke week hetzelfde klaarmaakt? Ik hou al zolang de quarantaine duurt een eetlijst bij in mijn telefoon. Dat geeft wat houvast met het bestellen van de boodschappen. Maar na negen aaneengeregen weken is de variatie ver te zoeken. Vanavond toverde ik dan ik zowaar iets anders op tafel. Het smaakt meteen anders.

Met heel wat fantasie lig ik in mijn Franse hangmat naar de ondergaande zon te kijken. De Cevennen ogen wat gemetseld maar als je lang genoeg recht in het felle licht kijkt krijg je vanzelf een blinde vlek.

Het was al met al een lastig weekje voor me. Maar ik verzamelde genoeg moed om door te kunnen met moeten. Morgen begin ik weer gewoon opnieuw.

Hej hej!

1 opmerking:

Anoniem zei

Gefeliciteerd met jullie 10-jarige huwelijksfeest.
Jullie houden deze strenge quarantaine goed vol,ik heb bewondering! Karlijn