maandag 1 juni 2020

Plog 892 - Gewoon weer een beetje gaan leven

Plog 892: Een verhandeling over glaswerk, prakkiseren over vaatdoekjes. Het grootste gevaar van de quarantaine is toch wel de dreigende afstomping. Gelukkig komt er halverwege de week goed nieuws!

Met de fysio en de wandeling weer achter de rug vlei ik me even met een blaadje neder in de hangmat. De kop is er weer af.

Sinds een week of wat mogen we ons blikafval en de lege drankkartons toevoegen aan de zak waarin we plastic verzamelen. We zijn zeer trouwe scheiders van al het huisvuil. Dat we nu gepromoveerd zijn tot het illustere genootschap van het PMD voelt dan ook als een beloning. Terwijl je juist een grotere diversiteit aan zooi bij elkaar mag donderen. De krat voor glaswerk is vanaf heden voorbehouden aan genuttigde wijnflessen, een incidenteel leeg potje kappertjes of saus en af en toe een gesneuveld drinkglas. Dat werpt een confronterende blik op de zaken. De gang naar de glasbak is een ware walk of shame geworden. Iemand moet hem vandaag weer maken. Ik stel voor dat dat degene is met de grootste drankzucht.

Met mijn Franse hoed op lijkt het net vakantie. Jammer dat Sjrd intussen gewoon keihard moet werken. Hij vliegt van Zoom, naar Teams, naar WhatsApp, naar Citrix en voor de afwisseling gewoon ouderwets bellen. Tijd voor een lunchwandeling zit er andermaal niet in.

Weer thuis installeer ik me eens gezellig in het buitenkantoor. Een beetje solidariteit is altijd fijn. De vraag is hoe productief ik hier blijk.

Eerst kreeg ik een SMS ter herinnering. Een paar weken later volgde een gezellige ansichtkaart. Of ik nog aan de jaarcontrole en vaccinaties van Sara had gedacht. Tot slot kwam er een brief, waarin me op het hart gedrukt werd om ondanks de corona toch gewoon langs te komen voor de APK van mijn huisdier. Mijn moeder wierp zich op als begeleider van dienst en zo kreeg Sara dan toch haar jaarlijkse prik. En de berisping dat ze maar liefst vier ons te zwaar is. Hahahaha! Ik geniet intussen van de blik op ons winkelcentrum. Elf weken geleden was ik hier voor het laatst. Voelt gek genoeg als gisteren.

We staan voor een raadsel. Over de hele keerwand aan de dijk zijn om de zoveel meter van deze deuren geplaatst. Waarom? Welk doel moeten ze dienen? Wie beheert de sleutels?

Op woensdag scharen we ons weer een avond om de coronatafel in de tuin bij mijn ouders. Mijn moedertje bereikt vandaag de respectabele leeftijd van 67. Dat vieren we met bubbels en een bbq.

Vanavond praat mijn longarts ons vanuit zijn kantoortje thuis weer bij over hoe om te gaan met de aangekondigde versoepeling van de maatregelen. De persconferenties van premier Rutte zijn belangrijk maar de websessies die de NCFS organiseert bieden me steun en een perspectief. Ook vanavond zal hij weer zeggen hoe goed we het doen. Het aantal Nederlandse CF'ers dat besmet is geraakt met Covid19 blijft vooralsnog hangen op vier. Bovendien heeft hij het nog nooit zo rustig meegemaakt op de afdeling. Er liggen al drie weken geen mensen met CF in het ziekenhuis. Dat geeft je toch te denken... Drukke plekken waar het moeilijk is om anderhalve meter afstand te houden kunnen we nog steeds beter mijden. Toch mogen we ook beginnen met het oppakken van de draad des levens. Uiteraard met inachtneming van het gezonde verstand. Vooruitlopend op dat advies maakte ik voor vanmiddag een afspraak om de berenvacht op mijn onderbenen te strippen. Lnd was zo lief haar salon voor mij te verplaatsen naar Los Achteromos. In de buitenlucht, met alle mogelijke beschermingsmiddelen die er zijn voelt dit meer dan veilig.

En lekker! Eindelijk weer eens ergens heen, iets doen, iemand spreken. Iets uit een vorig leven. Wat had ik dat gemist. Dat mijn nieuwe normaal voorlopig zal bestaan uit handschoentjes, face shields en mondmaskers geeft niet. Ik draag het met liefde.

Dit is het gezicht van iemand die zonet de Franse persconferentie live heeft gezien en gehoord dat ze binnenkort toch naar Frankrijk mag. Blote blije bakkes!

En zo rollen we het weekend weer in. Beetje sproeien, nog even lezen in de avondzon, koffie erbij. Helemaal prima.

Om de Franse taal wat meer eigen te worden zijn we begonnen aan het spannende en duistere La Trêve op Netflix. Het speelt in de Ardennen en tot nu toe heeft het er nog geen moment geregend. Ik vraag me werkelijk af wanneer ze beide seizoenen hebben opgenomen daar.

Wat een armoei hè? In 2011 kocht ik zes van deze vaatdoekjes, bij Loods 5 in Sliedrecht. Met de dagen van de week erop, behalve zondag. Heel handig voor de structopaten onder ons. Volgens mij kreeg ik vroeger al slabbetjes omgebonden met eenzelfde systeem. Ik zie ook wel dat ze aan vervanging toe zijn maar vooralsnog is het me niet gelukt vergelijkbare lapjes te vinden. Deze zijn zo lekker dun en makkelijk uit te wringen. Dus als iemand nog een tipje heeft?

Pfff, hoewel ik een liefhebber ben van de schrijfstijl van Herman Koch en veel van zijn boeken met plezier las, kwam ik door De Greppel met moeite heen. Er gebeurt niks concreets, het drentelt maar wat rond. De hoofdpersoon is als altijd een zak van een vent maar zelfs dat komt in dit verhaal niet goed tot uitdrukking. Misschien is dat het wel. Het hangt allemaal van net niks aan elkaar. Zou Koch dit zelf ook zijn minste vinden?

Is stoepkrijten overal zo'n ding als bij ons in de wijk? De grootste kunstwerken verschijnen her en der en verdwijnen zonder veel regen niet snel. Al een aantal dagen passeer ik een uitgebreide route-aanwijzing naar het huis van Saar. Niet onze Saar, want de richtingspijl staat de andere kant op.

En zo kwam er alweer een einde aan mei. Op naar juni. Met wat lossere teugels en fijne vooruitzichten.
À bientôt!

Geen opmerkingen: