maandag 8 juni 2020

Plog 893 - Voorzichtig versoepelen

Plog 893: De eerste borrel, het wonder van de getransporteerde akte en het eenzijdige vertrouwen in mijn feilloze richtingsgevoel. Lees mee over mijn dertiende week in quarantaine.

We schrijven 1 juni, eerste pinksterdag. De meteorologische zomer is begonnen. Ik heb het nog nooit zo druk gezien op en rondom de Oolderplas. Het bezorgt me een lekker vakantiegevoel.

Één juno. Dat betekent dat de teugels eindelijk wat losser kunnen. Zo mogen de terrassen weer open. Wij vieren de zwaar bevochten geflattende curve met onze eerste buurtborrel sinds mensenheugenis in de tuin bij Nk, Frnk en Mrl. Nog steeds voorzichtig en op veilige afstand en voor elk huishouden een eigen borrelplank. Wat een verrukkelijke zaligheid.

Het was sinds gisteravond een komen en gaan van een keur aan marktplaatstypes. De zomerbanden, een herenfiets, het blauwe vloerkleed en nog allerlei decoratieve meuk; het is allemaal weg. De garage oogt weer een stuk leger en opgeruimder. En dan ook nog spaghetti met vegaballetjes in tomatensaus. Wat een dag.

Sara is ook tevreden.

We besluiten de dag met een rondje sproeien. Jaap van Distel hier solliciteert naar een vakkundige verwijdering. Het is dat ik mijn tuinhandschoenen niet aan heb anders had hij meteen na deze foto het lood gelegd.

Het is inmiddels zelfs voor mij warm genoeg voor een kortere sportbroek. Ik zie online een hoop mensen al veel langer in een stuk minder textiel hun sportieve ding doen. Bij mij moet het minstens vijfentwintig graden zijn wil ik mijn vest uittrekken.

Ken je die mop van dat Franse vakantiehuisje? Dat huisje op de berg is nu dan echt officieel helemaal van ons. Vandaag kwam de bevestiging dat het de Franse notaris eindelijk heeft behaagd de akte te transporteren. We kunnen er met ons verstand niet omheen dat dit ogenschijnlijk eenvoudige proces ruim anderhalf jaar lang moest duren. Maar goed. Nu proosten we met onze voor deze gelegenheid bewaarde Franse huisrosé op Le Cheval Aveugle. En hopen we nog harder dat de Franse grenzen op 15 juni weer open gaan.

Het is maar een donkere donderdag. Ik zit mezelf nogal in de weg. Als ik niet oppas zit ik de hele dag met mijn telefoon in mijn hand op Franse nieuwssites te speuren naar nieuws over rouvrir les frontières. Ter afleiding bakte ik muffins van overrijpe bananen. En nu stort ik me op deze monsterklus. Daar ben ik vast even zoet mee.

Nou ja zeg. Dat je er dan 's avonds bij de Kalydeco pas achterkomt dat je vanmorgen je Symkevi bent vergeten in te nemen. Volgens mij heb ik er niks van gemerkt. Denk ik.

Als laatste avondmaal zou ik ongetwijfeld kiezen voor mijn vaste ontbijtroutine. Een kom havermout in sojamelk met blauwe bessen en een handje gemengde noten. In combinatie met cappuccino met sojamelk en een glas water. Als het op is verheug ik me alweer op de ochtend die morgen weer komt.

De rollen waren weer goed verdeeld tijdens de vrijdagse sportsessie.


Dit is het gezicht van iemand die na weken binnen zitten en voor iedere scheet hulp vragen zelf op pad gaat om een pakketje af te geven bij een Homerr buurtpunt. Super spannend! Dat er op de bewuste voordeur een briefje hing met de mededeling dat het buurtpunt sinds 1 juni gesloten was, had ik dan weer niet verwacht. Ik weet niet welk gevoel de boventoon voerde: teleurstelling of opluchting. Dat resocialiseren wordt nog een hele klus.

Drank dan maar. Dik verdiend na de wekelijkse poets.

Een nieuwe zondag, een nieuw bos. Met het voornemen om vanavond door de McDrive te rijden kozen we een wandellocatie op basis van de nabijheid van een hamburgertent. Het werd het Savelsbos bij Gronsveld. Met pittige klimmetjes! En een blije hond.

Als je wandelt zonder de weg te weten en niet kiest voor een uitgestippelde route kan het knap spannend worden. Sjrd knijpt 'em op een gegeven moment toch wel een beetje. Hij is immers met mij op pad. Een hypo, een verzwikte enkel, acute vermoeidheid: het ligt allemaal op de loer. Ik heb er als altijd het volste vertrouwen in dat het wel goed komt allemaal. Pas als hij op Google Maps bevestigt ziet dat mijn richtingsgevoel ons niet in de steek laat kan hij weer lachen.

Één woord: beeldig.

En hiermee komt er een einde aan de serie weekplogs in quarantaine. Ik beleefde veel plezier en houvast aan het wekelijks delen van mijn beslommeringen. Maar nu voel ik ook op deze plek de behoefte om wat te versoepelen. Voorlopig keer ik terug naar de maandplogs. En als er tussendoor iets te melden valt laat ik uiteraard eerder van me horen.

Tot later, en blijf gezond!

Geen opmerkingen: