dinsdag 20 oktober 2020

Gerehabiliteerd

Ik tik deze blog met links naast mij Engelse drop. Na elke zin neemt mijn hand een vrolijke duik in de geopende zak. Als ik een beetje door tik is aan het eind van dit verhaal de zak leeg. Ik heb het helemaal zelf in de hand. Hoewel, dat is niet waar. De reden van deze snoepaanval is namelijk hormonaal. Elke vruchtbare vrouw weet dat je eens per maand bent overgeleverd aan de grillen van je cyclus. Tot zover niks bijzonders.

Toch zit hem daar de kneep. In mijn geval is het verre van gewoon. Ik leefde namelijk jarenlang in de veronderstelling dat mijn lijf in de overgang was. Inderdaad behoorlijk aan de vroege kant maar beslist niet onmogelijk. Wanneer mijn laatste fatsoenlijke menstruatie was kan ik me zelfs al niet meer heugen.

Eind maart jl. maakte ik na lang wikken en wegen dan toch de overstap van Orkambi naar Symkevi. Mijn longfunctie was na een herfst vol infectieuze ellende en liters antibiotica nog steeds maar lala. Ik vond het de gok waard om eens te proberen of Symkevi er een zwiepertje aan kon geven. Als het niks was mocht ik gewoon weer terug op Orkambi.

De lente kwam en bracht een hoop energie met zich mee. Mijn wandelconditie groeide, evenals de spierkracht in mijn hele lijf. Tot aan de zomervakantie sportte ik zelfs drie keer per week met de fysio in plaats van twee. Longfunctieblazen zat er door de pandemie niet in. Alle afspraken met het ziekenhuis deed ik telefonisch. Wat Symkevi voor de cijfers deed bleef het best bewaarde geheim van mijn lijf.

Wel gaf het een andere hint. Vanaf mei begon het eens in de zoveel weken een soort van ongesteld te worden. Heel licht en nog vrij onregelmatig maar beslist niet te ontkennen. Ook vertoonde het andere typische kenmerken die bij het hormonale feest horen. Het gevoel alsof je borsten eraf vallen. Puberpukkels op mijn hele hoofd. Buikkrampen. Onverklaarbaar chagrijn. En onbedaarlijke zin in snoep.

Bij mijn eerste menstruatie schaamde ik me kapot. Het gebeurde tijdens een logeerpartij en ik durfde amper om maandverband te vragen, laat staan het aan mijn ouders vertellen. Nu wil ik niks liever dan het van de daken schreeuwen. Jarenlang was mijn lijf te ziek om zich bezig te houden met complexe systemen als vruchtbaardheidscycli. Het stond in de overleefstand. Alle energie ging zitten in ademhalen. Maar na 4,5 jaar met revolutionaire medicatie is mijn fantastische lijf eindelijk toe aan de secundaire functies. Ik ben helemaal nog niet in de overgang.

Het voelt alsof ik ben gerehabiliteerd in mijn vrouwelijkheid. Tampons en maandverband als confetti om het te vieren! De Engelse drop is helaas op.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik zeg het niet vaak als iemand ongesteld is ,maar hier zeg ik gefeliciteerd

Roelien zei

WAt fijn!! Snap dat jij daar heel erg blij mee bent

Irène zei

Snap ik. Bedankt!

Irène zei

Tis voor mezelf ook een compleet verrassende ervaring.