woensdag 21 oktober 2020

Introverts dream

"Covid19, it's an introverts dream" hoorde ik in maart iemand de lockdown bezingen. Woorden waar ik me direct in kon vinden. Alle sociale druk viel in een keer weg. Nu niks meer mocht verdwenen ook het moeten en hoeven. Ieders leven werd beperkt tot de eigen bubbel. Als Koningin van de Vierkante Meter wentelde ik me getraind in mijn overzichtelijk compacte wereld.

Ook mijn wederhelft genoot van de opgedrongen rust. Elke ochtend hoorde ik hem fluitend de trap af komen en zich zonder files achter zijn bureau installeren. 's Avonds trok hij de deur van het kantoortje dicht en stapte tevreden de keuken in. Met de hond als enige obstakel onderweg. De door al die video-overleggen veroorzaakte hitte trok binnen een half uur uit zijn gezicht. Een snelle rekensom leerde dat deze manier van werken hem anderhalve werkdag per week scheelde. Al die overgebleven tijd en energie stak hij in leuke dingen.

We hebben ons bijzonder goed vermaakt. Elke dag wandelen met de hond. Talloze bossen verkennen. Wat in de tuin frunniken. En enorm veel opruimen. Het hele huis is op zijn kop gezet en daarna was de garage aan de beurt. Alles wat geen 'joy meer sparkte' deden we van de hand. Dat mijn elektrische fiets nu door iemand anders bereden wordt voelt als een last van mijn schouders. Het ding stond me dag in dag uit louter beschuldigend aan te staren. Evenals de schandelijke hoeveelheid ongedragen kleding in de kleedkamer. Daarmee ging ik aan de slag via Vinted. Wat een goudmijn blijkt dat!

Als kers op de taart konden we ondanks alles ook nog twee keer naar ons Franse huisje. Want of je nou hier of daar op je tellen past, dat maakt in feite niet uit.

Maar met de herfst sloeg ook het virus weer toe. Evenals de asociale kutlullen die er alles aan doen om deze hopeloze situatie zolang mogelijk te laten bestaan. Al voordat Frankrijk in zijn geheel op oranje sprong en de premier de lauwe lockdown aankondigde, besloten wij onze geplande oktobertrip op de buik te schrijven. Gelukkig kregen we een voucher van onszelf uitgekeerd. Dat onze Koning het blijkbaar nodig vond om zijn Griekse woonst zelf winterklaar te gaan maken deed wel een beetje pijn. Daarmee verloren al zijn eerder geventileerde woorden van bemoediging aan het volk hun glans.

En dus zitten we hier nu. Opnieuw in volledige zelfisolatie. Met een opgeruimd huis, een winterklare tuin, en ik de ziel lichtjes onder de arm. Want hoewel de structuur van dit leven me goed doet, sijpelt de saaiheid ook van de weken af. Soms vergeet ik welke dag het is. Zelfs de hond, toch de grote winnaar van deze pandemie, kijkt inmiddels ozelig uit haar ogen.

Om het nut in de dagen te blijven zien en voelen houd ik mezelf met van alles aan de gang. Wandelen, lezen, sporten, bakken, Netflixen, het huis aan kant houden, nog meer kleding via Vinted verkopen. En als zo vaak val ik toch weer terug op mijn blog. Ook blijven we samen plannetjes verzinnen. Het nieuwste project wordt de slaapkamer. Dat steriele hol gaan we eens van wat kleur en extra sfeer voorzien.

En als we het echt niet meer weten kunnen we altijd nog de volledige bestrating steen voor steen in de hand nemen en op zijn kop terugleggen. Dan ligt het weer als nieuw, volgens mijn schoonvader. Hij kan het weten...

4 opmerkingen:

Geert zei

Ozelig, wat een mooi woord. In Drenthe nog nooit gehoord, dus het moet haast wel Limburgs dialect zijn :-)

Ri zei

Helemaal niet erg dat je teruggrijpt op je blog. Mij maak je er blij mee. En overigens zijn wij ook aan de slaapkamer begonnen. Een wand is al blauw. Ook gaan we nog op zoek naar een nieuw bed. Dat is echter geen willen, maar moeten.

Irène zei

Prachtig hè?! Denk dat het idd echt iets van hier is.

Irène zei

Thanks Ri! Is de slaapkamer mooi geworden?