dinsdag 27 oktober 2020

Kauw

Als je iemand bent die het best functioneert bij veel prikkels en interactie met anderen, kan ik me voorstellen dat het je zwaar valt allemaal. Voor de meer extraverte mens is het afzien, deze vervreemdende tijd van geïsoleerd leven. Zoomborrels en FaceTimelunches zijn aardige manieren om met elkaar in contact te blijven maar kunnen nooit vervangen waar je eigenlijk naar verlangt. Zo kan zelfs de grootste feestneus, die onder normale omstandigheden luchtig door het leven fladdert, bij een pandemie als de huidige overvallen worden door gevoelens van somberheid.

Niet voor niks adviseren geestesdeskundigen iedereen met een hartslag om in beweging te komen. Stap de deur uit en ga aan de wandel. De wind om je hoofd, de zon op je bol, frisse lucht in je neus. Lopen leidt af en daarnaast maakt je lijf dopamine aan, beter bekend als het geluksstofje. Wandelen kost niks en kan overal; laagdrempeliger bestaat niet. Door het elke dag minimaal een half uur te doen train je niet alleen je spieren, ook je hersenen varen er wel bij. Je kunt beter dingen onthouden en komt tot meer creativiteit.

Het is eigenlijk gewoon een kwestie van doen. Maar ik weet als geen ander hoe ingewikkeld dat toch nog kan zijn. Pas sinds de eerste lockdown ben ik structureel dagelijks een flinke ronde gaan lopen. Als alles wegvalt en dat het enige uitje van de dag is, ga je het snel enorm waarderen. Wat mij ontzettend hielp is het samen te kunnen doen met Sjrd. Inmiddels zit het verweven in mijn systeem en wil ik onze gezellige tippel niet meer overslaan. Ook de hond wordt zo tegen een uur of twee onrustig. Opgetogen drentelt ze om onze benen. Gaan we al??

Hoewel ik er geen studie voor volgde, heb ik toch nog een extra tip om de komende tijd te veraangenamen. Haal de natuur (bijna) in huis en investeer in de vogels buiten. Doe jezelf een plezier en schaf als de bliksem spul aan om vogels in je tuin of op je balkon te krijgen. Hang vetbollen op, drapeer pindaslingers, spijker zo'n pindakaashuisje tegen een muur, zet een vogelbad neer. Het duurt niet lang voor de buurtvogels de voederplaats ontdekt hebben. En dan begint het feest.

Hier in de tuin is het van 's morgens vroeg tot 's avonds laat een gekwetter van jewelste. Koolmeesjes, mussen, kwikstaarten, roodborstjes. Ze verdringen zich om alle versnaperingen die ik her en der uitstalde. Vanmorgen zaten ze met zijn vieren te badderen en drinken en hipten er twee musjes brutaal bij de achterdeur rond. Hoeveel snaveltjes er van het zaad zaten te snoepen en verzadigd de haag in stoven kon ik niet eens tellen. Het pindakaashuisje is favoriet bij de lompe kauwen en brutale eksters. Zij beuken regelmatig met hun hele hebben en houwen de pot uit de houder. Het is een genot om het allemaal te aanschouwen.

Bij ons thuis stond vroeger een grote volière in de tuin. Mijn vader kreeg vanuit zijn politiewerk regelmatig kisten vol in beslag genomen vogels onder zijn hoede. Hij moest ze verzorgen totdat de rechter uitspraak had gedaan en daarna mochten ze terug de wijde wereld in. Op een dag werd er een eenogige kauw gebracht. We noemden haar Dolly en al snel werd ze tam. Als ik uit school kwam zat het beestje opgewonden op haar stok te kraaien. Het liefst streek ze neer op de schouder van mijn moeder. Dat ze op een dag uit de volière ontsnapte zal meer per ongeluk zijn geweest dan dat ze hevig verlangde naar een zelfstandig leven in de natuur. Daarvoor was ze inmiddels te zeer aan ons gehecht. We hebben nog lang om haar geroepen maar ze is nooit meer teruggekomen.

Misschien is het tijd voor een nieuwe, tamme kauw in mijn leven. Desnoods een met twee ogen.

Geen opmerkingen: