woensdag 28 oktober 2020

Lidl

Ik sta te wachten voor het rode stoplicht. Op de radio klinkt een liedje dat me vaag bekend voorkomt. Gedachteloos hum ik mee. Als ik mijn hoofd naar links draai blijk ik parallel aan de Lidl te staan. Binnen brandt uitnodigend licht. Iemand met een volle kar wandelt juist naar buiten. Het mondkapje bungelend aan een oor. Nog bijna dagelijks word ik overvallen door een moment van acute verbazing. In wat voor wereld zijn we toch beland met ons allen?! Wanneer heb ik daar voor het laatst een stap over de drempel gezet? Het logo op de gevel kijkt me uitdagend aan. Kom dan, als je durft.

Even later parkeer ik mijn auto in de parkeerhaven van het scharrige buurtje. Met het pakketje onder mijn arm geklemd steven ik op mijn doel af. Dit is inmiddels het enige adres waar ik nog af en toe heen rijd. Ik breng en haal de pakketjes die ik verkoop en koop via Vinted. Het is bij iemand aan de deur. Ik hoef nergens naar binnen en hou het liefst tien meter afstand. Ook wel vanwege de merkwaardige geurenmelange van sigaretten en frietpan die met het openen van de voordeur naar buiten walmt. Hoewel ik elk contact angstvallig vermijd sop ik terug in de auto mijn handen telkens uit-en-te-na af met alcohol. "Wij wassen onze handen stuk," resoneert de stem van onze premier in mijn hoofd.

Tijdens de eerste lockdown fantaseerde ik waar ik het eerst naartoe zou gaan, zodra het allemaal weer veilig genoeg was. Tot mijn schaamte kwam ik niet veel verder dan de Action of de kringloop. Bleek dit dan de kern van mijn bestaan te zijn? Was ik werkelijk verworden tot zo'n consumptief leeghoofd?

Natuurlijk niet. Het is het snakken naar vrijheid. Te kunnen gaan en staan waar je wil en wanneer. Niet gebonden aan wie of wat dan ook. Zelf de appels afwegen, kunnen kiezen welke bananen ik in mijn karretje leg. Chaotisch rommelen in het schap met afgeprijsde Happy Socks bij Kruidvat. Door de kringloop schuimen op zoek naar kerstballen, om net zo'n toffe krans te knutselen als Ankie van Zilverblauw deed. Gewoon onbevreesd ergens naar binnen gaan, zonder denkbeeldige virussen rond te zien vliegen. Herinneringen uit een vorig leven.

Als zelfs de gevel van de Lidl verlangend lonkt. Dan duurt het allemaal wel erg lang. Het is nog geen november.

Geen opmerkingen: