donderdag 15 oktober 2020

Troostdansen

De eerste golf bracht beren. Geparkeerd in raamvensters, met die universele goeiige blik in de ogen. Een zacht gebaar in onzekere tijden. Voor de kinderen. Maar misschien nog wel meer voor de volwassenen. In een enkel huis lijken ze vergeten dat de beer nog steeds op de vensterbank woont. Vervaald en onder het stof zit hij daar maar. Zijn oogopslag inmiddels mismoedig. Al sinds half maart in lockdown.

Deze keer zijn het dansende jassen. Verpleegkundigen, artsen, schoonmakers, secretaresses. Ze dansen in het ziekenhuis. Op klompen of kousenvoeten, met maskers of een faceshield voor. Met gevoel voor ritme en nog meer zonder. Ze bewegen op de frêle klanken van een Zuid-Afrikaans lied. De muziek draagt een vleugje weemoed met zich mee.

Talloze van deze filmpjes zag ik inmiddels. Ook mijn eigen ziekenhuis kent er één. En telkens raak ik ontroerd bij de aanblik van al die gracieuze houterigheid. Aanvankelijk kon ik niet duiden hoe dat kwam. Inmiddels weet ik het, denk ik. Het is de context. De omgeving is me zo eigen. Ik ken de mensen. Alleen weet ik de jassen wapperend van haast, ritmisch begeleid door het gepiep van de lompe klompen over die typische ziekenhuisvloeren.

Dat er ruimte is voor blijheid en ontspanning, op zo'n plek, in deze tijd. Het troost.

Het enige waar ik nu vrij hevig naar verlang is een dansende Diederik.

Geen opmerkingen: