vrijdag 23 oktober 2020

Twaalf

Het is me gelukt. Vandaag is het exact twaalf maanden geleden dat ik de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege een exacerbatie bij CF. Ik kreeg maar liefst drie logeerpartijen met intraveneuze antibioticakuren binnen een jaar te verstouwen. Voor mijn doen ongekend veel. Volgens mijn longarts was het in alle gevallen een kwestie van dikke pech. Telkens aangewakkerd door iets viraals en uitgemond in bacteriële ongein. Met als zure kers op de taart een vrije val van mijn toch al krappe longfunctie. Je zult begrijpen dat na zo weinig voorspoed er niks overbleef van het vertrouwen in mijn lichaam. Het was al met al erg ingrijpend, zo niet traumatisch.

En toen kwam corona. Het voelde als een duister woud vol uitstekende boomwortels waar ik op de tast en wat goed geluk behoedzaam doorheen sloop. Aftellen hielp me koers te houden.

Tussen de tweede en de derde opname zaten slechts vier maanden. Het bereiken van deze mijlpaal viel samen met de aftrap van de intelligente lockdown. Ik draaide de voordeur nog eens extra in het nachtslot. De tijd tussen de eerste opname en de tweede was zeven maanden. Die termijn kon ik tegen alle verwachtingen in aftikken in Frankrijk. Dat was een extra glaasje rosé waard. Met ieder denkbaar voorbehoud ingecalculeerd om maar niks te vervloeken begon ik onverdroten aan de volgende uitdaging. Een jaar volmaken. Zo'n beetje dagelijks stond ik mompelend onder de douche voor mijn vaste telmoment. Nog een week afgestreept, weer een maand volgemaakt. Acht. Negen. Tien. Elf.

Vanmorgen plengde ik een klein traantje onder de douche. Een mix van angst, vreugde en dankbaarheid spoelde weg in het putje. Zomaar één jaar ziekenhuisvrij. En in wat voor een jaar ook nog. Hoewel de extreme omstandigheden me misschien juist een eind op weg geholpen hebben. De nieuwe, algemene hygiënemaatregelen zijn voor mensen met CF een geschenk uit de hemel. Ik heb mezelf aan niks of niemand blootgesteld. Geen hand geschud, geen wang geraakt. Geen mens binnen een straal van twee meter in mijn aura gehad. Ons huis is zo steriel als een operatiekamer. Ik kan me goed voorstellen dat ik straks op deze voet verderga, als corona ooit bedwongen is.

Tot die tijd tel ik vrolijk door. Met hopelijk iets minder stress. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Volgens mij hoor ik in de verte zacht gehinnik...

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Oeps, kom ik er toch achter dat je weer aan het bloggen geslagen bent.
Fijn weer wat van je te horen. Sterkte in deze barre tijden voor jouw en Sjrd.

Petra

Irène zei

Ja ik kom als een duvel uit een doosje. 😃