maandag 16 november 2020

Als Arie

Hij droeg een korte broek, terwijl het er niet het seizoen naar was. Middenin het gesprek sprong hij plots op tafel. Uit stand katapulteerde hij zijn twee meter lange lijf omhoog. Stond hij daar, met zijn behaarde onderstel en blije bakkes. Waar kijk ik naar? vroeg ik mezelf een aantal jaar geleden verbouwereerd af. Arie Boomsma zat aan tafel bij DWDD. Tot hij er ineens bovenop stond.

Arie bleek niet high on speed maar high on sports. Boomlange Boomsma is een sportgod. De domineeszoon wedijvert tussen het verkondigen van de gezonde leefstijl en het geloof in de Heere. Hij is belachelijk goed afgebakken maar overgoten met een glijerig sausje. Zijn gespierde lijf oogt als een levensgroot prentenboek. Vaker dan de mensheid nodig heeft duikt de man op in tal van media. Hoewel hij maatschappelijk poogt te schuren blijft aan al zijn optredens de brave, stichtelijke moraal kleven. Ik vind hem even fascinerend als irritatie opwekkend.

Na een korte, onschuldige zoekactie op iets work-outigs op Instagram drong het algoritme de berichten van Arie aan me op. Tussen de video's over mee-eters uitknijpen en taarten decoreren (van beide loopt me het water in de mond) hing Arie in zijn eigen sportschool in de touwen. In korte filmpjes demonstreerde hij welke geinige oefeningen je super makkelijk kunt doen om ook in zo'n afgetraind cocon te wonen. Zelfs in zijn eigen woonkamer lag hij met de sierkussens van de sofa op de grond te rollebollen. In alles zat training. Het was een kwestie van je levensstijl herinrichten.

Pas toen ik een reeks aan willekeurige alternatieve zoektermen aan het algoritme had toegevoegd, was mijn Instafeed eindelijk verlost van alles wat op Arie leek. Maar het kwaad was al geschied, zoals dat met influencers gaat. Op een dag vond ik mezelf terug in onze natte douchecabine. Met de wisser in mijn hand zigzagde ik van boven naar beneden om de druppels weg te vegen. In plaats van krom gebogen door mijn rug zakte ik soepeltjes in een squat. Hoe lager ik kwam, hoe dieper mijn knieën bogen. Mijn billen raakten bijkans de tegelvloer. En die bovenbenen maar trillen.

Sindsdien is het hek van de dam. Te pas en te onpas zie ik mezelf aan de eettafel hangen. Even wat setjes dips maken, afgewisseld met series opdrukken tegen de tafelrand. Opstaan uit een stoel is een gratis squat. Als ik me van de woonkamer naar de keuken verplaats gaat dat per walking lunge. Het sjouwen met gevulde boodschappenkratten beschouw ik als een extra work-out. Ik sla geen douchebeurt over zonder mijn spieren op te rekken.

Als ik dan in mijn blootje voor de spiegel sta span ik mijn bovenarmen aan. Terwijl ik mijn romp roteer speuren mijn ogen naar plekken waar iets van definitie waarneembaar zou kunnen zijn. Mijn verwachtingen komen nog niet helemaal overeen met de geïnvesteerde moeite. Hoe lang duurt het precies voordat zo'n nieuwe way of life gaat lonen naar arbeid? Misschien moet ik net als Arie tatoeages nemen. Dan begin ik met buikspieren.

3 opmerkingen:

Geert zei

Gaan daar nog filmpjes van komen? Van die op Arie B. geïnspireerde bewegingen, maar dan uitgevoerd door jou? Zodat ik misschien ook nog geïnspireerd ga worden?

Irène zei

Ik ben omkoopbaar...

Geert zei

Hahahaha.....