dinsdag 24 november 2020

Element

Ik was zo'n kind dat graag het gezelschap van volwassenen opzocht. Mijn moeder maakte ooit een foto waarop ik gezellig zit te lunchen met een stel mij onbekende bouwvakkers. De garage aan de andere kant van onze driekapper werd verbouwd. Ik had al snel in de smiezen dat daar de actie was. Toen de mannen rond lunchtijd hun broodtrommels erbij pakten, snelde ik naar huis. Met twee boterhammen met vruchtenhagel en een beker melk vervoegde ik me niet veel later weer bij hen. Daar zat ik, met mijn rug tegen de muur, bovenop twee opgestapelde zakken cement. In mijn groen-witte joggingpak, zo'n palmboomstaartje midden op mijn hoofd. Een jaar of zeven zal ik zijn geweest. Helemaal in mijn element.

In alle vroegte en eerder dan afgesproken meldden de hoveniers zich vanmorgen. Met groot materieel stonden ze op de stoep. Vóór acht uur 's morgens zijn wij hier niet op ons best, helemaal met een buik op oorlog. De eerste echtelijke ruzie was dan ook binnen een kwartier een feit. Sjrd vertrok mokkend met zijn brood naar het kantoor, ik zat met een strakke bek aan de eettafel mijn ontzettende yoghurt naar binnen te lepelen. Buiten klonk het geknetter van een motorzaag.

Zo'n beetje tegen de eerste koffiepauze zat er weer model in de haag en was het ergste gif binnen ook wat gezakt. De bekende terugslagen die nou eenmaal bij CF horen hebben toch altijd meer impact dan we graag willen. Ze verstoren de balans en brengen het vertrouwen meteen aan het wankelen. Inmiddels herkennen we het patroon en tegenwoordig halen we sneller dan voorheen de angel eruit. Uitpraten, afzoenen, klaar.

Rond de klok van half één installeerden de tuinmannen zich in het zonnetje op het terras voor hun middagpauze. Uit de blauwe plastic tas kwam van alles tevoorschijn. Een gevulde koek. Een blikje energy drink. En goed belegde broodjes in zilverfolie. Sara was er als de kippen bij. Druk snuffelend hupte ze van de ene hand naar de andere. Ronduit flirterig kronkelde ze haar tengere lijf rond de werkmansbenen. Alles voor een gevallen kruimel of een stukje kaas. Van lieverlee nestelde ze zich op de hocker, pontificaal in het midden tussen de jongens. Intens tevreden zat ze daar, helemaal in haar element. Het was alsof ik naar de hondenversie van mijn zevenjarige zelf zat te kijken. Als we vruchtenhagel in huis hadden gehad was ik naar de keuken gesneld.

Geen opmerkingen: