woensdag 18 november 2020

In dubio

Deze week is het drie jaar geleden dat ik op het Eindhovense ijs mijn rechter heupkom kapot viel. Nooit van m'n leven kende ik zoveel pijn als toen. Ik voel me nog kermen, half liggend op de transportplank voor de CT-scan van mijn bekken. "Geef dan een beetje tegendruk aan dat been!" smeekte ik tegen de radiologisch medewerker. "Maar meiske, dan maak ik misschien nog veel meer kapot," reageerde de man weinig hoopvol. Gezien de aard van de breuk mag het een wonder heten dat ik er precies nul restklachten aan heb overgehouden.

Met de val kwam ook een abrupt en definitief einde aan mijn korte schaatscarrière. De geplande 50 kilometer op de Weissensee die ik met Skate4AIR zou maken bleven onvolbracht. Wel droeg ik - samen met alle mensen die me sponsorden - royaal bij aan de totaalopbrengst van dat jaar. Daarmee was toch niet alles voor niks geweest. De pijn en de angst, het verdriet en het ongemak.

Aan Sjrd beloofde ik me nooit meer in te laten met schaatsen. Hij is nog altijd niet bekomen van alle keren dat hij mijn fraaie uitwerpselen uit de postoel al kokhalzend in de wc-pot moest kieperen. Chloor ruikt sinds die tijd nooit meer hetzelfde. Zijn hekel aan Skate4AIR was hartgrondig.

Groot was dan ook mijn verbazing toen diezelfde Sjrd zich afgelopen zomer inschreef voor Move4AIR; de zusterorganisatie van Skate4AIR. Hij besloot te gaan fietsen voor lucht. Om in dit karige coronajaar toch zoveel mogelijk fondsen te werven voor onderzoek naar de genezing van CF, is er in ijltempo een nieuw initiatief uit de grond gestampt. AlleenSamen sporten, in een discipline naar keuze, en met uitdagende doelen passend bij ieders conditieniveau. Zo reed Sjrd in zes weken tijd virtueel de Alternatieve Elfstedentocht (opgeplust tot 532 km) op de mountainbike.

Na twee succesvolle flows in de zomer en het voortdurende coronafeest waar voorlopig nog geen einde aan komt, kon de organisatie van Skate4AIR helaas niet anders dan met Move4AIR een derde Winter Flow optuigen. Er is een dikke streep gezet door de geplande schaatstochten in Oostenrijk en Zweden. Een even moedig als zuur besluit. Met een lel van een financiële aderlating als benauwend gevolg.

En nu zit ik dus in dubio. Na het gebedel en geleur om sponsorgeld in 2017/2018 was ik er wel even klaar mee. Hoe vaak kun je bij dezelfde mensen aankloppen om weer een vrijwillige bijdrage? Allicht ga ik er niet van op vakantie en worden de euro's meer dan nuttig besteed, maar dan nog. Bovendien tastte een deel van onze sociale kring afgelopen zomer al in de buidel om Sjrds deelname te sponsoren. Kan ik het vanuit moreel oogpunt nog wel maken om me als deelnemer op te geven?

Meedoen zou mijn pechverhaal zo mooi rond maken. De ultieme wraak op dat akelige voorval. In plaats van 50 kilometer schaatsen in Oostenrijk 100 kilometer wandelen door het Limburgse landschap. Ik krijg vijf weken de tijd om de Helftsteden Wandel Challenge te volbrengen. Het sponsorjack met bedrijfslogo's van drie jaar geleden hangt als nieuw in de kast... Geld voor onderzoek naar CF is nog steeds keihard nodig. Dit jaar misschien nog wel meer dan andere jaren.

Ik heb nog tot 27 november om me in te schrijven... Jij ook trouwens!

2 opmerkingen:

Renske zei

Ik zou het gewoon doen. Mensen kunnen zelf bepalen of en wat ze willen bijdragen, elke euro is winst toch? En als het nou een crowdfunding was voor een of andere onbewezen zwendelbehandeling...

Succes alvast!

Guus Olijerhoek zei

Hey Irène,

Helder -en herkenbaar- verhaal. Ik zag dat de kogel door de kerk is en dat je je hebt ingeschreven voor Move4AIR. Stoer!

Maar... als mijn zoon Niels voor de tigste keer meedoet, als jij weer meedoet.... Dan kan ik toch niet achterblijven? Ik ga me NU inschrijven! Dat zetje had ik even nodig ;-)

Succes,

Groet,
Guus