woensdag 4 november 2020

Perscofuif

Dat was wat hè, die eerste persconferenties in maart, aan het begin van de eerste golf. Dat aura van ernst (niet Kuipers, hoewel...) van Rutte, en met minister Snuitje aan zijn zij. Dat was nog voordat de arme man struikelde over een hoopje medische mondkapjes. En doventolk Irma natuurlijk, met haar hamstergebaar. Toch lette ik vooral op de kleur das van onze premier. Ik meende te zien dat deze naarmate de crisis voortduurde en de cijfers daalden telkens wat lichter van kleur werd.

Nu we vol in de tweede golf zitten is de persconferentiedraad ook weer gezellig opgepakt. Ruttes sjlieps kleurt vertrouwd donkerblauw, minister De Jonge babbelt wollig om de materie heen. Zwijgend baken Irma staat er niet meer alleen voor; dat tolken blijkt topsport. En het onvermoeibare leger journalisten vraagt nog immer naar de bekende weg.

Hier thuis maken we er inmiddels echt een momentje van. Gordijnen dicht, gezellig de kaarsjes aan, nog een snuf roomspray door de woonst. Klokslag zeven uur installeren we ons voor de buis met koffie en wat lekkers. Niet hetzelfde droge koekje als op andere avonden maar gerust een stuk taart of tompouces. Vol spanning luisteren we naar de speech van Mark. Hij heeft het over pieken, praat over hamers, hint op voorzichtige bochten maar komt toch weer terug bij het afschalen van de reguliere zorg. En er is altijd wel een woordje voor de mensen die het moeilijk hebben nu. De zorgverleners, de horeca, de kinderen. Ook de ouderen en kwetsbare mensen worden steevast genoemd. We mogen niemand vergeten.

Zodra Hugo het woord neemt verliezen we gek genoeg al snel de aandacht. Dat geeft mij mooi de gelegenheid om de kurk van de fles te trekken en twee glazen gegist druivensap in te schenken. Goed tot aan de rand, anders blijf je aan het lopen. Vaak is er ook nog tijd om een kaasplank op te maken, een was aan te zetten, mijn haar in de krul te zetten én de hond uit te laten. Die man blijft maar babbelen. Tegen de tijd dat alle vragen van het journaille zijn beantwoord rollen wij katjelam en in een kaascoma van de bank.

Ik kijk nu alweer uit naar de volgende sessie over twee weken. Het is al kut genoeg allemaal.

Geen opmerkingen: