woensdag 2 december 2020

CFit

Dat gedoe op die yogamat was geen lang leven beschoren. Het ging me veel te traag allemaal. Bovendien maakte al dat bewuste geadem me stik nerveus. Het resoneert nogal eens in mijn luchtpijp; de ontspannende werking die van dat gereutel uitgaat is nihil. Halverwege de les keek ik met een half oog op de klok, benieuwd of het al opschoot. Bij de slotoefening lag ik me met toegeknepen ogen ronduit op te winden op mijn matje. Ging de yogamadam er onderhand een eind aan breien of wat? Ik had nog meer te doen.

Na mijn blog over Arie Boomsma kreeg ik een berichtje van CF-collega Jdth1. Of ik toch niet eens mee wilde doen met het online sportgroepje dat tijdens de eerste lockdown op haar initiatief was ontstaan. Ze had het me al eens vaker gevraagd maar de einzalgänger in mij had de boot vakkundig afgehouden. Ik ben doorgaans niet zo'n held met groepjes. Noch in sporten. Laat staan onder het toeziend oog van lotgenoten. De streber in mij wil dan toch de beste zijn, hoewel ik op voorhand weet dat dat beslist niet het geval zal zijn. En het kwetsbare kind in mij is bang om de slechtste van de groep te zijn. Want die anderen doen het langer en kunnen het vast beter. Verzin het maar. Het jeukende litteken van een jarenlang durend gymtrauma. De kleinste, de zwakste, degene die steevast als laatste gekozen werd. Veldvulling.

Een mens hangt van niet-functionele patronen aaneen. Pas toen ik helder had dat dit er weer zo eentje was durfde ik over mijn eigenhandig uitgestalde obstakels heen te stappen. Nog diezelfde ochtend verscheen ik in mijn sportkloffie op het strijdtoneel voor een proefles met de hoesters. Dit was mijn peergroup, hier kon ik de angst voor concurrentie gerust laten varen. Nieuwsgierig en enthousiast ging ik aan de slag.

Drie kwartier later lag ik gevloerd op mijn blauwe matje. Juf Jdth2 had ons alle hoeken van de woonkamer laten zien. Mijn kop was rood, ik voelde nat onder mijn oksels, en mijn hartslag had zelfs een poosje in de cardiozone gezeten. Amai zeg! Dit was intensiever dan ik met de fysioboys doe, constateerde ik licht geschrokken. Om de schok nog groter te maken bespeurde ik een groot gevoel van voldoening na afloop. Was ik hier al die tijd zo bang voor geweest?

Sindsdien is de knop om. Twee ochtenden per week werk ik me tegenwoordig onder toeziend oog van mijn lotgenoten in het zoute zweet. Het samen online sporten is een fijne aanvulling op de trainingen met de fysio's. Ik kijk er zelfs naar uit, zo geniet ik ervan. Lekker bezig zijn, ieder op zijn eigen niveau en tempo. We zijn elkaars stok achter de deur. En geen mens die raar opkijkt van wat gekuch tussendoor of een venijnige hypo die abrupt noopt tot stoppen. Ik kan het iedereen met een foutje op het zevende chromosoom aanraden. Kom erbij en sla je slag!

2 opmerkingen:

Elly zei

Heeeel herkenbaar: het gymtrauma, het hele proces op weg naar "ons" groepje .En mooi geschreven

Judith zei

❤️ Super tof dat je de stap hebt gezet!💪 Welkom bij Cystic FIT!