dinsdag 15 december 2020

Kopzorgen

Op de valreep van het jaar had mijn kapster nog een gaatje voor ons. Vanwege haar verkoudheid was de afspraak al twee keer afgezegd. Sinds de eerste lockdown - toen Rutte nog blind voer op het vertrouwen in ons aller intelligentie - was onderhoud aan de kopstruik een luxe artikel geworden hier in huis. In respectievelijk januari en februari hadden Sjrd en ik voor het laatst in de kappersstoel gezeten. Halverwege juni werden onze hoofden pas weer professioneel onder handen genomen. Bij ons achterom. De kapster kwam speciaal voor ons op tuinbezoek.

In de tussentijd hadden we moedig zelf aangemodderd. Ik deed een dappere poging op Sjrds hoofd met de online aangeschafte tondeuse. Het werd een lachwekkende coupe ravage; alsof de ratten eraan hadden gezeten. Hij sauste op zijn beurt al gruwelend een bakje kleurspoeling door mijn haar. Maar doordat ik de duidelijke instructies van de kapster toch niet goed opvolgde had de verf niet gepakt en was alles voor niks geweest. Dat we haar komst opluisterden met confetti en serpentines zal geen verrassing zijn.

Drie keer kwam ze dit jaar aan huis, afgelopen vrijdag voor het laatst. Bij de gratie van een medisch mondmasker en een face shield voor haar gezicht mocht ze binnenkomen. Het raam stond wagenwijd open en koffie kon ik haar niet aanbieden. Als een haas fatsoeneerde ze Sjrds manen en tamponneerde daarna een chemische substantie door mijn pruik. Met de vage hoofduitslag waar ik al een paar weken mee kamp moest ik echt even langs de huisarts, vond ze. Ik vind dat dat maar even moet wachten. Het is vanzelf ontstaan dus ik wacht geduldig tot het weer weg is. Of ik kaal ben.

Met de realiteit van de harde lockdown hebben we helemaal geboft met haar meest recente huisbezoek. Dat de kapsalon vanaf vandaag voor minstens vijf weken dicht moet vind ik ontzettend zuur. Evenals de schoonheidssalon van Lnd waar ik graag kom. Ik weet hoe goed zij de zaken voor elkaar heeft. Afgelopen lente en zomer harste zij mijn benen gewoon in Salon Achteromos, op het ligbed in haar tuin. Omdat ook zij een local is die ik graag wil supporten vroeg ik om een betaalverzoekje voor een fictieve waxbehandeling. Dat mijn beenhaar evenredig hard mag groeien als haar schoorsteen doorrookt. We moeten elkaar helpen waar we kunnen.

Gistermiddag, tijdens onze miljoenste isolatieloop, kwam de huisarts voorbij gehold. Ik herkende hem eerst niet, in zijn hoodie en met een bloot gezicht. Toen hij laatst hier was om de griepprik te zetten droeg hij een modieuze mondkap en een jas vol injectienaalden. Grijnzend groette ik hem. Om mezelf vervolgens voor mijn hoofd te slaan. Dit was een gouden kans geweest. Of is het not done om iemand tijdens zijn hardlooprondje met milde kopschurft te confronteren?

Geen opmerkingen: