donderdag 3 december 2020

Wafels

Hier in huis stemmen wij elke zaterdagavond vol verkneukeling af op Even Tot Hier. Het is ongelooflijk knap welke door het virus ingegeven draai Niels en Jeroen hun programma hebben gegeven. Op hun wekelijks terugkerende vraag wat er ondanks corona toch nog doorgaat zijn zij zelf gelukkig een van de verlichtende antwoorden. Al maanden slingeren wij te pas en te onpas 'Here We Go!' naar elkaars hoofd. Net als 'Mij niet bellen' maar daarin zijn we vast niet de enigen.

Qua decemberiaanse plichtplegingen gaat er voor ons bijzonder weinig door dit jaar. De vraag hoe erg dat is laat ik in het midden. Ik twijfel zelfs nog over het optuigen van de kunstboom. Waar bij veel mensen het engelenhaar al in oktober begon te fantoomjeuken heb ik bij mezelf nog geen spoor van kitschkoorts waargenomen. Dat gedoe en gesleep met al die spullen, ik trek er niet aan. Het kan goed zijn dat ik volgende week toch ineens de geest krijg, maar voor hetzelfde geld wordt het een kerstfeest zonder piek. Die piek zal met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid na de jaarwisseling vanzelf wel weer tevoorschijn komen, maar dat is een heel ander verhaal.

Wat gelukkig toch nog doorgaat dit jaar is de geplande heupoperatie van mijn moeder. Een week voor kerst mag ze onder het mes en daarna kan ze gelijk Jezus' moeder revalideren onder de boom. En doordat de operatie moest worden uitgesteld konden we gisteren toch nog onze eigen, kleine decembertraditie ten uitvoer brengen. Samen een stapel wafels bakken. Veilig in de buitenlucht, onder de overkapping. Met het straalkacheltje op de benen gericht en een afspeellijst vol kazige kerstliedjes op Spotify. Ik weet niet wie harder genoot.

Twee uur en vijftig wafels later maakten we samen nog een wandeling door het dorp waarin ik opgroeide. We liepen langs dezelfde meanderende Maas als op andere dagen, alleen een stukje zuidelijker. Ik knipte selfies tot het rolletje vol was en bij iedere poging voelde ik haar hand zich vaster om mijn zij leggen. Het was de intiemste vorm van fysiek contact dit jaar. "Niet zo hard hoor," moest mijn als fit te boek staande moeder een paar keer mankepotend zeggen, tot ons beider verbazing. "Wie had dat gedacht hè?" klonk het zacht. Inderdaad mam, hoewel ook deze wending naadloos past in dit vervreemdende jaar. Nog een paar weken, dan laten we het allemaal achter ons en loop jij weer als een kievit 2021 in. Gelukkig zijn er tot die tijd wafels, voor elke dag één. Here We Go!

Geen opmerkingen: