maandag 24 december 2018

Plog 859 - Of ik lekker zat te sterven?

Plog 859: wat deed ik van 17 december tot en met 23 december 2018?

De week begint met een fijn bericht uit Den Haag. Vanaf volgend jaar wordt de levering van Orkambi versoepeld en komt de koerier nog maar om de maand en met twee dozen tegelijk naar het zuiden. Tenzij ik aangeef dat niet te willen. Bijvoorbeeld "door de ruimte die de dozen innemen." Hahaha! Al moet ik er een kamer voor aanbouwen... Bovendien, we overleefden de kwartaalzendingen met sondevoeding en aanverwante spullen ook. Ik denk dat het wel gaat lukken.

Gesport, huis laten poetsen, boodschappen ontvangen en opgeruimd. Tijd voor een tukkie voordat ik achter de stoof kruip.

Onze kapstok biedt plek aan een kinderjasje. Maar hondenjasjes hangen er ook prima. Rammelende eierstokken krijg ik er niet van. Wel kietelt het mijn zieligehondjeszenuw.

Dinsdagmiddag is het baktijd. Mijn moeder en ik willen net beginnen aan een onbehoorlijke hoeveelheid wafels als haar mixer er na één rotatie mee kapt. En dus rijd ik nog maar een keer op en neer om de mijne te halen. Op de radio zingt Chris Rea dat hij onderweg is naar huis voor Christmas. Ik brul eroverheen dat I'm driving home for mixers!

Het beste gedeelte van bakken blijft toch het beslag van de mixers afsnoepen. Duizend hartjes voor deze foto.

48 Wafels later stinken we zelf naar de missende twee exemplaren die de pakken zelfrijzend bakmeel ons beloofden. Maar ze zijn voortreffelijk gelukt. Want dat hebben we uiteraard al getest.

Het project waar Sjrd het afgelopen jaar nogal wat uren aan heeft gewerkt bereikte vandaag dan eindelijk zijn hoogtepunt. Daar mag beslist op gedronken worden hi ha ho!

Dan nu een vraag van geheel andere orde. Deze trui verkocht de Hema in 2015. En daar ben ik nu naarstig naar op zoek, in maat S/M. Is er toevallig iemand onder mijn lezers die een exemplaar in de kast heeft liggen en er van af wil?

Verder was het aangenaam druk maar ook erg rommelig vanmiddag. Ben er muug van.

Een lekker pastaatje met kip en een simpel sausje is precies wat ik nodig heb. En iemand die mijn opplakgezicht voor me afpelt.

Toch wel gezellig, wat pakjes onder de boom. Eigenlijk zouden we dit jaar geen cadeautjes doen. Heel misschien kom ik op dit voornemen terug.

Er bij de fysio achter komen dat je je telefoon thuis hebt laten liggen is nooit grappig. Het waren dertig slopende minuten op de loopband, in mijn eentje, zonder afleiding. Hoe deden we dat vroeger?!

Maar goed. Ik heb het overleefd. De vakantie is aan! Bijna dan. Zo alleen nog een telefonisch interview afnemen maar dat is leuk.

Mijn eerste vakantiedag staat in het teken van De Boodschappen. En dat vind ik me een partij leuk! Ik doe ze namelijk in de breedste zin des woords. Uiteraard begin ik met het belangrijkste: de wijn. Skate4AIR-mattie Wouter heeft dit jaar een mooie wijnactie opgetuigd om de kas te spekken. Natuurlijk hebben wij een doos bij hem besteld. Die ik voor het gemak oppik bij de brillenwinkel van Skate4AIR-mattie Luc. Snap jij het nog? Of wil je ook wijn van Wouter? Dat kan hoor. Gewoon even deze link aanklikken.

Op de een of andere manier kan ik het bij Lidl nooit vinden. Terwijl ze er toch genoeg hebben. Bijvoorbeeld koffieknabbels met taalfouten op de verpakking.

Kijk mij eens schik hebben, in mijn eentje. Met mijn kersttrui aan, voor het raam, in het dubieuze licht. Beter steek ik die wafel in mijn waffel.

Met een auto volgeladen kwam ik na vijf uur winkelgenot tamelijk afgepeigerd thuis. Dat is niet te zien aan de inhoud van onze ijskast. Wij zijn niet van die overdadige eters, nooit. Eerste kerstdag hebben we geen verplichtingen en kneuteren we thuis wat aan, met gewoon eten.

Op cadeautjesvlak ben ik bijzonder goed geslaagd. Niet alles is voor onder de boom.

Nog vóór de zaterdagse lunch een kerstige neut bij de kapper is natuurlijk erg lekker maar kan ook leiden tot plotselinge doofheid. Eenmaal met mijn haar in de verf kruiste mijn blik via de spiegel die van een bekende. Ze groette me en vroeg: "En, lekker aan het sterven?"

"I'm on my way to Amaryllis" zing ik elke dag tegen deze bloem. Ik denk dat hij het daarom zo goed doet.

Ook met slapende eierstokken is het lekker babysnuffelen. Poppetje F showt meteen het pakje dat ze van ons cadeau kreeg. Kleine fashionista.

Ja ik speel nog steeds Candy Crush. Te veel en te vaak. De gedachte aan hoeveel uren van mijn leven ik letterlijk heb weggeveegd parkeer ik liever. Dat ik nu een NACHTMERRIEMOEILIJK LEVEL voorgeschoteld krijg belooft niet veel goeds...

Vanmiddag heb ik echter geen tijd voor Candy Crush. We luiden onze vakantie in met een uitje stad. Eerst lekker lunchen en dan een beetje kerstwinkelen.

In de zeikende regen. Daar trekt dit bonte gezelschap zich niks van aan. En niet alleen de ganzenfanfare marcheert vrolijk door de natte stad. Ergens speelt nog een bressband, op een andere plek zingt een Dickenskoor, en de kerstman loopt luid bellend rond. Sfeertje hoor!

Net als bij ons thuis. It's beginning to look a lot like Christmas.

We sluiten de week af met een kazige kerstfilm. Nou is de samenstelling 'kazige kerstfilm' al een pleonasme op zich, maar deze draak van een film voldoet aan alle clichématige eisen. Hij is zeg maar net zo slecht als de Photoshop van de filmposter.

Hej hej.

maandag 17 december 2018

Plog 858 - Een warme deken

Plog 858: wat deed ik allemaal van 10 december tot en met 16 december 2018?

Volgens mij deed ik hem af in het ziekenhuis, omdat er een infuus geprikt moest worden. Daarna lag ik meer voor pampus dan me lief was. Niet de meest motiverende omstandigheden om je activiteiten te tracken. Na een tijdje kapte mijn Fitbit er zelf ook mee. Vorm de vorm laadde ik hem nog eens op maar dat was het dan. De animo om het stuk techniek weer om mijn pols te knopen ontbreekt. Ik vind het ronduit lekker niet te weten hoeveel stappen ik zet, uren ik slaap en calorieën ik verbrand. Ik leef gewoon. Wat een bevrijding!

Oké, leven is ook moe zijn na gedane arbeid. Bovendien staat mijn maag weer eens op zijn kop. Een met veel zoetigheid bestreden nachtelijke hypo is geen best begin van de week. Omdat mijn darmen in zo'n situatie ook meteen tekenen van verstopping vertonen heb ik mezelf aan mijn haren naar de fysio gesleept. Bewegen is essentieel om de boel aan de gang te houden. Net als een lading kakzakjes. Volgens mij kan ik nu met een gerust hart even onderuit op de bank. Met een dekentje en Netflix.

Onze collectie hysterische kerstballen is vandaag uitgebreid met een heuse glitterkroket. Mét mosterd en een vlaggetje. Kerstboomgoals!

Inderdaad. Dextro's op mijn nachtkastje. En een bloedsuikermeter met een prikpen die ik met geen mogelijkheid aan de praat krijg. Heel handig als je 's nachts andermaal je bed uit rammelt. Wat is dit dwaze voor trend?!

Zo tegen de middag heb ik mezelf weer volledig onder controle. Mijn hand is zelfs vast genoeg voor het betere lakwerk. Stukje voorbereiding voor morgen. Ook mijn hoofd is helemaal helder voor een telefonisch interview.

Ken je de serie Dogs op Netflix al? Een ware traktatie voor de gemiddelde hondenbezitter. Maar eigenlijk smelt iedereen met een kloppend hart in de borstkas weg bij deze docureeks. Het zijn maar zes afleveringen van een uur, die je los van elkaar kunt kijken. Het overkoepelend thema is inderdaad honden, maar eigenlijk gaan de verhalen gewoon over het leven.

En dan is het na weken van bankhangen in de zombiemodus eindelijk eindelijk eindelijk weer showtime! Mijn haar is nog wat onwillig maar ik blijk het make-uppen niet verleerd.

Je weet dat je louter vrouwelijke collega's hebt als er half afgeknabbelde lekkernijen door de kantine zwerven. Want die eeuwige lijn hè. Die zit iedereen maar genadeloos op de hielen. Ik permitteerde mezelf gewoon een heel kransje. Kan mij het rotten.

Sjrd was zo lief me vanmiddag te brengen en halen. Scheelde toch net dat extra beetje energie om wel nog te kunnen koken. Hoewel ik in al mijn vermoeidheid de tuinkers voor de hummus aanzag. Hoe dan?! Ach, het smaakt er niet minder om.

Zo dan. Tegen de tijd dat ik donderdag aan het begin van de middag naar de fysio vertrek is mijn voorruit nog steeds bevroren. Net winter op deze manier.

Het moet die extra broccoli zijn geweest, of de uitgestelde griepprik die ik liet zetten. Ik sportte niet alleen lekker met de goeroe, ook tikte ik binnen een half uur een column uit mijn vingers én werkte het interview van dinsdag grotendeels uit. On a roll!

De eindejaarsnostalgie heeft bezit van me genomen. Al rommelend tussen mijn sieraden stuitte ik op de vriendschapsringen die Sjrd en ik vijftien jaar geleden samen kochten. Destijds droeg ik de mijne om mijn linker ringvinger. De vingers zijn in al die jaren geslonken, de liefde is alleen maar gegroeid. Aahhh.

Dan volgt nu een dijk van een tip. Doe ermee wat je wil maar ik zou hem ter harte nemen. Bij Kruidvat verkopen ze momenteel prachtige, spotgoedkope, kristallen wijnglazen. Niet van die armetierige kroegglaasjes maar echte horecabellen. Groot en zwaar. En echt voor geen drol. Een doosje van twee glazen, rood of wit, kost €2,49. Ik sla meteen groot in. Niet omdat we van die ontzettende dinergevers zijn hoor. Wel vanwege mijn gestoorde motoriek.

Ja zeg, wat moet ik hier nou weer van denken? Ik gooi het vooralsnog op een stuiptrekking van de griepprik. Twee paracetamols erin, vroeg onder de wol en morgen gezond weer op.

Goedemorgen. De kóórts is in elk geval over. En ik voel me prima. Die thermometer gooi ik wel naast de Fitbit in de fruitschaal. Leven zonder cijfers maar gewoon lekker op gevoel.

De jaarlijks terugkerende mop die heet: "Ik ga echt geen kerstkaarten schrijven hoor." Maar mijn omaatje kan ik natuurlijk niet overslaan, en er lag nog zo'n lieve kaart in de bus, en ach als ik dan toch bezig ben.

Op zaterdagmiddag gebeurt dit. Volgens het alwetende medium Google heeft Sara het ronduit koud momenteel. Ze is van Grieksen bloede, er zit geen gram teveel vet aan haar, heur vacht is kort en groeit niet op haar buik. De tijd voor een hondenjas is aangebroken. Opdat ze 's avonds mee naar buiten kan voor haar avondrondje. En zeg zelf: die meid kan alles hebben!

Heeft ze van haar mensenmoeder. Weet je nog? Die vorig jaar gewonnen set thermokleding van Craft? Voor onder mijn schaatspak en alles. Nou, die lag als verwacht nog met de kaartjes eraan in de kast. Maar vandaag kan ik hem eindelijk aan, onder mijn ook nieuwe skibroek. En niet eens voor een stukje wintersportbeleving.

We gaan zingen. Met ons koor, in de stad. Vier uur aan een stuk. Dat is leuk, spannend, vermoeiend en vast ook koud. Gelukkig zijn de voorzorgsmaatregelen ernaar. Net na de middag sla ik in één teug een theeglas glühwein achterover. Even de keel smeren en de botten van binnenuit verwarmen. Falalalalalala.

Zie je die bolderkar? Daar zit voor een weeshuis aan fourage in. Koffie, thee, warme chocomelk, Jägermeister, limoncello, glühwein, rode wijn, cola zero, wafels, cake, koekjes, twixen, dropjes, chips, zoutjes, Japanse mix, blokjes worst en kaas. Ik hoop niet dat we pas naar huis mogen als alles op is. Dan hadden we beter ook veldbedden en slaapzakken mee kunnen nemen.

Kiek dan. Wie had dat gedacht? Ik en mijn hobbyvrienden. Toen ik me aansloot bij het koor had ik het plan om de CF thuis te laten. Het moest toch mogelijk zijn om twee uur per week zonder mijn zoute wederhelft een activiteit te ontplooien? Maar al snel kwamen de kuchjes, en de gezondheidswensen. Bovendien kende ik één van de lage alten van gezicht van bij de fysio. Een week of wat later ontkwam ik er niet aan om de dirigent te vertellen over mijn kwaal. En toen stond ik met mijn kop in de Volkskrant. Die foto werd gedeeld in de groepsapp van ons koor. De donderdag erop gaf ik al een kleine spreekbeurt in de pauze. De plotselinge ziekenhuisopname van november maakte de cirkel rond. What was I thinking? You always take the weather with you. Gelukkig voelt ook deze groep nieuwe mensen als een warme deken.

Hej hej.

maandag 10 december 2018

Plog 857 - Waarom ik geen vlogger ben geworden

Plog 857: wat deed ik allemaal van 03 december tot en met 09 december 2018?

Aanvankelijk had ik bedacht om te gaan plogmassen. Elke decemberdag tot aan kerst een plog maken, net als vroeger. Hoogstwaarschijnlijk was ik aangestoken door alle YouTubers die nu aan vlogmas doen. Maar toen was het zomaar al 3 december en is het me niet eens gelukt om de enige adventskalender hier in huis bij te houden. Als je bedenkt dat de gemiddelde vlogster haar dagen vult met het unboxen van een shitload aan adventskalenders ben ik gelukkig op tijd bij zinnen gekomen.

Dat krijg je er ook van, als je elke week maaltijdboxen van Appie laat aanrukken. Een niet te overziene voorraad kappertjes. Gelukkig hebben we ons net door alle voedselvoorraden met een verlopen houdbaarheidsdatum heen gegeten. Plek zat in de la om nieuwe stash aan te leggen.

Christus te peerd... Mijn benen voelen alsof ik gisteren vooraan heb gestaan bij een heftig lesje bodypump. De waarheid is dat ik met de krachtoefeningen ben ingestapt op 70 procent van mijn kunnen. Hebben de 'dead bug' en de 'super woman' me dan de das om gedaan?

Mijn armen mankeren gelukkig niks. Dat biedt kerstboomkansen. Ik twijfel nog over welke boom ik dit jaar opzet. De kleine witte of de grote groene?

Kijk aan. Als we daar mijn kerstminnende echtgenoot niet hebben. Druk in de weer met het ontwarren van de lampjes. Hij kijkt wel heel jolig en alles maar vanbinnen gaat hij kapot. "Ik heb hier echt zo'n hekel aan hè...?!"

Ahhh... Maar als hij dan eenmaal af is. Wauw! Het is de groene boom geworden. Op dezelfde plek als andere jaren. Bomvol kleurrijke ballen en ornamenten.

En op deze plek heb ik ook nog het witte boompje neergezet. Want één boom is geen boom. Ik denk dat het overcompensatie is. Van toen ik vorig jaar weerloos lag toe te kijken vanuit mijn hoog-laag bed, met mijn aan gruzelementen gevallen heupkom. Hoe anderen heel lief mijn taak op zich namen. Toen ging ik kapot, vanbinnen. Naast dat ik het al was.

Je weet dat het pakjesavonddag is als De Voorbereidingen zijn getroffen. Voor ons geldt dat de Sint ons huisje dit jaar voorbij rijdt. We zijn behoorlijk braaf geweest maar ook compleet verzadigd. Dan kan hij zijn geld beter aan anderen besteden.

Mijn revaliderend rondje wandelen doe ik vanmiddag door Maasbracht. Uiteraard doe ik ook even de kringloop aan. Er zijn allerlei toffe oude schoolkaarten binnengekomen. Deze van de longen zou ik zo kopen. Ware het niet dat hij 40 euro moet kosten en ik een inrichting heb waar de plaat totaal niet tot zijn recht komt.

Ook deze lugubere poppenhoofdjes laat ik liggen. Wat? Hoe? Waarom? Waarvoor? Vragen. Zoveel vragen.

Boodschap van algemeen nut. Is wel zo.

Als dit zo'n beetje onder je kerstboom ligt zijn al je wensen toch vervuld?

Sportsessie twee van deze week is achter de rug. Het ging alweer een stukje soepeler dan maandag. Verder doe ik me aan iemand denken, met die muts.

Exact! Deze muzikale held. Had jij de quizvraag ook goed?

Sinds tijden voel ik deze vrijdag weer eens de tevredenheid die ik zo fijn vind. Mijn werkweek zit erop. Ik heb keurig gesport, ben productief geweest, was medicijntrouw, heb op tijd rust genomen, en er was ruimte voor leuke dingen. Hoe ende ra! En dan wacht me vanmiddag ook nog een gezellig uitje met de oudjes.

We maken ons jaarlijkse kerstrondje langs allerlei kringloopwinkels. Alleen zijn we wat laat, want de echt leuke dingen zijn al weg. Dat is althans het vermoeden.

Deze bal zou ik mee kunnen nemen voor Sjrd. Toch laat ik het bij een foto. Want die zegt meer dan duizend woorden.

Zaterdagen zijn voor uitslapen, de krant lezen, en uitgebreid met het hondje knuffelen.

En voor date night! Wordt het het reuzenrad??

Natuurlijk niet. Het regent en het waait als een gek. Bovendien zijn we al weken naar de bioscoop aan het gaan, om Bohemian Rhapsody te zien. Na alle docu's die over Queen en Freddie gemaakt zijn te hebben gezien, mag deze film natuurlijk niet ontbreken. Als echte fangirl. Gelukkig ben ik niet teleurgesteld.

Na vierenhalf jaar met Sara zijn we wel toe aan de volgende stap in haar opvoeding. Netjes volgen aan de riem lukt nog niet geheel vlekkeloos. Het commando "zit" kent ze en voert ze keurig uit. "Foei" en "nee" roepen we te pas en te onpas en vooral tegen dovemansoren. Vandaag gaan we beginnen met "af". Want dat ze kan liggen leidt geen twijfel. Nu nog als wij het haar opdragen.

Als ze zit, leg ik mijn vuist met daarin een snoepje tussen haar voorpoten en trek hem langzaam van haar af.

Ik herhaal dat ze "af" moet, "af". Zodra ze ligt, mag ze het snoepje uit mijn hand opeten. Uiteraard prijs ik haar de hemel in. Een kind kan de was doen.

's Avonds is de mens weer eens op pad met Cn en Chrs. Niet te verwarren met de zingende Vlaamse gebroeders Wauters, want die spel je beiden met een k. Bovendien zijn Cn en Chrs geen familie. De enige overeenkomst is hun voorliefde voor obscure muziek. Naar welke lawaaiband ze vanavond zijn is me ontschoten, maar dat het een bak herrie zal zijn staat als een paal boven water. Voor mezelf kookte ik een bord lekkere, onscherpe pasta. Nadat ik uit eenzaamheid een pak koekjes leegat. Heel Bridget Jones allemaal ja.

Hej hej.