vrijdag 20 juli 2018

Plog 839 - Meivakantie Frankrijk

Plog 839: wat deed ik allemaal van 05 tot en met 12 mei 2018? Het antwoord kan ik alvast verklappen: ik bivakkeerde in het zuiden van Frankrijk. Blik je mee terug?

Onze vakanties gaan al voor het zesde jaar op rij naar de plek waar we ook vandaag naar onderweg zijn. En zoals ieder jaar nemen we ons voor om dit keer écht voor negen uur in de auto te zitten. Het werd vertrouwd rond de klok van half tien. Zo doen wij dat nou eenmaal. Het is wel opmerkelijk drukker nu dan we gewend zijn van de zomervakanties. Dat is even schakelen, zelfs in onze automaat.

Deze meid is ook mee! Het wordt haar eerste buitenlandse trip met ons. Ze is van top tot teen gehuld in vaccinaties, draagt een tamelijk hinderlijke halsband die haar beschermt tegen teken, vlooien en wat al niet meer. En voor de heenreis hebben we haar lichtjes gedrogeerd met een half pilletje tegen reisziekte. Al na een half uur kickte het in en vooralsnog hebben we geen kind aan haar.

Veel later dan gehoopt maar we zijn er! De vrees dat onze lievelings Italiaan zelfs al de luiken had gesloten bleek ongegrond. Deux pizza's huit liggen du moment in Phil's oven. Wij blussen alvast af met een karafje vin rosé.

Voor het weer hadden we niet naar Frankrijk hoeven gaan. In Nederland is het zo mogelijk nog warmer dan hier, schijnt. Maar toch beleeft het anders hier.

Op zondag zijn er maar twee supermarkten in de buurt open en dan alleen in de ochtend. Laat maar zitten dus. Zoals het echte Hollanders betaamt hebben we de kofferbak volgestouwd met piepers en kapucijners. Tot morgen kunnen we in elk geval vooruit. En voor het avondprogramma gaan we wel naar Uzès. Want Uzès is altijd een goed idee.

De Vakantieman, volkomen in zijn element. Hartje.

Een avondwandeling door het oudste hertogdom van Frankrijk tot besluit. Maak mee, maak mee.

Stuur vooral geen hulp.

Dit is de pose van een man die doet alsof hij het ook enig vindt om door een grote Franse supermarkt te struinen. Maar ja, een hele week je poep inhouden is ook geen doen natuurlijk.

Dit is dan weer ronduit jammer. Om niet te zeggen verschrikkelijk, als nieuwbakken koffieleut. Maar hé, weet ik veel. Deze luxe poes is louter bekend met haar fancy bonenmachine. Dat wordt behelpen deze week, met nog maar één passend koffiecupje.

En dan regent het ineens ook nog. Dan maar aan de wijn. Er zit niks anders op.

Leuk boek wel! Over een hond met een eigen leven. Als je onze vorige hond Rover hebt gekend weet je dat dat wel aan mij besteed is.

Onze huidige Griekse viervoeter gedijt prima op Franse bodem.

Vakantiepasta met een salade. Ik haal bizar veel genoegen uit het bereiden van dit soort maaltjes.

Er lagen natuurlijk niet écht piepers en kapucijners in de kofferbak. Wel nam ik een bruin boord mee, twee pakken sojamelk en een zak havermout. Dat werkt voor mij en mijn lijf nou eenmaal het beste. Een hele week op stokbrood en croissants staat gelijk aan darmgedoe en stuiterende suikers.

Onze woensdag besteden we in Arlès. Het stadje waar Vincent van Gogh aan het eind van zijn leven nog een goed jaar gewoond heeft. Sara heeft van dit alles geen weet. Zij ligt rustig op het terras, een tamelijk voorbeeldige versie van haarzelf uit te hangen. Wat is er in die vrouw gevaren?! Dit doet ze thuis nooit.

Ook in Arlès tiert de oudheid welig. Onze voorliefde voor amfitheaters wordt hier weer lekker gevoed.

Stukje flaneren over de werkelijk schitterende boulevard langs de Rhône.

Gelukkig doet de binnenstad een stuk charmanter aan.

Na een middag flink meters maken kunnen we maar één conclusie trekken: ook Arlès is gekeurd en goed bevonden.

Het meenemen van onze harige vriendin zorgt niet alleen voor extra stofzuigbeurten tussendoor. Ook moet er al bijtijds met haar gelopen worden. Want voor het ochtendtoilet kunnen we haar niet, net als thuis, even het gras op sturen. Zodoende nemen we beurtelings de ochtendshift voor onze rekening. Ik doe dat gewoon in mijn pyjama en met ongesprayde longen. Alsof het niks is.

Dit is denk ik mijn lievelingsfoto van deze vakantie. La chat et le chien reposez.

Om niet geheel te verkommeren zijn we genoodzaakt mijn koffieshots buiten de deur te halen. Als je hier een cappuccino bestelt, krijg je koffie met slagroom. Een rondje Google leerde me dat ik het best een cafe au lait kan bestellen. Maar het blijft behelpen.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Hier zitten er echter een boel. Volgens mij gaat het wel goed komen.

Voor nu is het dat al.

Andermaal een avondwandeling over het park om deze heerlijke dag af te ronden. Kon het maar altijd zo zijn. Dit. Hier. Met mijn tribe. Volmaakt gelukkig.

Onze laatste dag bestaat zoals gewoonlijk uit inpakken, schoonmaken, de laatste boodschapjes doen, en een leessprintje trekken.

En eten bij l'Italiano natuurlijk! Het vooruitzicht dat we hier over zeven weken gewoon weer zitten maakt veel goed.

Vrouwtje toch. Wat heb jij ons verrast. Je blijkt een meer dan prima reisgenote. Een van jouw voorvaderen moet van Franse komaf zijn geweest, dat kan niet anders.

In de grotere Franse steden loop je het risico dat bepaalde mensen ongevraagd je voorruit voor je gaan staan poetsen, als je bij een tankstation stopt voor wat brandstof. Sjrd heeft het daar niet op. Liever doet hij dat zelf. Oké.

Onze laatste stop is in Luxemburg. Niet voor goedkopere benzine, noch voor een aantrekkelijk geprijsde slof sigaretten. We houden het bij een lekkere vette hap.

En een cappuccino ter waarde van een halve rib. Maar hé, dat leek me na al mijn beleefde koffieavonturen van de afgelopen week niet meer dan gerechtvaardigd.

A bientôt!

vrijdag 29 juni 2018

Meldplicht

Ja hoi, met mij!
Gezien de voortdurende stroom aan veelal bezorgde berichtjes over mijn welbevinden, voel ik een beetje de plicht om onderhand iets van me te laten horen. Eind april kondigde ik namelijk een heerlijke mei-/ mijvakantie aan. Inmiddels schrijven we eind juni en heb ik geen letter of foto meer gepubliceerd alhier. Waarvoor allereerst mijn oprechte excuses.

Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt. Nu niet meteen denken dat er van alles loos is. De longen waren gewillig, de heupkom gedroeg zich voorbeeldig. Alles ging en gaat prima hier. Sterker nog, ik leefde me helemaal het schompes.

We gingen een weekje op vakantie naar Frankrijk, we vierden onze achtste trouwdag met een uitje schouwburg. Ik hing een heerlijke, zonnige dag op een Spakenburgse botter en hield in ruil een kleine presentatie over het hoeden van CF. We spraken lekker veel af met verschillende vrienden. Ik stortte me op een nieuwe, creatieve hobby: armbandjes knopen. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik keihard faalde in mijn zelfopgelegde shopstop. Het levensgeluk dat de kekke, rode instappers en vervaarlijke, blauwe sleehakken me opleveren is echter met geen pen te beschrijven. Evenals de drie jurkjes, de twee tops, de flodderbroek en de sportlegging. Sorry. Not sorry.

Verder genoot ik van het sporten bij en met de goeroe, het in elkaar flansen van even simpele als doeltreffende avondmaaltjes, en natuurlijk eindeloos knuffelen met Sara. Het lukte me zelfs om actief te zijn in de tuin. Mijn nagelranden zagen nog nooit zo zwart. Daarnaast veranderde ik mijn ontbijtroutine: ik begin mijn dag tegenwoordig met een hipsteriaans brouwsel van havermout en sojamelk, opgeleukt met vers fruit en een paar noten. Ook besloot ik nu echt vegetarisch te gaan leven. Het eten van vlees is me steeds meer tegen gaan staan, er zijn meer dan genoeg lekkere en gezonde alternatieven. Vooralsnog bevalt het me prima. Ik vind het een stuk makkelijker vol te houden dan geen kleding meer kopen.

Als tegenprestatie verkochten we ook van alles, waaronder onze frietpan, en het zeilbootje. Dat fijne zeilbootje, waar we bijna vijf jaar plezier van hebben gehad, maar het laatste jaar steeds meer als een verplichting ging voelen. En als ontspanning inspanning op gaat leveren ben je niet goed bezig. We kochten het in een periode waarin mijn gezondheid een stuk belabberder was dan nu, en onze actieradius dientengevolge ook. Nu ik de meeste dagen weer door het leven huppel als een dartel hertje zijn de mogelijkheden haast eindeloos. De horizon lonkt en wat let ons om er niet vol op af te stormen?

De crux van het verhaal is denk ik, dat ik de afgelopen weken vol in het leven stond. Ik was er zelfs zo druk mee, dat ik amper de tijd nam of rust vond om het op beeld vast te leggen. Steeds minder een toeschouwer, steeds meer een actieve deelnemer. En weet je? Dat voelt heerlijk! Voorlopig ga ik er dan ook nog even lekker op deze manier mee door.

Ik wens je een fantastische zomer. Goed smeren, veel drinken, lekker genieten. En als je mij op deze plek mist, raad ik je van harte aan om dit YouTube-kanaal uit te kijken. Tegen de tijd dat je alle filmpjes hebt gezien, zal ik hier wel terug zijn.

À bientôt!

dinsdag 1 mei 2018

Blogvakantie

Het lijf schreeuwt het aan alle kanten uit: tijd voor rust!
Daarom nam ik een besluit. De meimaand wordt mij-maand.
Dat betekent onder andere even niet bezig zijn met ploggen.
Ik wens je heel veel lentekriebels, zonnestralen, en ijsjes!
Tot later.

maandag 30 april 2018

Plog 838 - Mols is geen woord

Plog 838: wat deed ik allemaal van 23 april tot en met 29 april 2018?

De uitbundige uitstraling van mijn sportuniform doet in het geheel geen recht aan de motivatie waarmee ik mezelf andermaal op de loopband heb gehesen. Het is tijd voor vakantie. En niet zo'n beetje ook.




De kippenhartjes laat ik toch maar bij de poelier achter, samen met al het andere tokkend orgaanvlees. Twee keer twee ons poulet neem ik mee naar huis. Dat komt wel op.

De documentaires van 2Doc zijn zonder uitzondering goed. Die van vanavond, over het roerige leven van de Amsterdamse Jolene, is goud.

Je kunt wel merken dat het bijna mei is. Overal in de tuin heerst bedrijvigheid. Er wordt op verschillende plekken hard aan nesten gebouwd. Zelf las ik een ultieme lummeldag in. Ik sta mezelf zelfs toe Netflix aan te slingeren. Er wachten me nog enkele afleveringen Rita. Wie wat bewaart, heeft wat.

 Sjrd en ik hopen heel erg dat dit om mijn vader gaat. Hij laat ons per teleurstellend appje weten dat dit niet het geval is.

If it fits, I sits. Aldus ook Sara.

Dat treft. Ik moest toch al richting de stad. Nu kan ik in een streep mijn nieuwe rijbewijs ophalen.

Hard gewerkt. Hard honger. Heel veel hartjes voor deze pasta met spinazie, champignons en ricotta.

Opeens weet je het: tijd voor tosti's! Uit de diepste krochten van onze keuken toverde ik het benodigde apparaat tevoorschijn. En borg het na gebruik op een wat meer in het oog springende plek op. Want zeg nou zelf; een dubbele boterham met kaas of een geroosterde dubbele boterham met gesmolten kaas?
Zeker bedankt en misschien tot ziens. Hoewel we vandaag behoorlijk lekkere rek- en strekoefeningen hebben gedaan. Dat moet gezegd.

Na de fysio doe ik meteen een rondje Retailpark. Dat heeft onze stad dus. Ik schuim wat rond in de Big Bazar, dwaal door de Xenos en koop zoals altijd niks bij Blokker. Per WhatsApp bakkeleien Sjrd en ik over de eventuele aanschaf van deze super handige verdeelstekker, voor op kantoor. Maar die schijnt ineens niet meer nodig te zijn. Niemand vertelt mij ook wat.

Het fenomeen Koningsnacht is nog niet doorgesijpeld naar het diepe zuiden. Om toch alvast een beetje in de stemming te komen, kleur ik tijdens het koken van een oranje risotto mijn nagels oranje. En voor de rest? Is het Netflix wat de klok slaat vanavond.

Als je geen vlag hebt om aan je gevel te hangen, ben er dan zelf één! Oké.

Sjrd is vandaag vrij en ging zodoende vanmorgen al naar de supermarkt. Voor broodjes en een krant. "Neem je dan ook meteen oranje tompouces mee?" vroeg ik hoopvol. Die bleken er niet te zijn. Wel zou er oranje Schnitte liggen. Maar ja. Vreemd genoeg trof ik ze enkele uren later wel gewoon in het koelvak van onze lokale supermarkt...

Sjrd bracht zijn middag door aan de haven, om het zeilbootje van een dikke laag antifouling te voorzien. Hij kwam onder de zwarte spikkels thuis. Omdat mijn middag bestond uit de opbeurende voorbereidingen voor het doen van onze aangifte IB2017, vonden we een uit etentje op de verjaardag van onze koning wel gerechtvaardigd. Met asperges en alles! Hoezee!

Sara: één keer raden waar het eerste gedeelte van onze zaterdag uit bestaat?

Inderdaad. Wéér de tuin in. Gelukkig met hulp dit keer. Als het goed is zijn we nu bij. Voor zolang als het duurt natuurlijk.

Gelukkig bestaat het middag- en avondgedeelte uit Eindhovense horeca met onze Tilburgse vrienden. Let ook even op de matchende kleren van de heren.

Een dag niet getompouced is een dag niet geleefd.

Als je een beetje je best doet, straalt de bedwelmende geur van deze sering zo van de foto af. Was het maar altijd voorjaar.

Hoezo is Mols geen woord, waardig Wordfeudwoordenboek?

Hej hej.