woensdag 28 oktober 2020

Lidl

Ik sta te wachten voor het rode stoplicht. Op de radio klinkt een liedje dat me vaag bekend voorkomt. Gedachteloos hum ik mee. Als ik mijn hoofd naar links draai blijk ik parallel aan de Lidl te staan. Binnen brandt uitnodigend licht. Iemand met een volle kar wandelt juist naar buiten. Het mondkapje bungelend aan een oor. Nog bijna dagelijks word ik overvallen door een moment van acute verbazing. In wat voor wereld zijn we toch beland met ons allen?! Wanneer heb ik daar voor het laatst een stap over de drempel gezet? Het logo op de gevel kijkt me uitdagend aan. Kom dan, als je durft.

Even later parkeer ik mijn auto in de parkeerhaven van het scharrige buurtje. Met het pakketje onder mijn arm geklemd steven ik op mijn doel af. Dit is inmiddels het enige adres waar ik nog af en toe heen rijd. Ik breng en haal de pakketjes die ik verkoop en koop via Vinted. Het is bij iemand aan de deur. Ik hoef nergens naar binnen en hou het liefst tien meter afstand. Ook wel vanwege de merkwaardige geurenmelange van sigaretten en frietpan die met het openen van de voordeur naar buiten walmt. Hoewel ik elk contact angstvallig vermijd sop ik terug in de auto mijn handen telkens uit-en-te-na af met alcohol. "Wij wassen onze handen stuk," resoneert de stem van onze premier in mijn hoofd.

Tijdens de eerste lockdown fantaseerde ik waar ik het eerst naartoe zou gaan, zodra het allemaal weer veilig genoeg was. Tot mijn schaamte kwam ik niet veel verder dan de Action of de kringloop. Bleek dit dan de kern van mijn bestaan te zijn? Was ik werkelijk verworden tot zo'n consumptief leeghoofd?

Natuurlijk niet. Het is het snakken naar vrijheid. Te kunnen gaan en staan waar je wil en wanneer. Niet gebonden aan wie of wat dan ook. Zelf de appels afwegen, kunnen kiezen welke bananen ik in mijn karretje leg. Chaotisch rommelen in het schap met afgeprijsde Happy Socks bij Kruidvat. Door de kringloop schuimen op zoek naar kerstballen, om net zo'n toffe krans te knutselen als Ankie van Zilverblauw deed. Gewoon onbevreesd ergens naar binnen gaan, zonder denkbeeldige virussen rond te zien vliegen. Herinneringen uit een vorig leven.

Als zelfs de gevel van de Lidl verlangend lonkt. Dan duurt het allemaal wel erg lang. Het is nog geen november.

dinsdag 27 oktober 2020

Kauw

Als je iemand bent die het best functioneert bij veel prikkels en interactie met anderen, kan ik me voorstellen dat het je zwaar valt allemaal. Voor de meer extraverte mens is het afzien, deze vervreemdende tijd van geïsoleerd leven. Zoomborrels en FaceTimelunches zijn aardige manieren om met elkaar in contact te blijven maar kunnen nooit vervangen waar je eigenlijk naar verlangt. Zo kan zelfs de grootste feestneus, die onder normale omstandigheden luchtig door het leven fladdert, bij een pandemie als de huidige overvallen worden door gevoelens van somberheid.

Niet voor niks adviseren geestesdeskundigen iedereen met een hartslag om in beweging te komen. Stap de deur uit en ga aan de wandel. De wind om je hoofd, de zon op je bol, frisse lucht in je neus. Lopen leidt af en daarnaast maakt je lijf dopamine aan, beter bekend als het geluksstofje. Wandelen kost niks en kan overal; laagdrempeliger bestaat niet. Door het elke dag minimaal een half uur te doen train je niet alleen je spieren, ook je hersenen varen er wel bij. Je kunt beter dingen onthouden en komt tot meer creativiteit.

Het is eigenlijk gewoon een kwestie van doen. Maar ik weet als geen ander hoe ingewikkeld dat toch nog kan zijn. Pas sinds de eerste lockdown ben ik structureel dagelijks een flinke ronde gaan lopen. Als alles wegvalt en dat het enige uitje van de dag is, ga je het snel enorm waarderen. Wat mij ontzettend hielp is het samen te kunnen doen met Sjrd. Inmiddels zit het verweven in mijn systeem en wil ik onze gezellige tippel niet meer overslaan. Ook de hond wordt zo tegen een uur of twee onrustig. Opgetogen drentelt ze om onze benen. Gaan we al??

Hoewel ik er geen studie voor volgde, heb ik toch nog een extra tip om de komende tijd te veraangenamen. Haal de natuur (bijna) in huis en investeer in de vogels buiten. Doe jezelf een plezier en schaf als de bliksem spul aan om vogels in je tuin of op je balkon te krijgen. Hang vetbollen op, drapeer pindaslingers, spijker zo'n pindakaashuisje tegen een muur, zet een vogelbad neer. Het duurt niet lang voor de buurtvogels de voederplaats ontdekt hebben. En dan begint het feest.

Hier in de tuin is het van 's morgens vroeg tot 's avonds laat een gekwetter van jewelste. Koolmeesjes, mussen, kwikstaarten, roodborstjes. Ze verdringen zich om alle versnaperingen die ik her en der uitstalde. Vanmorgen zaten ze met zijn vieren te badderen en drinken en hipten er twee musjes brutaal bij de achterdeur rond. Hoeveel snaveltjes er van het zaad zaten te snoepen en verzadigd de haag in stoven kon ik niet eens tellen. Het pindakaashuisje is favoriet bij de lompe kauwen en brutale eksters. Zij beuken regelmatig met hun hele hebben en houwen de pot uit de houder. Het is een genot om het allemaal te aanschouwen.

Bij ons thuis stond vroeger een grote volière in de tuin. Mijn vader kreeg vanuit zijn politiewerk regelmatig kisten vol in beslag genomen vogels onder zijn hoede. Hij moest ze verzorgen totdat de rechter uitspraak had gedaan en daarna mochten ze terug de wijde wereld in. Op een dag werd er een eenogige kauw gebracht. We noemden haar Dolly en al snel werd ze tam. Als ik uit school kwam zat het beestje opgewonden op haar stok te kraaien. Het liefst streek ze neer op de schouder van mijn moeder. Dat ze op een dag uit de volière ontsnapte zal meer per ongeluk zijn geweest dan dat ze hevig verlangde naar een zelfstandig leven in de natuur. Daarvoor was ze inmiddels te zeer aan ons gehecht. We hebben nog lang om haar geroepen maar ze is nooit meer teruggekomen.

Misschien is het tijd voor een nieuwe, tamme kauw in mijn leven. Desnoods een met twee ogen.

maandag 26 oktober 2020

Vlaaikunde

Gisteren was het blijkbaar de Nationale Dag van de Vlaai. Omdat ik zelf al in geen tijden ergens meer kom, wist ik weer eens van niks. Het was een online reclame-uiting van godbetert de MultiVlaai die me erop moest attenderen. En ik zag het alweer faliekant fout gaan. Zodoende vind ik het de hoogste tijd voor een stukje vlaaieducatie naar de bloglezer toe. Iemand moet het doen. 

VLAAI  

Vlaaien heb je in vele soorten en maten. De basis vormt een bodem van gistdeeg. Erop gaat in de meeste gevallen fruit. Hij wordt afgedekt met een raster, gemaakt van hetzelfde gistdeeg als de bodem, en tot slot bestrooid met grove korrels suiker. Uitzonderingen hierop zijn de kruimelvlaai - hierbij vormen de deegkruimels meteen de toplaag, en de rijstevlaai - waarop een rand slagroom en een kern van chocoladeschilfers komt. Aardbeienvlaai is ook rasterloos en wordt alleen gemaakt tijdens het aardbeienseizoen. Als bodem voor deze gelegenheidsvlaai wordt gekozen uit bladerdeeg of harde wener. Een ongeschreven wet is dat als je verjaart in het aardbeienvlaaitijdperk, je verplicht bent ten minste een aardbeienvlaai aan je visite te presenteren. Ik wil daar nog wel eens recalcitrant mee omgaan. Sowieso is in Limburg één vlaai géén vlaai.

De meeste vlaaien kennen de varianten met aardbeien, abrikozen, appel, gemengd fruit, kersen, kruisbessen, linzen, pruimen, pudding van banketbakkersroom of rijst. Veel Limburgers doen - als kers op de taart, haha - nog een dot slagroom bovenop hun vlaai maar dat is een persoonlijke keuze. De kruisbessenvlaai wordt meestal bedekt met een laag schuim van eiwitten.

Mijn lievelingsvlaai is pruimen. De Limburgse Janse Bagge Bend bezingt deze delicatesse zelfs in een prachtig lied. Een leuk weetje over deze vlaai is dat hij van oudsher bekend staat als begrafenisvlaai. Hij werd namelijk graag geserveerd bij koffietafels, vanwege de stemmige kleur. Katholieker kan haast niet. We willen best rouwen maar wel met iets lekkers erbij. Dat er echter weer niet te gezellig uit mag zien. Vandaar ook dat protestanten het altijd met zompige dan wel gortdroge cake moeten doen.

TAART 

Dan komen we bij de taarten. Taart is een ruim begrip. Hollanders noemen graag alles taart. Terwijl taart een andere bodem heeft dan vlaai. Hij kan zacht zijn, of juist hard. Het is maar net in welke samenstelling je het deeg bereidt. De keur aan taarten is reuze. Appeltaart en slagroomtaart zijn de moeders der taarten. Maar wat te denken van chocoladetaart, kwarktaart, progrestaart, worteltaart. En al die uitbundig met fondant of marsepein gedecoreerde taarten natuurlijk. Waarvan het glazuur al van je tanden springt door er alleen maar naar te kijken. Op Limburgse verjaardagen eet men traditiegetrouw na de vlaai gerust nog een stuk slagroomtaart, op de gezondheid van de jarige. Of dit daadwerkelijk bijdraagt aan iemands gezondheid kun je je afvragen. 

GEBAK 

Ten slotte heb je nog de afdeling gebak. In feite is dit een containerbegrip voor zoete eenpersoons hapjes. De appelbeignet, de Bossche bol, de Haagsche Kakker, de tompouce, de oliebol, het puddingbroodje, de Zeeuwse bolus. En natuurlijk de niet te versmaden Limburgse nonnevot. Voor deze lekkernij mag je me 's nachts wakker maken. Nonnevotten danken hun naam aan hun typische verschijningsvorm. De lus van dit gefrituurde gebak doet denken aan de strik die de nonnen vroeger op hun achterwerk (vot) droegen. Officieel worden ze gebakken vanaf de 11de van de 11de, bij de aftrap van het carnavalsseizoen, tot Aswoensdag. Na het halen van het askruisje bij meneer pastoor moet in deze regio al het genot tot aan Pasen in de ban. Een klein rond vlaaitje is overigens ook een vorm van gebak. 

VLA 

Waar ik mee besluit is vla, want dat is precies de functie van dit product. Hoewel het woord nog wel eens uit een Hollandse mond wil rollen, zodra men eindelijk het woord taart heeft weten los te laten. Maar vla is iets heel anders dan vlaai. Vla is drab uit een pak. Pudding als toetje na de warme prak. Mijn opa en oma zaliger aten tot aan hun dood 's middags warm. De soep, de aardappelen-groenten-vlees én de vanillevla gingen allemaal in hetzelfde diepe bord. Denk daar maar aan als je weer eens het woord vla in de mond neemt.

Nou. Dit was mijn spreekbeurt. Zijn er nog vragen? Zelf snak ik inmiddels naar een goddelijk stuk proemevlaai of een nog warme nonnevot.

vrijdag 23 oktober 2020

Twaalf

Het is me gelukt. Vandaag is het exact twaalf maanden geleden dat ik de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege een exacerbatie bij CF. Ik kreeg maar liefst drie logeerpartijen met intraveneuze antibioticakuren binnen een jaar te verstouwen. Voor mijn doen ongekend veel. Volgens mijn longarts was het in alle gevallen een kwestie van dikke pech. Telkens aangewakkerd door iets viraals en uitgemond in bacteriële ongein. Met als zure kers op de taart een vrije val van mijn toch al krappe longfunctie. Je zult begrijpen dat na zo weinig voorspoed er niks overbleef van het vertrouwen in mijn lichaam. Het was al met al erg ingrijpend, zo niet traumatisch.

En toen kwam corona. Het voelde als een duister woud vol uitstekende boomwortels waar ik op de tast en wat goed geluk behoedzaam doorheen sloop. Aftellen hielp me koers te houden.

Tussen de tweede en de derde opname zaten slechts vier maanden. Het bereiken van deze mijlpaal viel samen met de aftrap van de intelligente lockdown. Ik draaide de voordeur nog eens extra in het nachtslot. De tijd tussen de eerste opname en de tweede was zeven maanden. Die termijn kon ik tegen alle verwachtingen in aftikken in Frankrijk. Dat was een extra glaasje rosé waard. Met ieder denkbaar voorbehoud ingecalculeerd om maar niks te vervloeken begon ik onverdroten aan de volgende uitdaging. Een jaar volmaken. Zo'n beetje dagelijks stond ik mompelend onder de douche voor mijn vaste telmoment. Nog een week afgestreept, weer een maand volgemaakt. Acht. Negen. Tien. Elf.

Vanmorgen plengde ik een klein traantje onder de douche. Een mix van angst, vreugde en dankbaarheid spoelde weg in het putje. Zomaar één jaar ziekenhuisvrij. En in wat voor een jaar ook nog. Hoewel de extreme omstandigheden me misschien juist een eind op weg geholpen hebben. De nieuwe, algemene hygiënemaatregelen zijn voor mensen met CF een geschenk uit de hemel. Ik heb mezelf aan niks of niemand blootgesteld. Geen hand geschud, geen wang geraakt. Geen mens binnen een straal van twee meter in mijn aura gehad. Ons huis is zo steriel als een operatiekamer. Ik kan me goed voorstellen dat ik straks op deze voet verderga, als corona ooit bedwongen is.

Tot die tijd tel ik vrolijk door. Met hopelijk iets minder stress. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Volgens mij hoor ik in de verte zacht gehinnik...

donderdag 22 oktober 2020

Horecahuilers

Er moet me iets van het hart. Het is misschien geen populair standpunt maar ik wil het er toch over hebben.

Je hoeft de tv maar aan te zetten en in een willekeurige talkshow te vallen of er zit er weer een. Zo'n horecahuiler. Hetzelfde geldt voor geschreven nieuwsberichten. Ze gaan vrijwel allemaal over mensen die vinden dat ze zwaar getroffen worden door corona en de genomen maatregelen in hun branche. Ze zien hun bedrijf of opdrachten in rook opgaan. Wat ontegenzeggelijk heel erg is en waar aan de achterkant een netwerk van mensen door geraakt wordt. Circusartiesten, musici, festivalfiguren, reisadviseurs, kermismensen, acteurs. In een aantal gevallen betreft het sectoren die ook al voor het virus toesloeg aan het infuus van de staat hingen. Of waarvan de markt nogal overspannen was. Ik bedoel, hoeveel festivals en fietsbarista's heeft ons land nodig?

Hoe komt het dat al deze mensen avond aan avond, nadat de viroloog van dienst aan het woord is geweest, hun verhaal mogen doen? Waarom zien we niet structureel meer voorbeelden van mensen voor wie deze crisis en de beperkende bubbel waarin ze leven nogal een impact heeft? Kwetsbaar is natuurlijk een stuk minder sexy dan krachtig. Maar daarom niet minder hard nodig om ook voor het voetlicht te brengen.

Je zal te horen krijgen dat je kankerbehandeling uitgesteld wordt omdat de reguliere zorg jammerlijk is afgeschaald. Je zal maar weet-ik-hoe-lang op de wachtlijst staan voor een behandeling van de GGZ en het ermee moeten doen dat het helaas pindakaas nog wat langer gaat duren. Volhouden hoor! Je zal een donororgaan nodig hebben en niet weten of je operatie bij een lang verwachte oproep door kan gaan omdat er al dan niet een IC bed beschikbaar is.

Zelf zou ik best weer eens een keer voor controle naar het ziekenhuis willen, na acht maanden. Vanuit huis is een hoop mogelijk maar eigenhandig een röntgenfoto maken of bloed afnemen voor onderzoek lukt niet. Het sympathieke project met de longfunctiemeters voor thuis is vooralsnog de grootste wassen neus van 2020. En het is triest genoeg niet eens het eerste voorbeeld van ambtelijke pennenlikkers die professioneel de juridische procedure remmen. Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Regel het gewoon!

Ik hoop in elk geval maar dat de binnenkort geplande heupoperatie van mijn moeder niet wordt uitgesteld. Zoals zij al een jaar hinkepoot doet mij pijn aan de ogen. Laat staan hoe het voor haar moet voelen. Dat ik er niet voor haar kon en kan zijn zoals ik zou willen schuurt behoorlijk. Misschien koop ik wel een rol afdekplastic in de bouwmarkt. Kunnen we toch eindelijk een keer condoomknuffelen.

woensdag 21 oktober 2020

Introverts dream

"Covid19, it's an introverts dream" hoorde ik in maart iemand de lockdown bezingen. Woorden waar ik me direct in kon vinden. Alle sociale druk viel in een keer weg. Nu niks meer mocht verdwenen ook het moeten en hoeven. Ieders leven werd beperkt tot de eigen bubbel. Als Koningin van de Vierkante Meter wentelde ik me getraind in mijn overzichtelijk compacte wereld.

Ook mijn wederhelft genoot van de opgedrongen rust. Elke ochtend hoorde ik hem fluitend de trap af komen en zich zonder files achter zijn bureau installeren. 's Avonds trok hij de deur van het kantoortje dicht en stapte tevreden de keuken in. Met de hond als enige obstakel onderweg. De door al die video-overleggen veroorzaakte hitte trok binnen een half uur uit zijn gezicht. Een snelle rekensom leerde dat deze manier van werken hem anderhalve werkdag per week scheelde. Al die overgebleven tijd en energie stak hij in leuke dingen.

We hebben ons bijzonder goed vermaakt. Elke dag wandelen met de hond. Talloze bossen verkennen. Wat in de tuin frunniken. En enorm veel opruimen. Het hele huis is op zijn kop gezet en daarna was de garage aan de beurt. Alles wat geen 'joy meer sparkte' deden we van de hand. Dat mijn elektrische fiets nu door iemand anders bereden wordt voelt als een last van mijn schouders. Het ding stond me dag in dag uit louter beschuldigend aan te staren. Evenals de schandelijke hoeveelheid ongedragen kleding in de kleedkamer. Daarmee ging ik aan de slag via Vinted. Wat een goudmijn blijkt dat!

Als kers op de taart konden we ondanks alles ook nog twee keer naar ons Franse huisje. Want of je nou hier of daar op je tellen past, dat maakt in feite niet uit.

Maar met de herfst sloeg ook het virus weer toe. Evenals de asociale kutlullen die er alles aan doen om deze hopeloze situatie zolang mogelijk te laten bestaan. Al voordat Frankrijk in zijn geheel op oranje sprong en de premier de lauwe lockdown aankondigde, besloten wij onze geplande oktobertrip op de buik te schrijven. Gelukkig kregen we een voucher van onszelf uitgekeerd. Dat onze Koning het blijkbaar nodig vond om zijn Griekse woonst zelf winterklaar te gaan maken deed wel een beetje pijn. Daarmee verloren al zijn eerder geventileerde woorden van bemoediging aan het volk hun glans.

En dus zitten we hier nu. Opnieuw in volledige zelfisolatie. Met een opgeruimd huis, een winterklare tuin, en ik de ziel lichtjes onder de arm. Want hoewel de structuur van dit leven me goed doet, sijpelt de saaiheid ook van de weken af. Soms vergeet ik welke dag het is. Zelfs de hond, toch de grote winnaar van deze pandemie, kijkt inmiddels ozelig uit haar ogen.

Om het nut in de dagen te blijven zien en voelen houd ik mezelf met van alles aan de gang. Wandelen, lezen, sporten, bakken, Netflixen, het huis aan kant houden, nog meer kleding via Vinted verkopen. En als zo vaak val ik toch weer terug op mijn blog. Ook blijven we samen plannetjes verzinnen. Het nieuwste project wordt de slaapkamer. Dat steriele hol gaan we eens van wat kleur en extra sfeer voorzien.

En als we het echt niet meer weten kunnen we altijd nog de volledige bestrating steen voor steen in de hand nemen en op zijn kop terugleggen. Dan ligt het weer als nieuw, volgens mijn schoonvader. Hij kan het weten...

dinsdag 20 oktober 2020

Gerehabiliteerd

Ik tik deze blog met links naast mij Engelse drop. Na elke zin neemt mijn hand een vrolijke duik in de geopende zak. Als ik een beetje door tik is aan het eind van dit verhaal de zak leeg. Ik heb het helemaal zelf in de hand. Hoewel, dat is niet waar. De reden van deze snoepaanval is namelijk hormonaal. Elke vruchtbare vrouw weet dat je eens per maand bent overgeleverd aan de grillen van je cyclus. Tot zover niks bijzonders.

Toch zit hem daar de kneep. In mijn geval is het verre van gewoon. Ik leefde namelijk jarenlang in de veronderstelling dat mijn lijf in de overgang was. Inderdaad behoorlijk aan de vroege kant maar beslist niet onmogelijk. Wanneer mijn laatste fatsoenlijke menstruatie was kan ik me zelfs al niet meer heugen.

Eind maart jl. maakte ik na lang wikken en wegen dan toch de overstap van Orkambi naar Symkevi. Mijn longfunctie was na een herfst vol infectieuze ellende en liters antibiotica nog steeds maar lala. Ik vond het de gok waard om eens te proberen of Symkevi er een zwiepertje aan kon geven. Als het niks was mocht ik gewoon weer terug op Orkambi.

De lente kwam en bracht een hoop energie met zich mee. Mijn wandelconditie groeide, evenals de spierkracht in mijn hele lijf. Tot aan de zomervakantie sportte ik zelfs drie keer per week met de fysio in plaats van twee. Longfunctieblazen zat er door de pandemie niet in. Alle afspraken met het ziekenhuis deed ik telefonisch. Wat Symkevi voor de cijfers deed bleef het best bewaarde geheim van mijn lijf.

Wel gaf het een andere hint. Vanaf mei begon het eens in de zoveel weken een soort van ongesteld te worden. Heel licht en nog vrij onregelmatig maar beslist niet te ontkennen. Ook vertoonde het andere typische kenmerken die bij het hormonale feest horen. Het gevoel alsof je borsten eraf vallen. Puberpukkels op mijn hele hoofd. Buikkrampen. Onverklaarbaar chagrijn. En onbedaarlijke zin in snoep.

Bij mijn eerste menstruatie schaamde ik me kapot. Het gebeurde tijdens een logeerpartij en ik durfde amper om maandverband te vragen, laat staan het aan mijn ouders vertellen. Nu wil ik niks liever dan het van de daken schreeuwen. Jarenlang was mijn lijf te ziek om zich bezig te houden met complexe systemen als vruchtbaardheidscycli. Het stond in de overleefstand. Alle energie ging zitten in ademhalen. Maar na 4,5 jaar met revolutionaire medicatie is mijn fantastische lijf eindelijk toe aan de secundaire functies. Ik ben helemaal nog niet in de overgang.

Het voelt alsof ik ben gerehabiliteerd in mijn vrouwelijkheid. Tampons en maandverband als confetti om het te vieren! De Engelse drop is helaas op.

maandag 19 oktober 2020

Zelfvoorzienend

Onafhankelijkheid heb ik hoog in het vaandel. Als kind al was ik wars van hulp. Laat me. Laat het me in vredesnaam zelf doen. Zelf proberen, oplossen, mislukken, slagen. Het zal zeker een karaktertrek zijn. Al wordt die ongetwijfeld gevoed door de hatelijke afhankelijkheid die het hebben van CF nou eenmaal met zich meebrengt.

Voor mij betekende de eerste lockdown strikte zelfisolatie. Ook van Sjrd; hij was immers mijn buffer naar buiten. Begin maart haalden we figuurlijk de brug op en lieten de krokodillen in de slotgracht los. Dat voelde veilig. Het was het enige waar we zelf controle over hadden om dat vieze virus buiten de deur te houden.

Concreet betekende het dat we - oh ironie - voor de tigste keer overgeleverd waren aan de hulp van andere mensen. De boodschappen werden aan de voordeur afgezet. De schoonmaakster kon niet meer komen. We vroegen anderen risico te nemen om voor ons iets te regelen. Een bijzonder onprettig gevoel.

Waar het gros van Nederland - en de rest van de wereld - nog in de illusie leefde dat er toch alweer een hoop kon, zagen wij de bui van de tweede golf al hangen. En namen onze voorzorgsmaatregelen. We bestelden nog een lading medische mondkapjes via Hulptroepen. Als we onverhoopt en in uiterste nood onder de mensen moeten komen, dan in ieder geval maximaal beschermd. Ik schafte een bezorgbundel van Albert Heijn aan, om elke week verzekerd te zijn van voldoende pleepapier en tarwebloem. Want via Marktplaats tikte ik een broodbakmachine op de kop. We willen zoveel mogelijk zelfvoorzienend kunnen zijn.

Het geeft enorm veel voldoening om zelf het huis schoon te houden. Wakker worden met de geur van vers gebakken brood in je neus is fantastisch. Het kunnen doppen van je eigen boontjes in een tijd waarin alles onzeker is zorgt voor een aangename kalmte. We doen wat we kunnen.

Tijdens de derde golf beginnen we een moestuin.

vrijdag 16 oktober 2020

Lockdownlook

Zeg eens eerlijk. Hoe vaak dirk jij je nou nog helemaal op? Zoals je deed voordat het virus aan de noodrem trok en de aarde piepend tot stilstand bracht. Aan de enkele medemens die ik tegenwoordig nog in het wild tegenkom af te lezen, vond er in de afgelopen maanden een drastische fashion clash plaats. De uitdrukking 'van achteren lyceum, van voren museum' kent sinds corona een gemuteerde variant: 'van boven in 't pak, van onder gemak'.

Tijdens onze dagelijkse wandeling door het dorp smul ik van de meest fantastische thuiswerkcombinaties. Een getailleerd, lichtblauw overhemd op een zwarte, glimmende trainingsbroek en met hardloopschoenen eronder. Zo'n gekleed bloesje met een keurig printje in een lubberende joggingbroek gepropt en daaronder pantoffels. Zolang het visuele plaatje tijdens die talloze video-overleggen maar zakelijk oogt. Of in elk geval geloofwaardig genoeg.

Wat mezelf betreft ben ik geen haar beter. Ik lijk ronduit vergroeid met mijn relaxuniform. Je kunt me uittekenen in een gezellige sweater, zachte joggingbroek, vrolijke sokken en kekke sneakers. Mijn haar bijeen gehouden door een invlecht. Op deze manier wordt het het minst snel vet. Er gaat elke dag deo onder mijn oksels en een lik crème op mijn snuit. Meestal denk ik eraan om ook nog wat parfum achter mijn oren te spritzen. En heel af en toe knipper ik vluchtig met mijn wimpers langs het borsteltje van de uitgedroogde mascara.

Sinds de intrede van de herfst draag ik zelfs geen beha meer tijdens het sporten. Mijn twee fysioknullen zijn de enige mensen met wie ik videobel. Zolang ik een wijde trui aantrek boven mijn sportlegging blijft het boezemgezwiep voor het oog voldoende binnen de perken. Dat de internetverbinding tussen ons vaak wat brak is komt me allerminst slecht uit. Hun ook.

donderdag 15 oktober 2020

Troostdansen

De eerste golf bracht beren. Geparkeerd in raamvensters, met die universele goeiige blik in de ogen. Een zacht gebaar in onzekere tijden. Voor de kinderen. Maar misschien nog wel meer voor de volwassenen. In een enkel huis lijken ze vergeten dat de beer nog steeds op de vensterbank woont. Vervaald en onder het stof zit hij daar maar. Zijn oogopslag inmiddels mismoedig. Al sinds half maart in lockdown.

Deze keer zijn het dansende jassen. Verpleegkundigen, artsen, schoonmakers, secretaresses. Ze dansen in het ziekenhuis. Op klompen of kousenvoeten, met maskers of een faceshield voor. Met gevoel voor ritme en nog meer zonder. Ze bewegen op de frêle klanken van een Zuid-Afrikaans lied. De muziek draagt een vleugje weemoed met zich mee.

Talloze van deze filmpjes zag ik inmiddels. Ook mijn eigen ziekenhuis kent er één. En telkens raak ik ontroerd bij de aanblik van al die gracieuze houterigheid. Aanvankelijk kon ik niet duiden hoe dat kwam. Inmiddels weet ik het, denk ik. Het is de context. De omgeving is me zo eigen. Ik ken de mensen. Alleen weet ik de jassen wapperend van haast, ritmisch begeleid door het gepiep van de lompe klompen over die typische ziekenhuisvloeren.

Dat er ruimte is voor blijheid en ontspanning, op zo'n plek, in deze tijd. Het troost.

Het enige waar ik nu vrij hevig naar verlang is een dansende Diederik.

zaterdag 13 juni 2020

Quarantaine Queen met een boodschap

De NCFS werd gisteren benaderd door de webredactie RTL Nieuws. Ze wilden een artikel maken over CF en de coronamaatregelen. Uiteraard verleende ik graag mijn medewerking. Telefonisch uiteraard. Maar dat spreekt voor zich.


maandag 8 juni 2020

Plog 893 - Voorzichtig versoepelen

Plog 893: De eerste borrel, het wonder van de getransporteerde akte en het eenzijdige vertrouwen in mijn feilloze richtingsgevoel. Lees mee over mijn dertiende week in quarantaine.

We schrijven 1 juni, eerste pinksterdag. De meteorologische zomer is begonnen. Ik heb het nog nooit zo druk gezien op en rondom de Oolderplas. Het bezorgt me een lekker vakantiegevoel.

Één juno. Dat betekent dat de teugels eindelijk wat losser kunnen. Zo mogen de terrassen weer open. Wij vieren de zwaar bevochten geflattende curve met onze eerste buurtborrel sinds mensenheugenis in de tuin bij Nk, Frnk en Mrl. Nog steeds voorzichtig en op veilige afstand en voor elk huishouden een eigen borrelplank. Wat een verrukkelijke zaligheid.

Het was sinds gisteravond een komen en gaan van een keur aan marktplaatstypes. De zomerbanden, een herenfiets, het blauwe vloerkleed en nog allerlei decoratieve meuk; het is allemaal weg. De garage oogt weer een stuk leger en opgeruimder. En dan ook nog spaghetti met vegaballetjes in tomatensaus. Wat een dag.

Sara is ook tevreden.

We besluiten de dag met een rondje sproeien. Jaap van Distel hier solliciteert naar een vakkundige verwijdering. Het is dat ik mijn tuinhandschoenen niet aan heb anders had hij meteen na deze foto het lood gelegd.

Het is inmiddels zelfs voor mij warm genoeg voor een kortere sportbroek. Ik zie online een hoop mensen al veel langer in een stuk minder textiel hun sportieve ding doen. Bij mij moet het minstens vijfentwintig graden zijn wil ik mijn vest uittrekken.

Ken je die mop van dat Franse vakantiehuisje? Dat huisje op de berg is nu dan echt officieel helemaal van ons. Vandaag kwam de bevestiging dat het de Franse notaris eindelijk heeft behaagd de akte te transporteren. We kunnen er met ons verstand niet omheen dat dit ogenschijnlijk eenvoudige proces ruim anderhalf jaar lang moest duren. Maar goed. Nu proosten we met onze voor deze gelegenheid bewaarde Franse huisrosé op Le Cheval Aveugle. En hopen we nog harder dat de Franse grenzen op 15 juni weer open gaan.

Het is maar een donkere donderdag. Ik zit mezelf nogal in de weg. Als ik niet oppas zit ik de hele dag met mijn telefoon in mijn hand op Franse nieuwssites te speuren naar nieuws over rouvrir les frontières. Ter afleiding bakte ik muffins van overrijpe bananen. En nu stort ik me op deze monsterklus. Daar ben ik vast even zoet mee.

Nou ja zeg. Dat je er dan 's avonds bij de Kalydeco pas achterkomt dat je vanmorgen je Symkevi bent vergeten in te nemen. Volgens mij heb ik er niks van gemerkt. Denk ik.

Als laatste avondmaal zou ik ongetwijfeld kiezen voor mijn vaste ontbijtroutine. Een kom havermout in sojamelk met blauwe bessen en een handje gemengde noten. In combinatie met cappuccino met sojamelk en een glas water. Als het op is verheug ik me alweer op de ochtend die morgen weer komt.

De rollen waren weer goed verdeeld tijdens de vrijdagse sportsessie.


Dit is het gezicht van iemand die na weken binnen zitten en voor iedere scheet hulp vragen zelf op pad gaat om een pakketje af te geven bij een Homerr buurtpunt. Super spannend! Dat er op de bewuste voordeur een briefje hing met de mededeling dat het buurtpunt sinds 1 juni gesloten was, had ik dan weer niet verwacht. Ik weet niet welk gevoel de boventoon voerde: teleurstelling of opluchting. Dat resocialiseren wordt nog een hele klus.

Drank dan maar. Dik verdiend na de wekelijkse poets.

Een nieuwe zondag, een nieuw bos. Met het voornemen om vanavond door de McDrive te rijden kozen we een wandellocatie op basis van de nabijheid van een hamburgertent. Het werd het Savelsbos bij Gronsveld. Met pittige klimmetjes! En een blije hond.

Als je wandelt zonder de weg te weten en niet kiest voor een uitgestippelde route kan het knap spannend worden. Sjrd knijpt 'em op een gegeven moment toch wel een beetje. Hij is immers met mij op pad. Een hypo, een verzwikte enkel, acute vermoeidheid: het ligt allemaal op de loer. Ik heb er als altijd het volste vertrouwen in dat het wel goed komt allemaal. Pas als hij op Google Maps bevestigt ziet dat mijn richtingsgevoel ons niet in de steek laat kan hij weer lachen.

Één woord: beeldig.

En hiermee komt er een einde aan de serie weekplogs in quarantaine. Ik beleefde veel plezier en houvast aan het wekelijks delen van mijn beslommeringen. Maar nu voel ik ook op deze plek de behoefte om wat te versoepelen. Voorlopig keer ik terug naar de maandplogs. En als er tussendoor iets te melden valt laat ik uiteraard eerder van me horen.

Tot later, en blijf gezond!

maandag 1 juni 2020

Plog 892 - Gewoon weer een beetje gaan leven

Plog 892: Een verhandeling over glaswerk, prakkiseren over vaatdoekjes. Het grootste gevaar van de quarantaine is toch wel de dreigende afstomping. Gelukkig komt er halverwege de week goed nieuws!

Met de fysio en de wandeling weer achter de rug vlei ik me even met een blaadje neder in de hangmat. De kop is er weer af.

Sinds een week of wat mogen we ons blikafval en de lege drankkartons toevoegen aan de zak waarin we plastic verzamelen. We zijn zeer trouwe scheiders van al het huisvuil. Dat we nu gepromoveerd zijn tot het illustere genootschap van het PMD voelt dan ook als een beloning. Terwijl je juist een grotere diversiteit aan zooi bij elkaar mag donderen. De krat voor glaswerk is vanaf heden voorbehouden aan genuttigde wijnflessen, een incidenteel leeg potje kappertjes of saus en af en toe een gesneuveld drinkglas. Dat werpt een confronterende blik op de zaken. De gang naar de glasbak is een ware walk of shame geworden. Iemand moet hem vandaag weer maken. Ik stel voor dat dat degene is met de grootste drankzucht.

Met mijn Franse hoed op lijkt het net vakantie. Jammer dat Sjrd intussen gewoon keihard moet werken. Hij vliegt van Zoom, naar Teams, naar WhatsApp, naar Citrix en voor de afwisseling gewoon ouderwets bellen. Tijd voor een lunchwandeling zit er andermaal niet in.

Weer thuis installeer ik me eens gezellig in het buitenkantoor. Een beetje solidariteit is altijd fijn. De vraag is hoe productief ik hier blijk.

Eerst kreeg ik een SMS ter herinnering. Een paar weken later volgde een gezellige ansichtkaart. Of ik nog aan de jaarcontrole en vaccinaties van Sara had gedacht. Tot slot kwam er een brief, waarin me op het hart gedrukt werd om ondanks de corona toch gewoon langs te komen voor de APK van mijn huisdier. Mijn moeder wierp zich op als begeleider van dienst en zo kreeg Sara dan toch haar jaarlijkse prik. En de berisping dat ze maar liefst vier ons te zwaar is. Hahahaha! Ik geniet intussen van de blik op ons winkelcentrum. Elf weken geleden was ik hier voor het laatst. Voelt gek genoeg als gisteren.

We staan voor een raadsel. Over de hele keerwand aan de dijk zijn om de zoveel meter van deze deuren geplaatst. Waarom? Welk doel moeten ze dienen? Wie beheert de sleutels?

Op woensdag scharen we ons weer een avond om de coronatafel in de tuin bij mijn ouders. Mijn moedertje bereikt vandaag de respectabele leeftijd van 67. Dat vieren we met bubbels en een bbq.

Vanavond praat mijn longarts ons vanuit zijn kantoortje thuis weer bij over hoe om te gaan met de aangekondigde versoepeling van de maatregelen. De persconferenties van premier Rutte zijn belangrijk maar de websessies die de NCFS organiseert bieden me steun en een perspectief. Ook vanavond zal hij weer zeggen hoe goed we het doen. Het aantal Nederlandse CF'ers dat besmet is geraakt met Covid19 blijft vooralsnog hangen op vier. Bovendien heeft hij het nog nooit zo rustig meegemaakt op de afdeling. Er liggen al drie weken geen mensen met CF in het ziekenhuis. Dat geeft je toch te denken... Drukke plekken waar het moeilijk is om anderhalve meter afstand te houden kunnen we nog steeds beter mijden. Toch mogen we ook beginnen met het oppakken van de draad des levens. Uiteraard met inachtneming van het gezonde verstand. Vooruitlopend op dat advies maakte ik voor vanmiddag een afspraak om de berenvacht op mijn onderbenen te strippen. Lnd was zo lief haar salon voor mij te verplaatsen naar Los Achteromos. In de buitenlucht, met alle mogelijke beschermingsmiddelen die er zijn voelt dit meer dan veilig.

En lekker! Eindelijk weer eens ergens heen, iets doen, iemand spreken. Iets uit een vorig leven. Wat had ik dat gemist. Dat mijn nieuwe normaal voorlopig zal bestaan uit handschoentjes, face shields en mondmaskers geeft niet. Ik draag het met liefde.

Dit is het gezicht van iemand die zonet de Franse persconferentie live heeft gezien en gehoord dat ze binnenkort toch naar Frankrijk mag. Blote blije bakkes!

En zo rollen we het weekend weer in. Beetje sproeien, nog even lezen in de avondzon, koffie erbij. Helemaal prima.

Om de Franse taal wat meer eigen te worden zijn we begonnen aan het spannende en duistere La Trêve op Netflix. Het speelt in de Ardennen en tot nu toe heeft het er nog geen moment geregend. Ik vraag me werkelijk af wanneer ze beide seizoenen hebben opgenomen daar.

Wat een armoei hè? In 2011 kocht ik zes van deze vaatdoekjes, bij Loods 5 in Sliedrecht. Met de dagen van de week erop, behalve zondag. Heel handig voor de structopaten onder ons. Volgens mij kreeg ik vroeger al slabbetjes omgebonden met eenzelfde systeem. Ik zie ook wel dat ze aan vervanging toe zijn maar vooralsnog is het me niet gelukt vergelijkbare lapjes te vinden. Deze zijn zo lekker dun en makkelijk uit te wringen. Dus als iemand nog een tipje heeft?

Pfff, hoewel ik een liefhebber ben van de schrijfstijl van Herman Koch en veel van zijn boeken met plezier las, kwam ik door De Greppel met moeite heen. Er gebeurt niks concreets, het drentelt maar wat rond. De hoofdpersoon is als altijd een zak van een vent maar zelfs dat komt in dit verhaal niet goed tot uitdrukking. Misschien is dat het wel. Het hangt allemaal van net niks aan elkaar. Zou Koch dit zelf ook zijn minste vinden?

Is stoepkrijten overal zo'n ding als bij ons in de wijk? De grootste kunstwerken verschijnen her en der en verdwijnen zonder veel regen niet snel. Al een aantal dagen passeer ik een uitgebreide route-aanwijzing naar het huis van Saar. Niet onze Saar, want de richtingspijl staat de andere kant op.

En zo kwam er alweer een einde aan mei. Op naar juni. Met wat lossere teugels en fijne vooruitzichten.
À bientôt!

maandag 25 mei 2020

Plog 891 - Franse avonturen in eigen land

Plog 891: Na elf weken insluiting blijkt de Action nog steeds dezelfde meuk te verkopen als voor de corona. Of dat een geruststellend gegeven is kun je je afvragen.

Nu we verstoken zijn van hulptroepen worden we teruggeworpen op onze eigen schoonmaak skills. En ik moet zeggen: het gaat ons best goed af samen. Sjrd is de fluiter, ik de mopperaar. Maar we gooien de emmers vol vuil sop steevast leeg met een tevreden gevoel. Een ander verfrissend aspect aan onze nieuwe routine is dat je je eigen huis met andere ogen gaat bekijken. Zo kwam ik er bijvoorbeeld al snel achter dat de leuk uitgestalde make-upzooi op de badrand echt totaal onpraktisch is. De losse bakjes zijn een verzamelplek voor stof en je moet wel erg veel verplaatsen om er met een lapje omheen en onderdoor te kunnen. Zodoende stortte ik me vanmiddag na het sporten eens op de lades onder de wastafel. De aanblik van zoveel structuur maakt me zielsgelukkig.

Evenals buiten eten in de avondzon. Wat mij betreft schaffen we de winter af hoor.

Op dinsdag trek ik mijn vakantiejurk aan en doen we net of we in een andere omgeving zijn. Voor de vorm hakkel ik nog wat steenkolen Frans tegen Sjrd. Très agréable. Dat deed mijn vader vroeger ook, herinner ik me nu. Liepen we door Thorn - hier zo'n 15 kilometer vandaan - begon mijn vader plots tegen alles en iedereen "Bonjour" te zeggen. De appel valt niet ver van de boom.

De bezorger van de Plus is onze nieuwe huisvriend. Vanmiddag stond hij weer met een batterij vers voer voor de deur. De bestelde asperges zijn als eerste aan de beurt. Vorige week aten we ze ook al, in het pop-up restaurant. Vandaag is de tafel minder uitgebreid gedekt maar het maaltje smaakt me beter. Ik hou gewoon echt niet van vet eten.

Sara is ook tamelijk kieskeurig in wat ze naar binnen werkt. De aangekoekte, vetarme saus peuzelt ze echter met smaak op.

Morgen belooft een spannende dag te worden. Sjrd moet na twee maanden thuiswerken voor een paar uurtjes naar een opdrachtgever. Zijn auto is uit het winterslaapje gewekt en hunkert naar verse benzine. En zo maken we ook van deze drol een gebakje.

Godnondefrikandel zeg. Ik zou al blij zijn als ik een zakje trof waarbij de ophangconstructie deugdelijk in elkaar gefabriekt was. Voor de rest boeit het me geen reet. Ik hou sowieso niet van thee.

Och mensen! Was ik me vanmiddag toch in de Action...! Wanneer ik daar voor het laatst in levenden lijve was kan ik me al niet meer heugen. Maar dankzij die lieve Nk kon ik vandaag eindelijk weer eens gaan. Via de dashcam reed ik gezellig met haar mee.

De buit is navenant. Waarbij vermeld moet worden dat de drie groene lampionnen en twee zakken chocoladebollen naar mijn moeder gaan. Voor nu kunnen we er weer even tegenaan. Een week of zo.

Vanmiddag moest hij op de film, nu buigt hij zich over het op te hangen vliegengordijn. Ik durf niet te zeggen wat hij liever doet. Al krijg ik de indruk dat het klusje van vanmiddag sneller geklaard was. Met minder afgebroken schroeven in het spijkerharde kozijn ook.

Ondanks de aanhoudende drukte is het Sjrd gelukt om zichzelf op Hemelvaartsdag vrij te gunnen. De zonovergoten dag schreeuwt om een uitje. We besluiten er een heuse vakantiedag van te maken. Met zoveel mogelijk elementen die ons het Frankrijkgevoel bezorgen. En dus zoeven we met het dak open en de koelbox vol proviand richting het zuiden.

Je hoeft niet eens heel veel fantasie te gebruiken om je in het buitenland te wanen als je door het wonderschone landschap van de Mergellandroute rijdt. Af en toe stoppen we even om van het uitzicht te genieten. En heel misschien een plasje in het wild.

Bij een onvervalste autodag hoort uiteraard een ritje door de McDrive. En als je Gamma vervangt door Mr.Bricolage of Weldom is het net of je op een Frans bedrijventerrein je frietjes tussen de voorstoelen strooit.

Om het af te toppen nog een avondrondje met het hondje over het park. Wat een dag. Wat een geluk.

Doe jij dat ook altijd? Onder het lopen een welgemikte stengel glanshaver beetpakken en met je vingers de polletjes van de steel rissen?

Deze schitterende sierui kom ik elke dag tegen op mijn rondje door de buurt. Ik heb dus nog precies zo'n zakje met bollen in de garage liggen. Het kwam er in het najaar niet meer van om ze in de grond te stoppen. Hoe dom dat was wrijft deze kornuit me dagelijks onder de neus. En terecht.

De lucht is aanstellerig mooi deze avond. En de camera van mijn iPhone 11 is akelig goed.

Wijn smaakt het lekkerst als je net je huis gepoetst hebt. Ook word je er het snelst tipsy van. Het wetenschappelijk bewijs hiervan draagt een grijze trui met zwarte stippen en gouden opdruk.

Nog maar een rondje wandelen dan. Deze keer gewoon in Nederland. Goed afwisselen is erg belangrijk, zeker nu wel al een miljoen miljard weken de hoofdrol spelen in onze eigen Groundhog Day.

Het is zondag. Ik hoef niet te sporten. Ik hoef niet te poetsen. Het voelt werkelijk als een vrije dag. Wat te doen?!

Van de ene op de andere dag hadden de lampjes op het terras het begeven. We stonden voor een raadsel. Een mooie coronaklus voor mijn vader! En warempel, "anderhalf uur en pijn in de rug later" had hij ze weer aan de praat. Het coronaklusteam werkt ook op zondag dus vanavond zitten we gelukkig niet meer in het donker.

En zo staat de quarantaineteller hier inmiddels op elf weken. Op naar de twaalfde. Ik heb er zin in!
Hej hej!