dinsdag 18 februari 2020

Under Pressure

"Gaan we eigenlijk met de Mazda of met de Mini?" Ik hoop de Mini.
"Met de Mini!" klinkt het vol overtuiging. "Dat is dan een beetje bijgeloof van mij. De vorige keer waren we met de Mazda."
Zie je wel. Hij ook.

We razen over de A2. De radio-dj rijgt louter lekkere nummers aaneen. Queen en David Bowie zingen hartstochtelijk Under Pressure. Sinds jaar en dag een van mijn lijfliederen. Bij Freddies 'Ee day da' versta ik zelfs altijd 'Irène'. Voorbij Zaltbommel worden we getrakteerd op een volledige regenboog. Je hoeft er allemaal niks in te zien. Maar als je op zoek bent naar houvast is alles een teken. Een teken van wat?
Op de afrit naar het UMCU neem ik nog snel wat pufjes Ventolin. "Groot gelijk, Chris Froome doet dat ook!" klinkt het bemoedigend naast me.

Spreekkamer A. Ik installeer me op het met zorg uitgekozen krukje en kijk het beest recht in de bek. In één klap verschrompelt de zenuwklont in mijn buik. "Bij de volgende teug mag je zo ver en zo lang mogelijk uitademen." Het is dezelfde aardige knul als vier weken geleden. "Door, door, door! Ook dat laatste beetje lucht moet er nog uit... En als het écht niet meer gaat zo diep mogelijk weer in!" Mijn eerste blaaspoging resulteert in het beste resultaat van de teleurstellende vorige keer. Het begin is gemaakt. Na vier keer blazen staat de teller van mijn VC op 92%. Drie procent meer. Niet slechter, niet stabiel, gewoon een beetje beter. De eerste stap is gezet. Door naar de FEV1. "Bij de volgende teug mag je zo diep mogelijk inademen en dan zo hard en zo lang als je kunt weer uit." Je zou denken dat na een miljoen miljard keer longfunctieblazen elke vorm van instructie wel overbodig is. Het tegendeel is waar. Iedere speler heeft een coach nodig die de piketpaaltjes uitzet. Poging drie en vier kunnen strak over elkaar gelegd worden. Ik kom tot 39%. Een kleine stijging van twee procent. Niet minder, niet hetzelfde, gewoon een beetje hoger.

Verstand en gevoel zitten nog niet helemaal op één lijn. Uiteraard ben ik blij met de lichte verbetering. Maar ik had op meer gehoopt, daar ben ik eerlijk in.

Op weg naar huis zing ik alweer snel uit volle borst met de radio mee. Hoe verder we het grijze midden van het land achter ons laten, hoe zonniger het zuiden voor ons opdoemt. Ook mijn gevoel krijgt gaandeweg meer kleur. Deze hobbel is in elk geval genomen. Vanaf hier pak ik de draad gewoon weer op. Blijmoedig door met mijn leven. Zorgen dat ik overeind blijf. Het is wat het is.

Ik zocht naar de marginal gains. Die heb ik gevonden. Maximale inspanning voor een minimaal resultaat. Waarom denk je anders dat ze marginale verbeteringen heten?

Geen opmerkingen: