donderdag 24 december 2020

Haardvuur

Het is schrapen, deze laatste werkweek van het jaar. In het thuiskantoor worden de losse boekhoudkundige einden aan elkaar geknopt. Tussendoor dienen zich nog enkele spoedjes aan die voor het kerstreces afgehamerd moeten worden. Het bellen met en zonder beeld gaat onverminderd door. Van rustig uitbollen naar kerstavond is beslist gaan sprake.

Ook ik loop meer op mijn tandvlees dan je wellicht bij een professioneel arbeidsongeschikt verklaarde zou verwachten. Niettemin moet het allemaal uit mijn tenen komen de afgelopen dagen. Hoewel ik er nog steeds van geniet kost het sporten en bewegen me moeite. Na de dagelijkse work-out en middagwandeling stort ik me in mijn luie stoel. Mijn getrainde reet trekt zich als een zuignap vacuüm aan de zitting en het enige wat ik doe is apathisch op mijn telefoon tokkelen. Ik ben domweg te moe om naar Netflix te kijken.

Enerzijds voelt 2020 als een langgerekte vakantie waarvan je onmogelijk vermoeid kunt zijn geraakt. Anderzijds ken ik geen ander jaar waarin ik zo trouw en stringent mijn gezondheidsgerelateerde handelingen verrichtte. Mijn conditie is top, ik kweekte voor het blote oog zichtbare spierontwikkeling in armen, rug en benen. En de overgebleven energie kon in het zelf schoonhouden van ons huis. Me dunkt dat ik snak naar wat dagen functioneren in een versnelling of twee lager.

Het liefst hadden we de laatste week van dit memorabele jaar doorgebracht in ons Franse stulpje. Met de auto vol proviand en de plastuit voor bermplasjes in de hand, om elk risico op wat dan ook te voorkomen. Met wandelingen door uitgestorven dorpjes en wijntjes bij de knetterende open haard. En een gegarandeerd vuurwerkvrij oud en nieuw. Na lang twijfelen en met pijn in het hart hakten we de knoop door: we doen het toch niet. De naald van het morele kompas dwong ons in de lage landen te blijven. Het is een te grote mondiale bende momenteel. Met het muterende virus, plus de bijkomende chaos van de Brexit. Ook al zijn de besmettingscijfers daar lager dan hier. Ook al is de lucht daar schoner dan hier. Ook al snakken we naar afschakelen in een andere omgeving. Solidariteit valt of staat bij de saamhorigheid van mensen. Als we ooit nog van dit kutvirus af willen moeten we bereid zijn samen de consequenties van de harde lockdown te dragen.

Vandaag stoempen we nog één dagje door. De laatste facturen gaan de deur uit. Nog een laatste rondje online gymmen met de meiden. En vanavond ploffen we tevreden op de bank met uitzicht op een via Netflix brandende haard. De ijskast is rijkelijk gevuld, de drankvoorraad meer dan op peil. Kerstdiners met een saus van geforceerde gezelligheid blijven ons bespaard. Het zou zomaar kunnen dat we morgen door de McDrive rijden voor een ordinaire vette bek. Zolang we maar wegblijven uit de teststraat.

2 opmerkingen:

Geert zei

Als iedereen toch eens zo verstandig zou zijn als jullie!! Prettige kerstdagen jongelui en kiep seef....

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128