maandag 1 februari 2021

Week 4 - Troostcadeaus

In tegenstelling tot de meeste generatiegenoten gooiden wij al in het prille begin van onze relatie alle financiën op één hoop. Geen gedoe met gescheiden rekeningen en overboekingen naar een gedeelde pot. Geen geneuzel over welke uitgaven met welk pasje betaald moeten worden. We zijn een team en zetten ons daar allebei naar beste kunnen voor in, ieder op zijn eigen manier en naar volle tevredenheid. Toegeven, de charme van elkaar verrassen met een ditje of en datje valt met deze constructie weg. Maar na zeventien jaar onder hetzelfde dak is dat ook niet meer zo heel belangrijk. We kopen toch wel wat we denken nodig te hebben. Daar hoeven we niet mee te wachten tot een door de commercie ingegeven of religie opgelegde dag.

Ons uitgavenpatroon is de laatste jaren nogal veranderd. We zijn steeds meer gaan consuminderen. Dure merkkleding, nieuwe spullen, A-merk boodschappen, exorbitante etentjes. Het is sport geworden om voor minder geld evengoed uiterst comfortabel te leven. De coronacrisis heeft dit proces in een stroomversnelling gebracht. We denken veel langer na voor we tot aanschaf van iets overgaan. En vanuit duurzaamheid schuwen we de optie van tweedehands niet. De ontdekking van de eeuw is het uiterst geringe verschil in smaakbeleving tussen cola van een huismerk en die van Coca. Alles wat maar enigszins van waarde is probeer ik via Marktplaats of Vinted te verkopen. Afgelopen week nog beurde ik twee tientjes voor de kapotte Dyson stofzuiger. De in een nostalgische bui bestelde outfit van Oilily ging per kerende post retour. De vrolijk gekleurde kleren zijn nog even royaal van snit en schreeuwend duur als in de vorige eeuw. Veel blijer werd ik van de kekke en ongedragen Gap-trui die ik voor drie euro op Vinted vond.

We zijn heus niet roomser dan de Paus hoor. Er worden op zijn tijd nog steeds dingen gekocht die geen hoger doel dienen dan plat vermaak of het kanaliseren van emoties. Het grappige is dat we onze wensen aan elkaar zijn gaan pitchen. Zo hield Sjrd laatst een vurig betoog over zijn plan tot de aanschaf van een nieuwe spelcomputer. Een goedkopere Xbox in plaats van een duurdere PlayStation zodat er niet ook nog een nieuwe televisie hoefde te komen. En iets met online spelletjes in plaats van discs wat weer veel duurzamer is. Er was geen speld tussen te krijgen. We genieten allebei ontzettend van dit komische showelement in onze relatie. We gaan er nog net niet voor op een sinaasappelkistje staan.

Het lijdt geen twijfel dat die Xbox er kwam. Al avonden hoor ik huiveringwekkende geluiden van boven komen. Het Japanse spel op het nieuwe kastje zorgt voor een hoop vermaak en ontspanning. En terwijl Sjrd op zolder zat te gamen broedde ik beneden op mijn aanstaande voordracht. Het voortdurende geëmmer over het leed dat vaccineren heet drukte nogal op mijn gemoed de afgelopen week. Heel fijn voor alle ingeënte ultra hoogbejaarden die binnenkort weer vol het leven in kunnen duiken. Zij zullen de druk op de IC's beslist doen afnemen. Dat de groep kwetsbare mensen tussen 18 en 60 jaar intussen door niks of niemand genoemd wordt steekt nogal.

Omdat mijn doelgroepers en ik al tien maanden in sociaal isolement leven wordt ons verhaal niet gehoord aan de talkshowtafels. Er is geen sympathieke arts die onze groep een gezicht geeft. We zijn niet sexy genoeg voor de politiek. Dat het verkiezingstijd is doet daar niks aan af. Voor avondklokrellen en bestormingen met landbouwvoertuigen zijn we te fatsoenlijk. Zelfs patiëntenverenigingen en andere belangenbehartigers hullen zich in een pijnlijk stilzwijgen. Op sociale media probeerden we daarom onze eigen lobby van de grond te krijgen. Onder de hashtags #VergeetOnsNietHugo en #IkStroopMijnMouwOp verschenen talloze post van kwetsbare jonge mensen. Allemaal in dezelfde angstige, afhankelijke wachtschuit. Vooralsnog blijven we stelselmatig genegeerd. Niemand springt voor ons in de bres en het levensreddende antigif verdwijnt voor onze neus. Dat vind ik nog verdrietiger dan het gebrek aan perspectief. Degenen met de kortste adem worden gedwongen de langste te hebben. 

Me dunkt dat ik een mooi ringetje verdiende. Een vintage exemplaar, met fonkelende diamantjes en een blinkende saffier. Als ik de vrolijke zwevers mag geloven zullen de krachten van de blauwe edelsteen me bijstaan tijdens het wachten op de prik en mijn angsten en frustraties doen verlichten. Zelf geloof ik meer in het principe van jezelf kietelen omdat een ander het niet doet. De pitch werd onder luid applaus ontvangen en mijn inner Prinses Diana juichte ingetogen toen ik het kleinood om mijn vinger schoof.

Januari hebben we weer gehad. Op naar de elfde maand in isolatie.

2 opmerkingen:

schrijfselsvanmij zei

Eens! Ivm astma en twee auto-immuun aandoeningen hoop ik al tijden dat ik eerstdaags aan de beurt ben. Als ik pech heb en dit nog lang duurt behoor ik niet meer tot die doelgroep omdat ik ouder dan 60 ben geworden .....

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128