maandag 29 maart 2021

Week 12 - Therapeutisch tuinieren

Moeizaam. Zo laat de afgelopen week zich het best omschrijven. Het wilde maar moeilijk lukken om weer in het ritme van alledag te komen. Het lijf mag dan in Nederland zijn, het hoofd en hart zitten nog steeds in Frankrijk. Het is niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb of ongelukkig ben, verre van. Maar waar ik mijn leven hier een acht geef krijgt het daar een negen. Zo simpel is het.

Om die acht hier te bestendigen zette ik me dus maar structopatisch aan de taken die mijn werkweek kleuren. Keurig binnen de lijntjes sportte ik tweemaal met de fysio en tussendoor nog eens online met de collega hoesters. Alle keren stond het huilen me nader dan het lachen. Het lijkt me hoogst onwaarschijnlijk dat ik ingeboet heb op conditie en spierkracht; niettemin sputterde mijn tempel hevig bij de rendez-vous met deze vorm van lichamelijke activiteit. Op vrijdag lag ik bijkans te huilen op mijn matje, van vermoeidheid. Al was de slepende staat van zijn beslist ook terug te voeren op de fase waarin mijn cyclus zich bevond. Als mijn agenda me dat niet al vertelde dan toch zeker de snaaigrage hand die constant op zoek was naar kauwbaar vulsel voor in de holle, hormonale maag.

Halverwege de week liet het weer het toe om bij mijn ouders in de tuin te zitten met een colaatje. Mijn moeder schrijdt alweer behendig rond op nog maar een kruk. De foto's van haar vervangen binnenkantje zagen er puik uit en ook de orthopeed was uiterst tevreden over zijn eigen knutselwerk. De factor tijd moet de rest doen, in combinatie met veel oefenen. Het zal haar geduldspier zijn die straks het sterkst ontwikkeld is. In het gunstigste scenario kan ze over een maand of twee weer eens voorzichtig een golfclub in de hand nemen.

Ik vulde mijn lege uurtjes met het terugkijken van wat boeiend televisiewerk. Bovenaan mijn lijstje stond Chateau Meiland; ik schaam me daar helegaar niet voor. Sterker nog, ik heb inmiddels spijt als haren op mijn hoofd dat wij het stoffelijk overschot van wijlen Rover niet ook in de handen van een taxidermist hebben gedrukt. Hij had het vast enig gedaan als pluizig standbeeld naast de tv. Na Martien en de meiden zette ik me aan het bizarre epos van een andere familieman: Het zaad van Karbaat. In deze driedelige documentaire over de narcistische vruchtbaarheidsarts val je van de ene verbazing in de andere. Tot slot zag ik de eerste aflevering van De kinderen van Ruinerwold. Ook al zo'n onwerkelijk familieverhaal maar van weer heel andere orde. 

Na het aanschouwen van zoveel ellende gaf ik mezelf een bescheiden schop onder het kontje. Mijn leven krijgt op alle plekken een negen, besloot ik. In één moeite door trok ik de grasmaaier uit de garage, zwengelde hem aan en leefde me uit op het onderkomen gazon. Gestimuleerd door het beloofde lenteweer en ondanks het kortere nachtje doken we op zondag eensgezind en vol energie de tuin in. Sjrd zette zich gewapend met de schoffel aan het onkruid. Ik beet me vast in de overwoekerde graskantjes en knipte de blaren op mijn handen. Ook peuterde ik ongeveer tweeduizend paardenbloemen tussen de bestrating en perken vandaan. Bij iedere verslagen klootzakkerige penwortel klaarde mijn humeur een fractie op. In de tuin werken wiedt ook het onkruid in je hoofd. Dit alles gebeurde onder toeziend oog van Sara, die licht nerveus door de hof drentelde. Zij wachtte verlangend op haar wandeling. Die schoot er met al het tuiniergeweld inderdaad jammerlijk bij in. Als kleine daad van verzet draaide ze daarom maar een verse keutel op het gazon waar Sjrd aan het eind van de middag nog even royaal in ging staan. Dat was het moment om te stoppen.

Inmiddels is de zool weer schoon en ligt het perceel er spic en span bij. Je weet maar nooit of ze hier volgende week onverhoopt met een gigantisch verlicht kruis door de wijk komen gewandeld, met Anita Witzier ernaast en een tv-ploeg in haar kielzog. Zodra het kan werp ik de tuinkussens in de zithoek buiten en mezelf bovenop de bank. De winter is gedaan: het voorjaar komt eraan! En mocht ik een camera zien dan zal ik proberen niet te uitbundig in de lens te zwaaien. Dat verklaar en beloof ik.

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128