maandag 1 maart 2021

Week 8 - Nieuwe beginnen

Het bleek een opmaat, die nieuwe heup van mijn moeder. Voordat ik woensdagmiddag bij haar op ziekenbezoek zou gaan handelde ik aan het eind van de ochtend in tien minuten de kwartaalcontrole met mijn longarts af. Doordat ik nu heuse cijfers kon overleggen viel er ook daadwerkelijk iets te bespreken. Over de uitslag van de thuis geblazen longfunctie waren we allebei tevreden. Geleidelijk ben ik weggekropen bij die enge ondergrens van een jaar geleden. "Jij hebt een mooi metertje gekocht," sprak hij enthousiast. "Waarschijnlijk gaan we vanuit het ziekenhuis ook over op dat model." Een kleine oogrol ontsnapte aan mijn mimiek. "Wat ben ik toch een visionair hè," grinnikte ik maar. We babbelden nog wat over het gedoe rondom de vaccinatiestrategie en met de belofte om in mei echt weer eens naar de poli te komen rondden we de controle af.

Net toen ik de laatste slok thee achterover had gegooid om de resten van mijn lunch mee weg te spoelen rinkelde mijn telefoon. De anonieme beller bleek niemand minder dan mijn huisarts te zijn. Met de mededeling dat er vaccin over was en de vraag of ik me over een half uur op de priklocatie kon melden. "Hè wat, hoe dan?!" bracht ik verward uit. Vorige week was de boodschap nog dat ik echt niet op de spillijst voor AstraZeneca kon en nu dit. Mijn hart schoot in mijn keel en ik hing tegen hyperventilatie aan. "Welk vaccin?" hikte ik half huilend. "Pfizer, en neem je je man ook mee?" was haar kalme reactie. Aanvankelijk dacht ik nog dat ze dat vroeg omdat ik zo over mijn toeren was maar niks bleek minder waar. Ook Sjrd stond op het punt de langverwachte eerste prik toegediend te krijgen! Nadat ik met trillende vingers de verbinding had verbroken begon ik onbedaarlijk te huilen. Alle opgebouwde spanning zocht zich een weg naar buiten. "Och maedje toch," suste Sjrd terwijl hij me in zijn armen nam.

Het ritje naar de priklocatie beleefde ik in een roes. "Ik geloof het pas als hij erin zit," prevelde ik. Ter controle bleef ik mezelf in mijn vel knijpen. Nee dit was geen droom, dit gebeurde echt. Mijn noeste gelobby had zijn vruchten afgeworpen. En zo kwam het dat ik een uur later gevaccineerd en wel bij mijn ouders in de achtertuin zat. We proostten op de heup van mijn moeder en onze volgespoten armen. Voor het meegenomen gebakje was ze helaas nog wat te misselijk, vanwege alle verdovende middelen die de napijn van de operatie moesten bedekken. Het gaf niet. Na een jaar vol pijnlijk gestrompel en verlammende angst staan we op de drempel van een hernieuwd begin.

Het voelt alsof we de Lotto hebben gewonnen. Een vaccin voor ons allebei en dan ook nog van het type mRNA mét een heel hoge beschermingsgraad. Pas als we de tweede prik hebben gehad kan de deur hier eindelijk van het slot. Voorzichtigheid en voorzorgsmaatregelen blijven geboden maar de ergste druk is er vanaf. Dan komt er een einde aan die verstikkende afhankelijkheid van alles en iedereen. Voor Sjrd ontstaat ruimte om weer eens ja te zeggen tegen een fysieke afspraak als dat gewenst is. Uiteraard sta ik net als iedereen te popelen om weer eens in de spiegel van de kapper te kijken. In slecht licht oogt mijn middenscheiding als extra landingsbaan voor Maastricht Aachen Airport. Maar nog liever neem ik plaats in de tandartsstoel om verlost te raken van anderhalf jaar tandsteen. Om over de aankomende controle in het ziekenhuis nog maar te zwijgen.

Voor onze eerste isolatieverjaardag had ik slingers willen ophangen. Het heeft er alle schijn van dat we hem kunnen vieren met het beste cadeau denkbaar: vrijheid! En iets lekkers van de bakker dat ik zelf kan gaan kopen.

1 opmerking:

schrijfsels zei

Top!
Ik mag zondag naar Erkelenz voor mijn prik #blijmee