maandag 8 maart 2021

Week 9 - Compleet koekoek

Laat me beginnen te zeggen hoe knap je bent. En aardig. Slim ook. Lief, attent, geduldig, behulpzaam en meelevend. En vreselijk sexy natuurlijk. Sorry dat ik er nu pas mee kom - een week na nationale complimentendag - maar ik meen het uit de grond van mijn hart.

Het lijkt erop dat we bijwerkingsloos door onze eerste vaccinatie zijn gerold. Allicht voelde de bovenarm wat gevoelig op de plek waar de injectie is gezet, vergelijkbaar met de gewone griepprik. Maar om dat nou als bijwerking aan te duiden. Ook waren we allebei nogal vermoeid. Dat wijt ik echter eerder aan de opgebouwde spanning rondom het virus, die zich met het inspuiten van perspectief een weg naar buiten zocht. Zo'n vol jaar in uitzonderlijke omstandigheden gaat niemand in de koude kleren zitten.

Volle bak sporten lukte deze week niet zo goed, hoewel ik nog steeds twee van de vier sportmomenten heb af kunnen vinken. In een vorig leven had ik mezelf keihard uitgelachen om deze rekensom. Toen was ik namelijk geheid op exact nul uitgekomen. Uiteraard (nog zo'n wonderlijke coroniale plotwending) wandelde ik wel mijn dagelijkse rondjes met het hondje. Van 20 februari tot 21 maart maken we onze meters weer voor Move4AIR. Misschien wel om die reden kwam ik er zowaar aan toe om eindelijk eens de landtong bij de dijk mee te pikken. Na bijna elf jaar woonachtig te zijn in deze nederzetting was dat er nog niet eerder van gekomen. Het bleek een wonderschone lus vol gemiste kansen.

Ondanks de vermoeidheid ontwaak ik al weken steevast een uur te vroeg. Om zeven uur gaan de luiken open en schiet mijn hoofd aan. Soms is het een irritant liedje, dan weer een repeterende gedachte en anders wel een groeiend to-do lijstje vol onbenulligheden waar ik meteen druk mee ben. Weer inslapen lukt in geen geval en dus woel ik me het laatste uur in bed van mijn linkerzij naar mijn rechter en weer terug naar links, tot het tijd is om op te staan. Mijn bioritme is alvast afgesteld op de zomertijd, nu de rest van het lijf nog.

Mijn benen zijn wat dat aangaat goed op weg. Want na het nieuws over de aangekondigde versoepeling van contactberoepen heb ook ik meteen wat hengeltjes uitgeworpen. De kapster heeft pas aan het eind van de maand tijd voor een thuisbezoek, naar alle waarschijnlijkheid voor de laatste keer. De schoonheidsspecialiste had echter meteen de eerste dag een gaatje. Op de grens tussen keuken en terras lag ik in de deuropening op mijn blauwe yogamat en ging zij de Noorse Boskatten op mijn onderbenen te lijf met hars. Er is geen enkele behandeling in een luxe beautyfarm denkbaar die aan deze ervaring kan tippen.

De weekendoverwinningen van deze week vonden plaats op het huishoudelijk front. Door dat voor dag en dauw uit de veren zijn was ik eindelijk eens op tijd om wat ijzerwaren en kapotte elektrische apparaten aan de straat te zetten voor de lokale ophaalservice. De garage is in geen tijden zo leeg geweest. Het vervangen van de lekstrip onder aan de douchedeur was de kroon op al onze coronaklusjes. Zeker als je weet hoeveel steenhard geworden kalkresten ik daar eerst voor weg heb moeten kappen. Voldoening kent ontelbaar veel verschijningsvormen.

De hond des huizes eindigde de week in mineur. Het was weer tijd voor haar preventieve anti-teken- en vlooienbehandeling. Bij het zien van de gewraakte pipet zette ze het al op een lopen en halverwege de opspuiting met het bijtende goedje kneep ze er nog eens tussenuit. Het kauwstaafje ter beloning na afloop kon al het berokkende leed niet compenseren. Diep beledigd was ze. En intens stout. In de tuin werd de ene woedende kuil na de andere gegraven. Binnen hoefde ik mijn kont maar te keren of ze vlijde zich te neergeslagen op de bank. Mijn geroep en gefoeter was tegen dovemansoren gezegd, alsof behalve ongedierte ook haar gehoor abrupt uitgeschakeld was. Op een zeker moment stuurde ik haar uit pure opvoedkundige wanhoop naar de gang en hoor ik mezelf de ridicule boodschap overbrengen er dáár nog maar eens over na te denken...

We zijn compleet koekoek geworden hier in huis. Laat het ze bij Lareb niet horen.

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128