maandag 5 april 2021

Week 13 - Vergeetachtige wederopstanding

In tegenstelling tot de vorige stond deze week bol van verwachtingen. Ook het weer deed vrolijk mee; de jurkjes konden uit de kast en mijn benen vingen - zij het nog wat aarzelend - de eerste zonnestralen. Dat ze nooit verder opkleuren dan RAL 9010 heb ik inmiddels geaccepteerd. Het langverwachte bezoek van de kapster vond vrolijk in de buitenlucht plaats. Gezeten in de ochtendzon liet ik mijn doffe struik sauzen en onderwierp Sjrd zich aan de vaardige handen van Nncy. Als herboren mensen zwaaiden we haar dankbaar uit.

In principe kunnen we de volgende keer weer gewoon naar de kapsalon toe gaan want op woensdag kregen we - vijf weken na de eerste - onze tweede prik met het Pfizer vaccin! De emoties die vrijkwamen bij de eerste ronde bleven nu uit. Wel voelde Sjrd zich een dag later ronduit gammel. Hondsmoe, misselijk en na het douchen zelfs iets kort van adem. "Ik snap nu hoe jij je al die jaren hebt gevoeld als je zei dat je moe werd van douchen," bekende hij mat. Ik kuste zijn gevoelige arm, zette extra kopjes koffie en legde een dekentje over hem heen toen hij tussen de bedrijven door een uiltje knapte op de bank.

Dat ik tegenwoordig zo fris als een hoentje uit de douche stap en hem na gebruik zelfs helemaal droog veeg heeft alles te maken met het gebruik van CFTR-modulatoren. Op donderdag vierde ik mijn eerste lustrum met deze levensveranderende medicatie. Na vier jaar Orkambi en één jaar Symkevi kan ik soms nog maar moeilijk terughalen hoe mijn leven er tot vijf jaar geleden uitzag. Simpele dingen als mezelf wassen en traplopen slokten al zoveel energie op dat voor andere zaken weinig overbleef. Een maaltijd bereiden en hem opeten vergden het uiterste. Ademhalen en hoesten bepaalden mijn dagen, de rest was ballast en als het meezat bonus. En moet je me nu zien. Elke dag wandelen, vier keer per week sporten. Met plezier koken, bakken én consumeren. Zonder nadenken de trap oprennen, fluitend het huishouden bestieren, moeiteloos tuinieren. En vooral: de slappe lach hebben zonder die te bekopen met een verstikkende hoestbui. Over niet al te lange tijd hoop ik de overstap naar Kaftrio te kunnen maken. De studieresultaten van dit medicijn zijn nog veelbelovender dan de kleine wonderen die Orkambi en Symkevi al verrichtten. Het zal mij benieuwen wat er nog meer in het vat blijkt te zitten. Wie weet ligt die blokjesbuik toch nog in het verschiet?

De paas ging hier vrijwel geruisloos voorbij. Ook dit jaar voor ons geen feestelijk gedekte tafel vol stol en aanverwante eizaken. Wij geven daar allebei precies niks om, dat tegen heug en meug volvreten. Het enige traditionele element waarin ik bij wijze van grap participeerde was het verstoppen van een handvol chocolade-eitjes voor Sjrd. Nog voordat ik hem in huis aan het zoeken zette kon ik zelf het laatste exemplaar al niet meer vinden. Ik had er zogezegd "geen actieve herinneringen aan". Toch nog sneller dan gedacht ontdekte ik het gouden ei tussen de gouden voetjes van de aap die een kaars in zijn handen houdt. Ik was onder de indruk van mijn eigen camouflage skills. Misschien wordt het niettemin tijd voor een ander interieur.

In de middag wandelden we weer eens door onze oude woonplaats, onderweg naar een tuinbezoekje aan mijn schoonouders. We kregen koffie met vlaai en een tasje vol chocolade voor mee naar huis. Flanerend langs de binnenhaven kruiste niemand minder dan meneer pastoor ons pad. Het was dat hij zijn witte boordje droeg, onder zijn sportieve jack en gecombineerd met een spijkerbroek en wandelschoenen. Anders had ik hem niet herkend, met de aangelijnde vechthond naast hem. In zijn bek torste het imposante beest een flink stuk hout mee. Het had zomaar van een kruis kunnen zijn. Ik vond het maar een verwarrend beeld, zo op eerste paasdag.

Symbolisch genoeg herrees ik gelijk Jezus Christus uit mijn strikte quarantaine deze paaszondag. Dat deed ik met een uit nood geboren bezoekje aan de supermarkt. Het vegetarisch gehakt voor in de lasagne lag namelijk toch niet meer in de vriezer. Ook dat had ik mezelf blijkbaar verkeerd herinnerd. Het begon een beetje een patroon te worden. Gek genoeg zigzagde ik als vanouds door de paden van de winkel en scharrelde moeiteloos mijn boodschappen bij elkaar. Alsof ik er vorige week nog was geweest. Om mijn wederopstanding in de maatschappij te vieren nam ik witte bolletjes en een Frans kaasje mee voor Sjrd. Mezelf trakteerde ik op de LINDA. De ontluisterende ontdekking dat ik mijn pincodes niet meer wist paste prima in het gatenkazerige geheugenpatroon van deze week.

Voor de nieuwe week rest me slechts één vraag: komen we ooit nog van het winterdekbed af? De voorspelde Siberische toestanden beloven weinig goeds. Evenals de bloedende kloof in mijn duim, die voor de derde keer op rij opengesprongen is. Sjrd's heilige regel dat met Pasen de zomerjas uit de kast mag lijkt dit jaar aan de wilgen te belanden. Ik mag blij zijn als ik mijn handschoenen nog kan vinden.

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128