maandag 12 april 2021

Week 14 - Lekker metaforisch weer

Aan het begin van de week lag het niet. We benutten die altijd wat merkwaardige tweede paasdag voor een administratieve inhaalslag. IJverig werkten we alle BTW's van het eerste kwartaal weg en daarna rammelden we ook maar meteen de IB door het aangifteprogramma van de belastingdienst. Het kon maar de deur uit zijn allemaal.

Op dinsdag werd ik wakker met knallende koppijn. Het antwoord op de vraag waar die nou ineens vandaan kwam viel niet veel later in witte vlokken omlaag. Wel ja joh, doe anders nog een rondje sneeuw. April moet toch zijn naam aan blijven doen, immers. Het volgende uur gingen we van hagel naar wind en regen en daarna in een moeite door naar zon. For seasons in one day, gelijk het liedje. Het bleef pikkend koud. Vorig jaar om deze tijd liep ik rond met blote armen en benen, nu twijfel ik nog regelmatig tussen mijn dunne winterjas of toch nog maar een keer die extra warme.

Het lamenterende weer is behoorlijk metaforisch voor de aanhoudende pandemie. Het wil maar geen lente worden, net zoals het maar niet op wil schieten met dalende besmettingscijfers en stijgende vaccinatiegetallen. De druk op de ziekenhuizen blijft onverminderd hoog. In tegenstelling tot vorig jaar interesseert het nog maar weinig mensen een biet. Waar we vorig jaar massaal op tilt sloegen bij de woorden 'code zwart' en 'keuzes maken wie er een IC-bed verdient' lijken we ons nu louter druk te maken om testvakanties en de opening van terrassen. Maar zolang we goedgekeurde vaccins blijven besmetten met zeer zeldzame bijwerkingen blijft het aanmodderen met het welig tierende virus. Dat de kans op trombose door roken, vliegen, de anticonceptiepil en zwangerschap intussen vele malen hoger is sneeuwt doodleuk onder.

Omdat het sportieve lijf ook rust nodig heeft vertrek ik op woensdagen alleen naar zolder voor het managen van de was. Desondanks verbrandde ik deze woensdag heel wat calorieën. Ik liet de veelbelovende mandarijnencake namelijk tien minuten te lang in de oven staan. Dit resulteerde in een zwartgeblakerde korst. Een beginnersfout van heb-ik-jou-daar. Gelukkig smaakte de binnenkant alsnog prima. Maar door de licht gerookte zweem die om het baksel hing heb ik hem toch maar met niemand anders gedeeld.

Er was ook nog goed nieuws. Ik maakte mijn lang naar uitgekeken rentree in de lokale middenstand. Uitgerust met een medisch mondmasker en een ingebeelde helm op mijn hoofd waagde ik me deze week in de Kruidvat, de kringloopwinkel en de supermarkt. Niet allemaal op dezelfde dag natuurlijk. Het is net als met een hele zal Engelse drop achter elkaar leegeten. Als je eraan begint lijkt dat een goed idee maar tegen de tijd dat je met je hand over de bodem van de zak schraapt kom je kotsmisselijk en vol schaamte bij zinnen. Van elke dag een handje heb je veel langer plezier.

De Kruidvatbuit bestond uit hooikoortspillen, Happy Socks en een pindakaashuisje voor in de tuin. En het gebod de volgende keer zo'n smoezelig mandje te gebruiken in plaats van mijn eigen meegebrachte Actiontas. Merkwaardig. Evenals de ontdekking dat ik geen enkele pincode meer uit mijn hoofd wist.

Het geboekte winkeluur bij de kringloop was een administratieve formaliteit. Eenmaal binnen maalde niemand nergens om. Het was er drukker dan ooit. Vóór de pandemie struinde ik er regelmatig in mijn eentje rond. Nu was het meer een soort apenkooien om alle dragers van een kinluier zo goed mogelijk te ontwijken. Het weerhield me er niet van om een uur en drie kwartier later tevreden naar buiten te wandelen. De vondst van de super enge clown aan een parachute bracht me in verwarring. Het was net zo'n onooglijk ding als we aantroffen aan de gevel van ons Franse huisje. Ik had het met plezier bij de lokale kringloop achtergelaten. Wilde de kosmos mij met deze merkwaardige rendez-vous iets vertellen en wat dan?

Via marktplaats tikte ik een opblaasbare kajak op de kop. Sjrd heeft het daar al over sinds afgelopen zomer. Het lijkt hem te gek om in zo'n vaartuig samen over de Cèze te peddelen. Omdat mij alles te gek lijkt wat zich in Frankrijk afspeelt was ik snel overtuigd. De stapel 'mee naar Frankrijk' in de garage neemt alweer indrukwekkende proporties aan. Nu alleen die verdomde lockdown aldaar nog eraf en we kunnen...

Geen opmerkingen: